บทที่ 91 เคราะห์ใหญ่ของพ่อตา

ช่วงนี้มัวแต่ยุ่งเรื่องของตัวเอง ต้องเดินสายไปทั่ว จนเกือบจะลืมเคราะห์ใหญ่ของว่าที่พ่อตาไปเสียสนิท

"คุณอาครับ พวกคุณจะไปอำเภอหงซานกันเมื่อไหร่ครับ?" เย่เสี่ยวเฟยถามขณะที่คิดเรื่องนี้อยู่ในใจ

"อีกสักสองสามวันน่ะ เธอมีของอะไรต้องให้ช่วยหิ้วไปฝากหรือเปล่า?" เหอจิ้นเฟิงมองเย่เสี่ยวเฟยแล้วถามขึ้น

ไม่แปลกที่เขาจะถามแบบนี้ คนขับรถในขบวนรถขนส่งเดินทางไปทั่วเหนือใต้ออกตก ในยุคสมัยนี้ คนขับรถเปรียบเสมือนคนที่มีความรู้กว้างไกล อีกอย่างเวลาที่ขบวนรถของพวกเขาเดินทางออกไปต่างมณฑลแล้วกลับมา ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงมักจะฝากให้พวกเขาช่วยซื้อของที่อยากได้ติดไม้ติดมือกลับมาด้วย

แม้แต่เหอจิ้นเฟิงเองก็ยังมีสมุดจดรายการของโดยเฉพาะ ทุกครั้งที่กลับจากต่างมณฑลก็จะหอบหิ้วของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ ครั้งนี้พอเห็นเย่เสี่ยวเฟยถามขึ้น ก็เลยคิดว่าเขาเองก็คงมีของจะฝากให้ช่วยหิ้วเหมือนกัน

"ไม่ใช่ครับ ผมแค่มีธุระอยากจะไปที่อำเภอหงซานพอดี" เย่เสี่ยวเฟยยิ้มตอบ

เขาพูดคำโกหกสีขาวออกไป ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเคราะห์ใหญ่ที่กำลังจะมาถึงของเหอจิ้นเฟิง

ว่าที่พ่อตาเป็นคนขับรถที่ได้รับการนับหน้าถือตา ปกติพอเสร็จงานจากขบวนรถ เขาก็จะกลับมาพักผ่อนอยู่ไม่กี่วัน แล้วก็ขับรถออกไปทำงานต่อ เดิมทีชีวิตแบบนี้เขาสามารถทำไปได้จนถึงวันเกษียณ

แต่ในชาติก่อนช่วงเวลานี้ ระหว่างที่ไปวิ่งงานที่อำเภอหงซาน เกิดอุบัติเหตุขึ้นบนท้องถนน เหอจิ้นเฟิงขับรถไปที่อำเภอหงซานแล้วไปชนคนตาย ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เย่เสี่ยวเฟยได้ยินคนอื่นเล่าให้ฟัง หลังจากที่เขากลับมาที่คอมมูนหลงหัวและได้รับรู้ข่าวคราวของเหอจิ้งเจียในชาติก่อน

โดยปกติแล้วเวลาวิ่งงาน ขบวนรถหนึ่งคันจะมีคนขับรถสองคนนั่งไปด้วยกัน ผลัดกันขับ และตอนออกรถจะมีตารางงานระบุไว้ชัดเจนว่าแต่ละคนขับในช่วงเวลาไหน ช่วงเวลาที่รถของเหอจิ้นเฟิงไปชนคนนั้น ตรงกับช่วงที่เหอจิ้นเฟิงกำลังเปลี่ยนกะขึ้นมาขับพอดี ดังนั้นตารางงานแผ่นนั้นจึงกลายเป็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนาว่าเหอจิ้นเฟิงเป็นคนขับรถชนคน

เพียงแต่เย่เสี่ยวเฟยเคยได้ยินคนอื่นเล่าว่า ตอนที่เหอจิ้นเฟิงถูกไล่ออกจากขบวนรถ เขาพยายามยืนกรานว่าตัวเองสลับเวลากับคนขับอีกคนหนึ่งแล้ว ตารางเวลาเลยยังไม่ได้แก้ไข แต่จะมีใครเชื่อล่ะ? รถในยุคนี้ยังไม่มีอุปกรณ์ทันสมัยอย่างกล้องติดหน้ารถสักหน่อย

แถมคนขับรถอีกคนยังยืนกรานคำเดิมว่าเป็นเหอจิ้นเฟิงที่ขับรถ และเป็นคนชนคนตาย เหอจิ้นเฟิงจึงตกอยู่ในสภาพพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ก่อความผิดร้ายแรงขนาดนี้ เขาไม่เพียงแต่ต้องชดใช้เงินและถูกไล่ออกเท่านั้น แต่ยังต้องติดคุกอีกด้วย คนที่เป็นเสาหลักคอยดูแลเหอจิ้งเจียมาตลอดดันเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น เงินเก็บของที่บ้านถูกนำไปชดใช้จนหมดสิ้น แถมครอบครัวของผู้เสียชีวิตยังบุกมาถึงบ้านเพื่อรังแกแม่ลูกสองคนนั้น มันกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ชีวิตพังทลาย

ในชาติก่อน เหอจิ้งเจียต้องจบชีวิตตัวเองด้วยความสิ้นหวังภายใต้แรงกดดันเช่นนั้น เมื่อลูกสาวและสามีเกิดเรื่องติดต่อกัน แม่เหอจะทนรับแรงกระแทกนี้ไหวได้อย่างไร ไม่นานนักเธอก็ล้มป่วยและจากไป

และโศกนาฏกรรมครั้งนี้ ทั้งหมดมีต้นตอมาจากคนขับรถอีกคนที่นั่งรถคันเดียวกับเขา นั่นคือ—ซ่งเม่า

หลังจากเหอจิ้นเฟิงติดคุก ซ่งเม่าไปดื่มเหล้าข้างนอกกับคนอื่นแล้วเผลอหลุดปากพูดความจริงออกมา แต่ตอนนั้นเหอจิ้นเฟิงกลายเป็นนักโทษไปแล้ว ส่วนซ่งเม่าเองก็เกษียณจากขบวนรถไปแล้ว เรื่องมากความก็สู้ตัดปัญหาไปเสียดีกว่า ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาทวงความยุติธรรมให้เหอจิ้นเฟิง รวมถึงภรรยาและลูกสาวที่ตายไปของเขาหรอก อย่างมากก็ได้แค่ลับหลังด่าว่าเขาไร้ศีลธรรมคำหนึ่งเท่านั้น

ชาติก่อนเย่เสี่ยวเฟยไปแจ้งความที่สถานีตำรวจก็ไม่มีหลักฐาน เจ้าหน้าที่ไม่เชื่อเขาเลยสักนิด แถมคดีที่ปิดไปแล้วจะมีใครยอมรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ล่ะ? ช่วยอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงนึกเสียใจอยู่คนเดียว

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม ในเมื่อเขามีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาก็จะต้องช่วยว่าที่พ่อตาให้ผ่านพ้นเคราะห์ใหญ่ครั้งนี้ไปให้ได้!

"เธอจะไปอำเภอหงซานเหมือนกันเหรอ?" เหอจิ้นเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ที่นั่นค่อนข้างไกลนะ นั่งรถไปคงต้องใช้เวลานานอยู่"

"ตาแก่เหอ ไหนๆ เธอก็จะไปที่นั่นอยู่แล้ว ก็พาเสี่ยวเฟยไปด้วยสิ! ขบวนรถของพวกเธอคงไม่มีปัญหาเรื่องคนติดรถไปด้วยหรอกมั้ง?" แม่เหอรีบพูดขึ้นทันที

"ผู้หญิงเรานี่ชอบคิดอะไรตื้นๆ ขบวนรถจะให้ใครติดรถไปด้วยมั่วๆ ได้ที่ไหน? ที่นั่งข้างคนขับต้องเว้นไว้ให้คนขับอีกคน เราต้องผลัดกันขับ! ไม่อย่างนั้นถ้าล่าช้าขึ้นมาจะทำยังไง?" เหอจิ้นเฟิงแย้ง

"ไม่เป็นไรครับคุณน้า เดี๋ยวผมหาวิธีไปเองครับ ไม่รบกวนคุณอาดีกว่า" เย่เสี่ยวเฟยยิ้มตอบ ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย ดูท่าว่าคงต้องหาวิธีอื่นเสียแล้ว

กฎของขบวนรถเปลี่ยนไม่ได้ ก็ต้องหาทางจากจุดอื่นเอา "เอาเถอะ เสี่ยวเฟย พรุ่งนี้พวกเธอไปในตัวเมืองก็ระวังตัวกันหน่อยนะ" เหอจิ้นเฟิงไม่ได้คิดอะไรมาก จึงกำชับ

พรุ่งนี้เขาต้องไปตัวเมืองพร้อมกับน้องเขยและคนอื่นๆ จะให้ไปพร้อมกับเย่เสี่ยวเฟยคงเป็นไปไม่ได้ เขาแค่คิดอะไรบางอย่างแล้วพูดต่อว่า "พรุ่งนี้ถ้าพวกเธอซื้อของเสร็จเร็ว ก็มาหาพวกเราแถวหน้าไปรษณีย์ในตัวเมืองได้นะ จะได้ไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว"

น้ำเสียงของเหอจิ้นเฟิงเจือไปด้วยรอยยิ้ม แววตาที่มองเย่เสี่ยวเฟยเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ไม่ใช่แค่แม่ยายที่ยิ่งมองลูกเขยก็ยิ่งถูกใจ พ่อตาเองก็เช่นกัน เย่เสี่ยวเฟยมีความสามารถขนาดนี้ พาเขากับลูกสาวออกไปไหนมาไหนด้วยก็หน้าชื่นตาบาน

"พรุ่งนี้ใช่ลูกสาวคนโตของอวี้ฉินกับวั่งหมิงที่ไปรับใบแจ้งผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือเปล่านะ?" แม่เหอถามขึ้นกะทันหัน

"ใช่แล้ว" พ่อเหอพยักหน้า พูดพลางทอดถอนใจเล็กน้อย "นี่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของตระกูลเหอเราเลยนะ ได้เรียนหนังสือเยอะๆ เปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน"

แม่เหอพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ "มหาวิทยาลัยที่เมิ่งชิวสอบติดน่ะ จะดีสักแค่ไหนกันเชียว?"

ลูกสาวของเฝิงหวั่งหมิงกับเหออวี้ฉินชื่อเฝิงเมิ่งชิว ผลการเรียนจัดอยู่ในระดับปานกลาง สอบติดมหาวิทยาลัยที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงเท่าไหร่ แต่ทั้งครอบครัวกลับดีใจกันยกใหญ่ จะไปรับใบแจ้งผลสอบแค่นี้ถึงกับต้องแห่กันไปทั้งครอบครัว เพียงเพราะแม่เหอต้องไปทำงานในวันพรุ่งนี้เลยไปไม่ได้ คู่สามีภรรยาเฝิงหวั่งหมิงกับเหออวี้ฉินถึงกับไม่พอใจ แถมยังไปฟ้องเหอซินลี่กับอวี๋กุ้ยเฟินเสียอีก

"คุณอาคุณน้าครับ พรุ่งนี้เป็นวันที่ลูกสาวของอาหญิงไปรับใบแจ้งผลสอบหรือครับ?" เย่เสี่ยวเฟยถาม แววตาแฝงความสนใจ มหาวิทยาลัยในยุคนี้ถือว่ามีคุณค่าสูงมาก แม้ในอีกหลายสิบปีให้หลังจะมีคำว่ามหาวิทยาลัยห้องแถวหรือมหาวิทยาลัยตึกแถวเกิดขึ้น แต่ในยุคนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ มหาวิทยาลัยในตอนนี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

เขาเองก็คิดอยากให้เหอจิ้งเจียลองไปสอบมหาวิทยาลัยดูเหมือนกัน ถ้าได้เจอญาติผู้น้องที่สอบติดมหาวิทยาลัยคนนั้น แล้วให้เสี่ยวจิ้งได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับเธอบ้าง พรุ่งนี้คงต้องลองไปเจอกันดูสักหน่อยแล้ว จะได้ให้เสี่ยวจิ้งได้รู้ข้อมูลเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าบ้าง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง