บทที่ 90 เมีย มีอะไรเข้าใจผิดกัน

"เงินเก็บ? แปดหมื่น?"

เหอจิ้งเจียตกใจมาก

อันที่จริงเธอทำใจไว้บ้างแล้วว่าเย่เสี่ยวเฟยต้องมีเงินเก็บอยู่บ้าง

แต่เธอคิดว่าคงมีแค่ไม่กี่พัน ไม่นึกเลยว่าจะมีถึงแปดหมื่น

นี่ขนาดเขาสร้างบ้าน ซื้อรถจักรยานยนต์ แล้วยังให้เงินเธอมาตั้งเยอะตั้งแยะแล้วนะ

พ่อของเธอเป็นคนขับรถ ส่วนแม่เป็นพนักงานร้านสหกรณ์ ทั้งสองหน่วยงานถือเป็นหน่วยงานที่น่าอิจฉาที่สุดในยุคนี้แล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เงินเดือนรวมกันทั้งบ้านยังได้เดือนละร้อยหยวน

เงินเก็บก็มีแค่พันกว่าหยวนเท่านั้นเอง

อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ต้องไปทำงานทุกวัน ดูเหมือนว่าเสี่ยวเฟยจะไม่ได้ยุ่งอะไรเป็นพิเศษในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เงินพวกนี้ดูเหมือนจะหามาได้ไม่ยากเลย

"ใช่แล้ว เพราะฉะนั้นที่รัก เธอไม่ต้องประหยัดเงินเพื่อผมหรอก เงินที่ผมจ่ายให้เธอเนี่ย ผมเต็มใจสุดๆ การที่เธอแต่งงานกับผมอย่างสมเกียรติ ถือเป็นรางวัลที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้ว"

เย่เสี่ยวเฟยพูดต่อ "อีกอย่างนะ พอเราแต่งงานกันแล้ว เงินพวกนี้ผมจะให้เธอเป็นคนเก็บทั้งหมดเลย"

ประโยคนี้ดังสะท้อนก้องในใจของเหอจิ้งเจียราวกับเสียงกลอง

เธอถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

เธอฟังผิดไปหรือเปล่า? เงินมากมายขนาดนี้ เสี่ยวเฟยจะให้เธอเป็นคนเก็บงั้นเหรอ?

นั่นตั้งแปดหมื่นหยวนนะ ไม่ใช่แค่เศรษฐีหมื่นหยวนที่เพิ่งจะแตะระดับหนึ่งหมื่นหยวนพวกนั้น!

เงินจำนวนนี้เป็นตัวเลขที่เธอไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึง

ชั่วขณะหนึ่ง เหอจิ้งเจียรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ เย่เสี่ยวเฟยไม่เพียงแต่เป็นคนขยันและมีความสามารถเท่านั้น แต่เขายังให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับหนึ่ง ถึงขนาดเต็มใจเอาเงินมากมายขนาดนี้มาให้เธอเป็นคนดูแล

ลึกๆ ในใจเธอยังแอบรู้สึกด้อยค่าตัวเองอยู่บ้าง

เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าฐานะของเธอดีและเหมาะสมกับเสี่ยวเฟย แต่ตอนนี้เสี่ยวเฟยเก่งกาจขนาดนี้ เขาอยากจะแต่งงานกับผู้หญิงแบบไหนล่ะที่เขาจะหาไม่ได้?

หากเย่เสี่ยวเฟยเปิดเผยให้คนอื่นรู้ถึงความสามารถและเงินเก็บของเขาในตอนนี้ เกรงว่าคงมีคนมากมายยอมเสนอชื่อลูกสาวให้เขาเลือกเป็นแน่

คนในตัวอำเภอที่แอบหวั่นไหวคงมีไม่น้อย

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหอจิ้งเจียก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าลง

เย่เสี่ยวเฟยเห็นเธอเงียบไปจึงโน้มตัวลงไปมองพลางถามว่า "เป็นอะไรไป? ไม่อยากช่วยผมเก็บเงินงั้นเหรอ?"

เหอจิ้งเจียรีบส่ายหน้า แต่พอกลัวว่าเย่เสี่ยวเฟยจะเข้าใจผิด เธอก็รีบพยักหน้าตาม

"ตกลงจะช่วยเก็บหรือไม่ช่วยเก็บกันแน่ล่ะเนี่ย?" เย่เสี่ยวเฟยเห็นท่าทางของเธอแล้วอดขำไม่ได้ จึงถามหยอกออกมา

"ฉันเต็มใจค่ะ แต่ว่า…มันรู้สึกกดดันน่ะค่ะ รู้สึกว่าคุณเก่งเกินไป" เหอจิ้งเจียเงยหน้ามองเขาแล้วพูดต่อ

"เสี่ยวเฟย ฉันรู้สึกว่าตัวเองธรรมดาเกินไป"

เธอพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

รอยยิ้มที่มุมปากของเย่เสี่ยวเฟยชะงักไป "ที่รัก เธอเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับตัวเองหรือเปล่า?"

ใบหน้าของเหอจิ้งเจียหากอยู่ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ก็คงเป็นใบหน้าแบบรักแรกพบที่สวยใสบริสุทธิ์ ชนิดที่เหล่าเสี่ยในเน็ตยอมเปย์เงินให้หลายแสนโดยไม่เสียดายเลยล่ะ

แถมสมัยนี้ยังไม่มีเทคโนโลยีการแต่งหน้าที่เหมือนกับการทำศัลยกรรม เรียกได้ว่าสวยโดยธรรมชาติของจริง

การที่ภรรยาของเขามีใบหน้าแบบรักแรกพบที่ใครเห็นก็ยากจะลืมเลือนได้ลง แต่เธกลับคิดว่าตัวเองธรรมดาเนี่ยนะ?

"ฉันไม่ได้เข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเองสักหน่อยค่ะ" เหอจิ้งเจียกล่าว

"ที่รัก วันหลังว่างๆ ก็ส่องกระจกให้บ่อยหน่อยนะ สวยขนาดนี้ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก เรื่องหาเงินน่ะเป็นความสามารถของผู้ชาย ผมชอบที่จะแต่งตัวให้เธอสวยๆ เวลาเธอเดินออกไปข้างนอก ผมจะได้หน้าบานไปด้วยไง" เย่เสี่ยวเฟยทำหน้าจริงจัง

"คนอื่นเห็นเธอปุ๊บ ต่อให้ผมมีเงินแค่แปดหมื่น เขาก็ต้องคิดว่าผมเป็นเศรษฐีที่มีเงินเก็บเป็นแสนแน่ๆ"

ผู้คนในยุคนี้ค่อนข้างเก็บความรู้สึก เหอจิ้งเจียไม่เคยได้ยินคำชมที่ตรงไปตรงมาขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าของเธอจึงแดงก่ำราวกับแอปเปิล

แต่ดวงตากลับเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่าเธอชอบใจมาก

เสียงของเธอแผ่วเบา "คุณเนี่ยเอาแต่พูดจาหวานหูนะ!"

"แล้วถามหน่อยเถอะ เธอชอบไหมล่ะ?" เย่เสี่ยวเฟยถามอย่างไม่อ้อมค้อม

"…ชอบค่ะ" เหอจิ้งเจียตอบเบาๆ

"นั่นไงล่ะ แล้วอีกอย่างนะที่รัก งานที่โรงงานที่เธอทำอยู่ตอนนี้เป็นแค่ชั่วคราวเท่านั้น ผมคิดไว้หมดแล้ว ต่อไปผมจะส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัยเอง" เมื่อมาถึงขั้นนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเหอจิ้งเจียอีกต่อไป

"เรียนมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ?" เหอจิ้งเจียไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ใช่แล้ว งานในโรงงานถึงจะมั่นคง แต่สถานการณ์ข้างหน้าจะเป็นยังไง พวกเราที่เป็นชาวบ้านธรรมดาคงคาดเดาไม่ได้หรอก"

"เผลอๆ ต่อไปงานในโรงงานอาจจะไม่ใช่งานที่มั่นคงเหมือนเหล็กไหลแบบนี้แล้วก็ได้ อีกอย่างด้วยรายได้ของผมในตอนนี้ การส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัยถือว่าสบายมาก แล้วผมก็รู้ว่าเธอเองก็อยากเรียน อยากอ่านหนังสือ อยากเห็นโลกกว้าง ไม่ใช่ถูกขังอยู่ที่ที่นั่งเล็กๆ ในแผนกโรงงานอาหารนั่น"

เย่เสี่ยวเฟยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

แววตาของเหอจิ้งเจียเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

เสี่ยวเฟยเป็นคนที่เข้าใจเธอจริงๆ เขาเข้าใจเธอได้อย่างลึกซึ้ง

เธอมีความทะเยอทะยานของตัวเองจริงๆ และไม่อยากทำงานในโรงงานเลย

สาเหตุที่เธอยอมประนีประนอมไปทำงาน ก็เพราะงานนี้เป็นงานที่พ่อแม่ฝากฝังให้เธอเข้าไปทำ

เธอไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวัง

แต่คำพูดของเสี่ยวเฟยเมื่อครู่ เหมือนเข้ามาสะกิดใจเธอโดยตรง

แต่เธอก็ยังลังเลเล็กน้อย "แต่ถ้าเราแต่งงานกันแล้วมีลูกขึ้นมา ฉันจะไปเรียนมหาวิทยาลัยได้ยังไงคะ?"

"เรื่องนั้นเธอไม่ต้องห่วงหรอก ทุกอย่างมีผมจัดการเอง!" เย่เสี่ยวเฟยพูดปลอบประโลม

"เสี่ยวเฟย คุณดีกับฉันจริงๆ" เหอจิ้งเจียอดไม่ได้ที่จะโผเข้ากอดเอวของเย่เสี่ยวเฟย

ผู้หญิงคนหนึ่งในชีวิตนี้ หากได้แต่งงานกับคู่ชีวิตที่เข้าใจตนเองขนาดนี้ ก็นับว่าคุ้มค่าที่สุดแล้ว

ทั้งสองกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง

"เอาล่ะ เราเข้าบ้านกันก่อนเถอะ มีอะไรค่อยไปคุยกันข้างใน"

"ค่ะ!"

เย่เสี่ยวเฟยจูงรถพาเหอจิ้งเจียเดินเข้าบ้านไป

วันนี้เป็นวันอาทิตย์

พ่อเหอยังนอนหลับอยู่ในบ้าน เขาเพิ่งกลับมาจากคิวรถ ส่วนแม่เหอกำลังยุ่งอยู่ในครัว

"เสี่ยวเฟย มาแล้วเหรอ? ตายจริง นี่เธอเปลี่ยนรถใหม่อีกแล้วเหรอ?" พอได้ยินเสียงจากลานบ้าน แม่เหอก็รีบเดินออกมาจากครัวทันที

และก็เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่รถจักรยานยนต์จนไม่สามารถละสายตาไปได้เลย

เธอทำงานที่ร้านสหกรณ์ จึงมีความรู้มากกว่าคนอื่น คนอื่นอาจไม่รู้จักรถคันนี้ แต่เธอรู้จัก

มันคือรถจักรยานยนต์ที่ใช้น้ำมัน แถมราคาก็ไม่ถูกเลยด้วย

"คุณน้าครับ" เย่เสี่ยวเฟยทักทายอย่างเป็นกันเองพร้อมอธิบาย "ใช่ครับ ช่วงนี้กำลังคิดจะไปดูหน้าร้านในตัวอำเภอ เลยเปลี่ยนรถใหม่ให้มันสะดวกขึ้นหน่อยครับ"

แม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ

"มีอนาคตจริงๆ!" แม่เหอชมเย่เสี่ยวเฟยประโยคหนึ่ง แล้วรีบกลับเข้าห้องไปปลุกสามีที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

จากนั้นก็เริ่มเตรียมอาหารมื้อเที่ยงอย่างขะมักเขม้น ไม่นานนักกับข้าวเต็มโต๊ะก็ถูกจัดเตรียมจนเสร็จ

บนโต๊ะอาหาร

เย่เสี่ยวเฟยพูดถึงเรื่องที่จะไปตัวอำเภอในวันพรุ่งนี้

พ่อเหอกับแม่เหอยังงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมพรุ่งนี้ถึงต้องไปตัวอำเภอ

"คุณลุงคุณน้าครับ บ้านที่ผมสร้างที่บ้านเกิดใกล้จะเสร็จแล้ว ผมเลยอยากจะไปตัวอำเภอพร้อมกับเสี่ยวจิ้งในวันพรุ่งนี้ เพื่อซื้อของที่จำเป็นสำหรับงานแต่งงานครับ" เย่เสี่ยวเฟยยืดตัวตรง

เขาให้ความเคารพพ่อตาแม่ยายในอนาคตของเขาเสมอมา

"เจ้าเด็กคนนี้ ของในคอมมูนก็มีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? เปลืองเงินเปล่าๆ!" ถึงแม่เหอจะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของเธอกลับดูยินดีปรีดา น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความเอ็นดู

นี่เป็นการแสดงออกว่าเธอให้ความสำคัญกับลูกสาวของเธอมากแค่ไหน

พ่อเหอก็รู้สึกพอใจเช่นกัน

ส่วนเหอจิ้งเจียได้แต่ก้มหน้ากินข้าว ใบหูของเธอแดงระเรื่อ

"พอดีเลย พรุ่งนี้ฉันก็จะไปตัวอำเภอเหมือนกัน แล้วก็มีน้าเขยของเสี่ยวจิ้งด้วย" พ่อเหอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดต่อ

"พรุ่งนี้คุณจะไปตัวอำเภอทำไมเหรอ?" แม่เหอถาม

"คิวรถกำลังจะไปทางอำเภอหงซาน รถบรรทุกของคิวเรามีปัญหาหน่อย อะไหล่ที่ต้องใช้มีขายแค่ที่ตัวอำเภอเท่านั้น ฉันเลยต้องไปซื้อกลับมา" พ่อเหอกล่าว

ปัจจุบันร้านซ่อมรถมีไม่มาก ช่างซ่อมรถก็มีไม่เยอะ ดังนั้นคนที่ขับรถเองได้ ก็ถือเป็นช่างซ่อมรถที่มีฝีมือคนหนึ่ง เหอจิ้นเฟิงเป็นหัวหน้าคิวรถ ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ของรถบรรทุกโดยทั่วไป เขาสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง

พอได้ยินดังนั้น สีหน้าของเย่เสี่ยวเฟยก็ชะงักไป

อำเภอหงซาน?

ถ้าเขาจำไม่ผิด เหอจิ้นเฟิงก็เกิดเรื่องในครั้งนี้นี่แหละ

เขาถูกปลดจากตำแหน่งหัวหน้าคิวรถ และถูกคิวรถไล่ออก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง