บทที่ 89 ความกังวลของเหอจิ้งเจีย

อำเภอเป่าอัน ที่ทำการคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูเห็นหัวหน้าหลิน ก็รีบยกมือทำความเคารพ "สวัสดีครับหัวหน้าหลิน!"

สายตาของเขาหยุดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวหน้าหลิน

"หัวหน้าหลินครับ นี่ญาติที่มาจากทางบ้านหรือเปล่าครับ?" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถามหลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง

ขณะเดียวกัน เขาก็ทำได้เพียงกวาดสายตามองหญิงสาวผู้นี้เพียงแวบเดียวแล้วรีบเบนสายตาหนีทันที

ช่วยไม่ได้จริงๆ สหายผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหัวหน้าหลินคนนี้สวยเหลือเกิน เขาโตมาจนป่านนี้ไม่เคยเห็นสหายผู้หญิงคนไหนสวยขนาดนี้มาก่อน

"ถ้าเป็นญาติ ก็ยังต้องลงทะเบียนคนนอกนะครับ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพูดพลางส่งสมุดบันทึกมาให้

"นี่น้องสาวผมเอง ชื่อหลินจิ้งเหวิน" หัวหน้าหลินอธิบายด้วยตนเอง "ญาติพี่น้องต้องลงทะเบียนด้วยหรือ?"

น้องสาวของหัวหน้าหลินงั้นรึ?

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองหลินจิ้งเหวินแวบหนึ่ง เขาเคยได้ยินมาว่าหัวหน้าหลินยังมีน้องสาวอีกคน แต่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าหลินที่หน้าตาธรรมดาจะมีน้องสาวที่สวยขนาดนี้

ญาติพี่น้องไม่จำเป็นต้องลงทะเบียนจริงๆ

"อ๋อ เป็นน้องสาวของท่านเองหรอกหรือครับ ญาติพี่น้องไม่จำเป็นต้องลงทะเบียนครับ" เจ้าหน้าที่พูดพลางยื่นมือไปหยิบสมุดบันทึกคืนมา

ทว่าเกิดความผิดพลาดเล็กน้อย สมุดบันทึกร่วงหล่นลงบนพื้น

หัวหน้าหลินเป็นฝ่ายก้มลงเก็บสมุดบันทึกบนพื้นเอง และตั้งใจจะส่งคืนให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

แต่ในจังหวะนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นชื่อที่เพิ่งเขียนลงไปใหม่

เย่เสี่ยวเฟย

หัวหน้าหลินขมวดคิ้ว ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

นี่ไม่ใช่คนที่ช่วยชีวิตลูกชายของเขาเอาไว้หรอกหรือ?

ชื่อแซ่เหมือนกัน หรือว่าเป็นเรื่องบังเอิญกันแน่?

"สหายครับ เย่เสี่ยวเฟยคนนี้มาที่ที่ทำการของเราเมื่อไหร่หรือ?" หัวหน้าหลินถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

หลินจิ้งเหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังชะงักไปเล็กน้อยในวินาทีที่ได้ยินชื่อนี้

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เสี่ยวเฟย?

เธอหูฝาดไปหรือเปล่า?

"เมื่อวานครับ เขาเป็นเพื่อนของท่านผู้อำนวยการกู้แห่งสำนักไฟฟ้า" ความจำของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถือว่าดีเยี่ยม

ประกอบกับจำนวนคนนอกที่เข้ามามีไม่มากนัก และบุคลิกของเย่เสี่ยวเฟยก็โดดเด่นสะดุดตา เขาจึงจำได้โดยไม่ต้องใช้เวลาคิดมาก

"นี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายผมเอาไว้ คนในครอบครัวต่างอยากจะขอบคุณเขาให้ดีๆ ผมเองก็คิดจะให้คนไปสืบข่าว ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้"

หัวหน้าหลินอธิบายด้วยความเต็มใจ "ในเมื่อเป็นเพื่อนของท่านผู้อำนวยการกู้ เดี๋ยวผมค่อยไปถามท่านผู้อำนวยการกู้เอาแล้วกัน"

หลังจากพูดคุยกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองสามคำ สองพี่น้องก็เดินเข้าไปในที่ทำการ

"พี่คะ ที่พี่บอกว่าเสี่ยวเฟยช่วยชีวิตเหล่ยเหล่ยเอาไว้ มันเรื่องอะไรกันคะ?" หลินจิ้งเหวินอดไม่ได้ที่จะถาม

หัวหน้าหลินมองเธอ "นั่งรถมาตลอดทาง ในที่สุดเธอก็ยอมพูดกับฉันสักคำแล้วสินะ?"

น้ำเสียงของเขาฟังดูเย็นชา

หลินจิ้งเหวินหลุบตาลง

ตั้งแต่ตอนที่เธอถูกบังคับให้ไปดูตัวเพื่อหาคู่ครอง เธอก็ยื่นเรื่องสมัครไปเป็นครูอาสาที่คอมมูนหลงหัว เพื่อต้องการตัดขาดการติดต่อกับทางบ้านชั่วคราว

เป็นการแสดงจุดยืนที่แน่วแน่ของเธอ

เธอจากไปนานถึงสองปี

สองปีมานี้ เมื่อนึกถึงท่าทีของพี่ชายและพ่อ เธอก็ใจแข็งไม่เคยกลับมาเลยสักครั้ง

แต่ครั้งนี้พี่ชายของเธอมาตามด้วยตัวเองและบอกเล่าสถานการณ์ที่บ้าน เมื่อคิดว่าไม่ได้เจอพ่อแม่มานาน หลินจิ้งเหวินจึงยอมกลับมาด้วย

แต่ตลอดทางที่มานั้น เธอไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรดี

"ตอนนั้นเหล่ยเหล่ยไปโรงพยาบาล แล้วกินลูกกวาดจนติดคอ โชคดีที่ได้คนหนุ่มที่ชื่อเย่เสี่ยวเฟยคนนี้ช่วยเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเหล่ยเหล่ยคงเกิดเรื่องแน่" เห็นบรรยากาศชะงักงัน หัวหน้าหลินจึงเอ่ยขึ้นมาอย่างแข็งๆ

ถือเป็นการตอบข้อสงสัยของหลินจิ้งเหวินเมื่อครู่

"เธอรู้จักเขาหรือ? ทำไมถึงเรียกเขาว่าเสี่ยวเฟย?" หัวหน้าหลินหยุดไปครู่หนึ่งแล้วถามต่อ

เขานึกถึงคำพูดของหลินจิ้งเหวินเมื่อครู่ขึ้นมาได้ เขาค่อนข้างเข้าใจนิสัยของน้องสาวตัวเองดี

หากไม่ได้รู้จักกัน จะเรียกคนอื่นแบบนั้นได้อย่างไร?

"เขาเป็นคนจากคอมมูนหลงหัว ตอนที่หนูมีเรื่องเดือดร้อน เขาก็เคยช่วยหนูไว้ค่ะ" หลินจิ้งเหวินพยักหน้าและไม่ได้ปฏิเสธ

"ถ้าอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าคนในครอบครัวเราต่างก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากเขา งั้นพี่ก็ต้องหาโอกาสขอบคุณเขาให้ดีๆ แล้วล่ะ" หัวหน้าหลินคลายคิ้วลง

ในฐานะผู้นำที่มีอำนาจตัดสินใจในอำเภอ เขามีความสามารถเพียงพอที่จะกล่าวเช่นนั้น

…

อีกด้านหนึ่ง เย่เสี่ยวเฟยใช้เวลาไปกับวันที่แสนยุ่งเหยิง และตั้งใจไปรับเหอจิ้งเจีย

ระหว่างทาง เขาพูดคุยกับเหอจิ้งเจียเรื่องการไปซื้อข้าวของสำหรับจัดงานแต่งงานในตัวอำเภอ

"ซื้อของในคอมมูนนิดๆ หน่อยๆ ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ไม่จำเป็นต้องถ่อไปซื้อถึงในตัวอำเภอหรอก มันเปลืองเงินเกินไป!" เหอจิ้งเจียที่นั่งอยู่เบาะหลังพูดด้วยแววตากังวล

อีกทั้งเธอยังรู้สึกไม่สบายใจนัก

สมัยที่ทั้งสองเรียนหนังสือด้วยกัน แม้เย่เสี่ยวเฟยจะดีกับเธอ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นนี้

นับตั้งแต่ที่เกิดเรื่องนั้นขึ้น เย่เสี่ยวเฟยก็ราวกับกลายเป็นคนละคน เขายิ่งดูแลเอาใจใส่เธอดีกว่าเดิม

ช่วงก่อนหน้านี้เธอไม่รู้สึกอะไร และยังรับความหวังดีของเย่เสี่ยวเฟยไว้อย่างสบายใจ

แต่เมื่อหลี่เหมยและคนในโรงงานเห็นเธอทานแคลเซียม อีกทั้งยังรู้ว่าเย่เสี่ยวเฟยพาเธอไปตรวจร่างกาย ต่างก็พูดกันว่าเขาตามใจเธอจนไม่มีขอบเขตแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เหอจิ้งเจียรู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อย เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย แล้วยังได้รับความดูแลดีขนาดนี้อีก

สำหรับเรื่องข้าวของที่ต้องจัดเตรียมในงานแต่งงาน เธอจึงคิดว่าอะไรที่ประหยัดได้ก็อยากจะประหยัด

"ภรรยาจ๋า เธอจะกังวลเรื่องเงินไปทำไม? ฉันหาเงินมาได้ ถ้าไม่ให้เธอใช้ จะให้ใครใช้กันล่ะ?" เย่เสี่ยวเฟยพูดโดยไม่ลังเล

"ในอนาคตที่บ้านยังมีเรื่องต้องใช้เงินอีก ฉันกลัวว่าพี่จะเหนื่อยเกินไป" เหอจิ้งเจียกล่าว

เธอโอบเอวของเย่เสี่ยวเฟยขณะนั่งอยู่บนเบาะหลัง น้ำเสียงของเธอจริงจังมาก

พอดีกับที่พวกเขามาถึงตรอกหน้าบ้านของเธอ เย่เสี่ยวเฟยจึงจอดรถทันที

เหอจิ้งเจียยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เห็นเย่เสี่ยวเฟยหันกลับมาพูดกับเธออย่างจริงจังว่า "ภรรยา เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องมานั่งกังวล ผมบอกแล้วไงว่าผมอยากจัดงานแต่งงานที่น่าจดจำให้กับเธอ อยากให้เธอแต่งงานกับผมอย่างสมเกียรติ"

"เธอแค่คิดไว้ก็พอว่าพรุ่งนี้อยากจะไปซื้อเครื่องประดับสวยๆ อะไรในตัวอำเภอ ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องห่วง ผมน่ะเป็นตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ของเธออยู่แล้ว"

เหอจิ้งเจียเริ่มร้อนใจ "คนอะไรของพี่นะ ฉัน… ทำไมพูดอะไรพี่ถึงไม่ฟังเลย… พี่เพิ่งซื้อรถจักรยานยนต์ไปเองนะ ไม่เห็นต้องลำบากเพื่อฉันขนาดนั้นเลย"

เสี่ยวเฟยรักและเอ็นดูเธอ แต่เธอก็สงสารผู้ชายของเธอเช่นกัน

เพิ่งจะซื้อของชิ้นใหญ่ไปขนาดนั้น จะไปใช้เงินฟุ่มเฟือยในเมืองได้ยังไงกันอีก?

เย่เสี่ยวเฟยเลิกคิ้วยิ้มพลางกล่าว "อ๋อ ที่แท้เธอก็เป็นห่วงผมอยู่นี่เอง ภรรยาผมนี่น่ารักจริงๆ ไม่ต้องห่วงผมหรอก เงินเก็บของผมยังเหลืออีกตั้งแปดหมื่นกว่า"

ทรัพย์สินไม่ควรเปิดเผยให้ใครรู้ แต่นั่นสำหรับคนนอก

แต่เหอจิ้งเจียคือว่าที่ภรรยาของเขา เป็นคนในครอบครัว เป็นคนที่เขาจะใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดชีวิต

เย่เสี่ยวเฟยถึงขั้นอยากให้เธอเป็นคนดูแลเรื่องเงินหลังแต่งงาน ดังนั้นเรื่องสถานะการเงินของเขา เขาจึงบอกเธอโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เขาแอบรู้สึกเสียดายด้วยซ้ำ

ถ้าเขารู้เร็วกว่านี้ว่าภรรยาของเขาจะกังวลเรื่องนี้จนคิดมากไปนานสองนาน แถมยังไม่อยากไปซื้อของแต่งงานในตัวอำเภออีก เขาน่าจะบอกเรื่องเงินเก็บของเขาให้เธอรู้ตั้งแต่แรกดีกว่า

จะได้ไม่ต้องปล่อยให้เธอเก็บไปคิดมากอยู่คนเดียว

ตอนนี้ในท้องของเธอก็มีลูกของพวกเขาสองคนอยู่แล้ว การคิดมากไปอาจจะส่งผลกระทบต่อลูกได้

สิ่งใดที่จะส่งผลกระทบต่อภรรยาและลูกของเขา เย่เสี่ยวเฟยต้องการกำจัดมันให้สิ้นซาก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง