บทที่ 88 ไปแจ้งความเขาเดี๋ยวนี้

พี่หย่งเขียนรายการไว้อย่างละเอียดชัดเจน

หัวหมู ไก่ เป็ด เหล้า ผลไม้ ลูกอม และอื่นๆ

ของพวกนี้ข้างบนเป็นของที่ขาดไม่ได้

ส่วนของที่จะเตรียมหรือไม่เตรียมก็ได้ยังมีเหล้ากับขนม ของพวกนี้ขึ้นอยู่กับกำลังของแต่ละบ้านเป็นหลัก

บางบ้านที่ไม่มีเงิน ของพวกนี้ก็ไม่ต้องซื้อก็ได้

“ได้ครับ ผมจะซื้อให้ครบภายในสองสามวันนี้”

“ดี”

คุยเล่นกับพี่หย่งอีกสองสามประโยค เย่เสี่ยวเฟยจึงกลับไปที่บ้านตระกูลเย่

ไม่ใช่เพื่อจะไปกินข้าวที่นั่น แต่เพื่อไปคุยกับเย่จ้าวลี่เรื่องดูฤกษ์ดูวัน

การยกคานบ้านสำคัญพอๆ กับการขึ้นบ้านใหม่ ต้องดูวันดีให้เรียบร้อย

เย่จ้าวลี่ย่อมรับปากทันทีโดยไม่ลังเล

หมู่บ้านชุนซู่มีบ้านที่รับดูฤกษ์ให้คนโดยเฉพาะ ค่าตอบแทนโดยทั่วไปก็คือไข่ไก่สองสามฟอง

เรื่องพวกนี้เขารู้ดีว่าต้องจัดการให้ลูกชายอย่างไร

บ้านของลูกชายเขาเป็นคนคอยดูแลการสร้างมาตลอด ต่อให้ไม่ต้องบอก เขาก็ใส่ใจเป็นอย่างมากอยู่แล้ว

“เจ้าสาม ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว จะอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหม?”

พ่อลูกคุยเรื่องบ้านกันเสร็จ เย่จ้าวลี่ยังอยากชวนลูกชายให้อยู่กินข้าวที่บ้าน

“ไม่เป็นไรครับ ที่ร้านผมยังมีธุระอยู่ พ่อ วันอาทิตย์ผมจะมารับน้องเล็กนะครับ” เย่เสี่ยวเฟยอ้างว่าที่ร้านยังงานยุ่งอยู่ แล้วปฏิเสธไป

พี่ชายพี่สะใภ้ในบ้านมองเขาด้วยหน้าตาบูดบึ้งไม่สบอารมณ์ไปเสียทุกอย่าง เขาต้องสมองมีปัญหาเท่านั้นถึงจะอยู่ต่อที่นี่

ก่อนจากไป เดิมทีเขาตั้งใจจะทิ้งเงินไว้ให้พ่อแม่บ้าง แต่เย่จ้าวลี่บอกว่าเงินคราวก่อนยังใช้ไม่หมด จึงไม่ยอมรับไว้

เขาจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับคอมมูนไปเลย

แต่เดิมช่วงนี้เขาก็ตั้งใจจะพาเหอจิ้งเจียเข้าตัวอำเภอไปซื้อของสำหรับงานแต่งอยู่แล้ว พอดีจะได้ถือโอกาสนี้เตรียมของที่ต้องใช้ในพิธียกคานให้พร้อมไปด้วยเลย

เย่เสี่ยวเฟยคิดไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนยกคานบ้าน เหอจิ้งเจียในฐานะว่าที่แม่บ้านแม่เรือนในอนาคต ก็ต้องมาร่วมงานด้วยกัน

……

ต่อมาไม่นาน ที่บ้านตระกูลเย่ในหมู่บ้านชุนซู่

หวังจิ้นกินข้าวที่บ้านตระกูลเย่เสร็จ ก็แอบย่องเข้าไปในครัว

หวังเฟิ่งกำลังล้างจานอยู่ในห้อง

ผู้หญิงสมัยนี้แทบจะไม่มีใครอยู่ไฟหลังคลอด เพราะการอยู่ไฟก็หมายความว่าคนลงไร่ลงนาจะขาดไปหนึ่งคน แถมยังต้องเลี้ยงคนว่างงานเพิ่มอีกคน

โดยทั่วไปก็แค่นอนพักอยู่บนเตียงสิบกว่าวัน จากนั้นก็กลับมาทำงานตามปกติ

ดังนั้นตอนนี้นางจึงต้องทำทุกอย่างเอง

เวลานี้เป็นช่วงที่แดดร้อนแรงที่สุด แสงแดดจ้าแผดเผาจนคนแทบลืมตาไม่ขึ้น

นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็นอนพักกันอยู่ในห้อง

“พี่สาว พี่รู้ไหมว่าช่วงนี้เย่เสี่ยวเฟยทำอะไรอยู่? ทำไมจู่ๆ ถึงได้มีเงินมากขนาดนั้น?” หวังจิ้นกดเสียงต่ำถามหวังเฟิ่ง

ในใจเขารู้สึกไม่สบอารมณ์เอาจริงๆ

เย่เสี่ยวเฟยทำอะไรอยู่กันแน่?

ทั้งจักรยานทั้งมอเตอร์ไซค์ ไอ้มอเตอร์ไซค์คันหลังนั่นชื่อยี่ห้ออะไรเขายังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

“จะไปสนทำไมว่ามันหาเงินจากอะไร คนเขาดูถูกพวกเรา ไม่พาพวกเราไปด้วย แกรู้ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร? แล้วใครจะไปรู้ว่ามันทำเรื่องสกปรกที่ไม่กล้าให้ใครเห็นหรือเปล่า ข้าว่าสักวันมันต้องโดนจับเข้าคุกแน่!” หวังเฟิ่งทำหน้าบึ้งตึง ดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก

คำพูดคำจาก็ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้พวกพี่ชายพี่สะใภ้อย่างพวกนางเป็นคนให้ข้าวมันกินแท้ๆ ตอนแยกบ้านขอของเพิ่มอีกสักหน่อยแล้วมันผิดตรงไหน?

ถึงขั้นต้องกลายเป็นศัตรูกันเลยหรือ? หาเงินได้มากมายแต่ไม่นึกถึงคนในบ้านตัวเอง ถ้าไม่ใช่คนเนรคุณแล้วจะเป็นอะไร?

เวลาคุยกับฉินเหม่ยลี่ทีไร พอพูดถึงเย่เสี่ยวเฟยก็โมโหเต็มอกทุกที

ตอนนี้หวังเฟิ่งเองก็คิดตกแล้ว ก็แค่อยากได้ช่องทางทำมาหากินไม่ใช่หรือ?

ในเมื่อมันไม่อยากสนใจพวกนาง พวกนางก็ไม่จำเป็นต้องเอาหน้าร้อนๆ ไปแนบก้นเย็นๆ ของมันอีก

“พี่สาว พี่หมายความว่าเย่เสี่ยวเฟยทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่งั้นหรือ?” หวังจิ้นได้ยินคำนี้ก็ตกใจขึ้นมาทันที

ดวงตาเบิกกว้าง

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นอะไรล่ะ? วันๆ เอาแต่วิ่งพล่านอยู่ข้างนอก ใช้เงินมือเติบขึ้นทุกวัน แกดูสิว่าธุรกิจสุจริตที่ไหนจะหาเงินได้มากขนาดนี้?” หวังเฟิ่งมองไปรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอก จึงพูดเสียงเบา

“แต่ก่อนก็ห้ามทำกิจการส่วนตัวกันชัดๆ ตอนนี้มันออกไปทำอะไรข้างนอกก็ไม่รู้ ถ้าโดนจับขึ้นมา ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยนะ”

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปแจ้งกับผู้ใหญ่บ้านตรงๆ เลยดีไหม?” หวังจิ้นกลอกตาไปมา ก่อนจะเสนอขึ้น

“แกคิดว่าพี่สาวแกไม่เคยคิดเรื่องนี้หรือไง? แต่ไอ้คนเนรคุณนั่นฉลาดนัก มันจงใจเอาบ้านของมันไปให้บ้านผู้ใหญ่บ้านสร้าง แถมยังจ้างคนหนุ่มในหมู่บ้านมาช่วยอีกไม่น้อย คนพวกนั้นรับเงินมันไปแล้ว จะไปแจ้งให้สำเร็จได้ยังไง?” น้ำเสียงของหวังเฟิ่งเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เห็นได้ชัดว่าความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวนางมาหลายรอบแล้ว

“แจ้งกับผู้ใหญ่บ้านไม่ได้ เราก็ไปแจ้งที่คอมมูน ไปแจ้งที่สถานีตำรวจสิ!”

หวังจิ้นพูดต่อ “แถมพวกเรายังแจ้งได้อีกว่าผู้ใหญ่บ้านให้ท้ายมันด้วย สิ่งที่มันทำแบบนี้เรียกว่าฉวยโอกาสหาช่องโหว่ ทำการค้ากำไรเกินควร! ไม่เพียงแต่จะถูกยึดทรัพย์ ยังต้องโดนส่งไปใช้แรงงานดัดสันดานด้วย! ไม่แน่ผู้ใหญ่บ้านอาจต้องหลุดจากตำแหน่งไปด้วยซ้ำ!”

ได้ยินคำนี้ มือที่กำลังล้างจานของหวังเฟิ่งก็ชะงักไปเล็กน้อย นางมองหวังจิ้นแล้วพูด “จริงหรือเปล่า? แกก็รู้ว่าพี่สาวแกไม่ค่อยมีความรู้ อย่ามาหลอกข้านะ!”

ยึดทรัพย์? ใช้แรงงานดัดสันดาน? แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังต้องหลุดจากตำแหน่ง?

“ผมจะหลอกพี่ไปทำไม! พี่ ไม่เชื่อใจผมหรือไง!” หวังจิ้นหรี่ตาลง น้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ

ทั้งหมดนี้เย่เสี่ยวเฟยหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น

ใครใช้ให้มันหยิ่งยโสไม่เห็นหัวใคร แถมยังไม่ยอมพาพวกเขาไปด้วยล่ะ?

ในเมื่อมันไม่นับพวกเขาเป็นคนครอบครัวเดียวกัน เขาก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดเรื่องให้เย่เสี่ยวเฟย

“แล้วแกคิดจะทำยังไง?” หวังเฟิ่งถาม

“ผมจะไปแจ้งที่คอมมูน อย่างน้อยมันก็ขายของได้ไปหลายพันหยวนแล้ว พอให้มันเข้าไปนอนในคุกได้หลายปีเลย!” แววตาของหวังจิ้นเหี้ยมเกรียม

หวังเฟิ่งชะงักไป ที่นางพูดไปเมื่อครู่ก็แค่บ่นระบายเท่านั้น

ถึงนางจะอยากให้เย่เสี่ยวเฟยเจอเรื่องร้ายๆ แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นฝ่ายไปแจ้งความเอง

ถ้าน้องชายนางไปแจ้งที่สถานีตำรวจกับคอมมูนจริงๆ นั่นก็เท่ากับจงใจไปทำร้ายคนอื่น

ถ้าคนในหมู่บ้านรู้เข้า จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?

หวังเฟิ่งนึกถึงชื่อเสียงของเย่เสี่ยวเฟยในหมู่บ้าน และบารมีของผู้ใหญ่บ้านที่มีต่อคนในหมู่บ้าน แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ผ่านไปสักพัก นางก็เอ่ยปากเกลี้ยกล่อม “ช่างมันเถอะ อย่าไปยุ่งกับน้ำขุ่นเลย”

“พี่สาว ทำไมพอถึงเวลาสำคัญพี่ถึงได้สับสนแบบนี้? พี่รู้หรือเปล่า คนที่แจ้งจะไม่ถูกเปิดเผยตัว แถมยังได้เงินรางวัลด้วย!” หวังจิ้นรีบพูดขึ้นทันที

“อีกอย่าง ทั้งหมดนี้ก็เป็นเรื่องที่เย่เสี่ยวเฟยทำเอง ผมไม่ได้ใส่ร้ายมันสักหน่อย”

หวังเฟิ่งยังคงมีสีหน้าลังเล

หวังจิ้นเริ่มหมดความอดทน จึงพูดตรงๆ “มันไม่เคยนับพี่เป็นพี่สะใภ้เลยด้วยซ้ำ แล้วพี่ยังจะปกป้องมันไปทำไม?”

“เรื่องนี้พี่ไม่ต้องออกหน้า ผมไปคนเดียวก็พอ แต่ตกลงกันไว้ก่อนนะ ได้ยินว่าเงินรางวัลจะหักมาจากค่าปรับ เย่เสี่ยวเฟยรวยขนาดนั้น ถึงเวลาเงินก้อนนั้นก็เป็นของผมคนเดียว”

“มอเตอร์ไซค์ราคาหลายพันหยวนมันยังซื้อได้ง่ายๆ ไม่แน่ตัวมันอาจมีเงินติดอยู่อีกพันสองพันก็ได้!”

ทุกคำทุกประโยคกระแทกเข้ากลางใจของหวังเฟิ่ง

ตัวเลขพวกนี้ยิ่งเป็นตัวเลขที่หวังเฟิ่งไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

วันๆ นางคุ้ยดินหากินอยู่ในไร่จะได้เงินสักเท่าไรกัน? ถ้าได้ส่วนแบ่งจากค่าปรับจริงๆ ก็สร้างบ้านแยกออกไปอยู่เองได้สักหลังแล้ว!

นางกัดฟันแล้วพูด “ใครบอกว่าข้าไม่ไป? เรื่องนี้ข้าจะไปกับแกด้วย! ข้าเป็นพี่สะใภ้มัน เป็นพยานได้น่าเชื่อถือกว่า!”

“ถึงเวลาได้เงินรางวัลมา ข้าก็ต้องได้ส่วนแบ่งด้วย แกจะฮุบไว้คนเดียวไม่ได้!”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาวางแผนกันก่อน...”

หวังจิ้นรีบเล่าแผนการที่ตัวเองคิดไว้ให้หวังเฟิ่งฟังทันที

……

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง