บทที่ 87 ใจคด

เวลานี้เย่เสี่ยวเฟยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้เลย

เขาขี่รถมอเตอร์ไซค์พาเย่หลิง สองพี่น้องกลับมาที่หมู่บ้านชุนซู่

เวลานี้ที่หมู่บ้านชุนซู่ยังไม่เลิกงาน แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องให้เสียงมอเตอร์ไซค์ดึงดูดความสนใจจากคนจำนวนมาก

เพียงแต่พอกลับมาถึงบ้าน ก็ได้พบกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

“แกคือเย่เสี่ยวเฟยรึ? ไม่เจอกันแค่แป๊บเดียว แกถึงกับได้ดีขนาดนี้เชียว?” หวังจิ้น น้องชายฝั่งแม่ของพี่สะใภ้หวังเฟิ่งยืนอยู่ในลานบ้าน เมื่อเห็นเย่เสี่ยวเฟยขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามา ลูกตาของเขาก็แทบจะถลนออกมา

แม่เจ้าโว้ย สิ่งที่เขาขี่เข้ามานี่มันคือตัวอะไรกัน?

หวังจิ้นก็เคยเห็นจักรยานมาบ้าง แต่ไอ้เจ้าสิ่งนี้ดูดีกว่าจักรยานตั้งเยอะ!

“นายมาทำไม?” เย่เสี่ยวเฟยจอดรถแล้วมองดูหวังจิ้นพลางพูดขึ้น

หวังจิ้นน้องชายของหวังเฟิ่งคนนี้ เป็นนักเลงมาแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่เด็กชอบทำตัวหัวขโมย ขโมยไก่ขโมยหมาไม่เว้นแต่ละวัน

แต่เพราะเขาเป็นลูกชายคนเดียวที่พ่อแม่ได้มาหลังจากมีลูกสาวไปแล้วสามคน ที่บ้านจึงรักและตามใจอย่างมาก ในบ้านทำตัวราวกับเป็นฮ่องเต้ท้องถิ่น

เขาไม่เคยทำหน้าดีๆ ใส่เย่เสี่ยวเฟยเลย

เหมือนกับพี่สาวของเขา หวังเฟิ่งไม่มีผิด

“พี่สาวฉันเพิ่งคลอดหลานชายตัวน้อย วันนี้ครบเดือนแล้ว ฉันในฐานะน้าชายก็ต้องมาเยี่ยมหน่อยสิ” หวังจิ้นยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ “เสี่ยวเฟย นายได้ดิบได้ดีแล้วนะเนี่ย รถคันนี้ฉันยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“แน่นอนอยู่แล้ว นี่คือมอเตอร์ไซค์นะ ต่อให้เอาจักรยานมาสิบคันก็เทียบไม่ได้หรอก” เย่หลิงพูดขึ้นทันที

เธอมีท่าทีตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่สามารถชื่นชมพี่ชายของเธอได้

อยากจะประกาศให้คนทั้งโลกได้รับรู้ว่าพี่ชายของเธอเก่งกาจแค่ไหน

เย่เสี่ยวเฟยแม้แต่อยากจะห้ามก็ห้ามไม่ทัน

“เสี่ยวเฟย ดูท่าทางนายจะรวยขึ้นจริงๆ แล้วสินะ ตอนนี้ฉันควรเรียกนายว่าเถ้าแก่เย่แล้วมั้ง!” หวังจิ้นถูมือไปมา “เขาว่ากันว่าไม่มีใครสนิทเท่าคนในครอบครัว ตอนนี้ฉันเองก็หางานทำไม่ได้ ถ้ายังไงนายช่วยพ่วงฉันไปด้วยคนสิ?”

แววตาของเขาเผยให้เห็นความต้องการอย่างแรงกล้า

หวังจิ้นคิดมาตลอดว่าหัวเขาไว ขนาดเย่เสี่ยวเฟยยังหาเงินได้ ถ้าเขาไปทำด้วย ก็คงหาเงินได้แบบหลับตาทำแน่ๆ

จึงจ้องเย่เสี่ยวเฟยเขม็ง กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอม

“แม่ครับ แม่มาแล้ว” เวลานี้ เย่เสี่ยวเฟยเรียกหลิวเยว่เซียงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัว

“เอ๊ะ หลิงเอ๋อร์ ลูกกลับมาได้ยังไง?” วินาทีที่หลิวเยว่เซียงเห็นลูกสาว นึกว่าตาฝาดไป

เมื่อยืนยันแล้วว่าตาไม่ได้ฝาด ก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความดีใจ

จากนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับเจ้าสิ่งใหญ่ข้างๆ ทั้งสองคน ตาเบิกกว้างทันที

“เสี่ยวเฟย รถคันนี้ลูกซื้อมาเหรอ?” เสียงสั่นเครือ

ลูกชายเพิ่งซื้อจักรยานไปเมื่อไม่นานมานี้ ทำไมเปลี่ยนรถเร็วนักล่ะ?

รถคันนี้ดูเหมือนทำจากเหล็ก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าต้องไม่ถูกแน่ๆ

ขนาดใหญ่กว่าจักรยานตั้งเยอะ!

“ครับ” เย่เสี่ยวเฟยพยักหน้ารับทันที

“ลูกนี่มันตัวล้างผลาญจริงๆ ของชิ้นนี้คงราคาหลายพันเลยสินะ?” หลิวเยว่เซียงร้อนรนขึ้นมาทันที

เย่เสี่ยวเฟยลูบจมูกโดยไม่ได้ปฏิเสธ

แม่ของเขายากที่จะรับเรื่องเงินหลายพันหยวนได้ เพื่อสุขภาพร่างกายของพ่อแม่ เขาตั้งใจจะปกปิดความจริงไว้

หลิวเยว่เซียงเข้าใจว่าเขายอมรับ จึงรีบพูดว่า “ของแพงขนาดนี้ ลูกอยากซื้อก็ซื้อ บ้านบนเนินที่ซ่อมเสร็จแล้วยังต้องแต่งเติมอีกหน่อย ลูกใช้เงินหมดไปแล้ว แบบนั้นแล้วข้างบนจะทำยังไง?”

ลูกชายหาเงินเก่งก็จริง แต่ใช้เงินเหมือนน้ำไหล!

นั่นมันตั้งหลายพันหยวนเชียวนะ!

ชาวนาทำงานในไร่นาทั้งปี ยังได้เงินแบ่งแค่สามสิบกว่าหยวนเอง

ก่อนหน้านี้มีจักรยาน คราวนี้มีรถคันนี้อีก แค่สองคันนี้ก็ใช้เงินไปเท่าไหร่แล้ว?

“พอเถอะป้าหลิว เสี่ยวเฟยเก่งขนาดนี้ ต้องมีเงินเหลือเฟืออยู่แล้ว ตอนนี้เขาก็เป็นเถ้าแก่แล้ว ถ้ายังไงให้เสี่ยวเฟยพ่วงผมไปด้วยคนเถอะ” หวังจิ้นที่อยู่ข้างๆ ไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ จึงแทรกขึ้น

หลิวเยว่เซียงมองลูกชายแวบหนึ่ง

แม้เธอจะไม่ฉลาดปราดเปรื่อง แต่ก็ไม่ได้โง่ เรื่องแบบนี้เธอจะไปตัดสินใจแทนลูกชายไม่ได้แน่

“แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ดูไม่ออกหรือว่าฉันไม่เต็มใจ?” เย่เสี่ยวเฟยด่าสวนทันที

คนประเภทนี้ชอบคิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง ก่อนหน้านี้อยากทำอะไรก็ทำ ตอนนี้เห็นเขารวยขึ้นมาอยากจะมาแบ่งเค้ก พูดจาดีๆ สองสามคำแล้วจะให้คนอื่นต้องกระตือรือร้นมาคอยดูแลแกเหรอ?

แกคิดว่าแกเป็นใครกัน!

คนอื่นไม่ใช่พ่อแม่แกสักหน่อย

ในเมื่อพูดภาษาคนแล้วฟังไม่เข้าใจ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้าอะไรอีกต่อไป

“เย่เสี่ยวเฟย แกกล้าพูดจาไร้มารยาทกับฉันขนาดนี้เลยรึ?” หวังจิ้นเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร จึงโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“แกเป็นคนยิ่งใหญ่มาจากไหน? ฉันต้องไว้หน้าแกด้วยเหตุผลอะไร?” เย่เสี่ยวเฟยไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าอีกฝ่าย

หันไปบอกแม่และน้องสาว “แม่ครับ ผมจะไปดูบ้านเก่าบนเนินก่อน แม่ช่วยเฝ้ารถให้ผมด้วยนะ”

พูดจบก็หันหลังเดินออกจากบ้านตระกูลเย่ไป

ที่นี่นอกจากหลิวเยว่เซียงกับเย่หลิง ก็มีแค่หวังจิ้นที่เป็นคนนอก

คนอื่นๆ ยังไปทำไร่ทำนากันอยู่ยังไม่กลับมา

ป้องกันใครนั้นก็ชัดเจนอยู่แล้ว

“พี่สาม พี่วางใจเถอะ หนูรับรองว่าจะเฝ้าให้พี่อย่างดีเลย” เย่หลิงตอบเสียงดังฟังชัด

หวังจิ้นแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ

นึกว่าหาเงินเหม็นๆ ได้ไม่กี่หยวนแล้วจะวิเศษวิโสหรือไง?

ตอนที่พี่สาวเขาพูดให้ฟัง เขายังไม่เชื่อ

ผลปรากฏว่าตอนนี้ไม่เพียงแต่จะได้รับการยืนยันแล้ว เย่เสี่ยวเฟยยังกล้ามาทำตัวไร้มารยาทกับเขาอีก

“นี่แกไม่เห็นแก่ความเป็นคนก่อนนะ…” หวังจิ้นมองตามทิศทางที่เย่เสี่ยวเฟยจากไป แล้วพึมพำเสียงเบา

เสียงของเขาเบามากจนหลิวเยว่เซียงและเย่หลิงไม่ได้ยิน

หากจะให้พ่วงไปไม่ได้ จะทำลายทิ้งสักหน่อยมันจะไปยากอะไร?

“แม่ แม่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้พี่ชายเก่งแค่ไหน…” เย่หลิงยังคงจับมือหลิวเยว่เซียงเล่าเรื่องราวอย่างมีความสุข

ทางด้านนี้ เย่เสี่ยวเฟยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกหมายตา

และคนคนนั้นยังคิดไม่ซื่ออีกด้วย

เขากำลังดูความคืบหน้าของบ้านหลังใหม่บนเนิน

ความขยันและใส่ใจของพี่หย่งนั้นไม่ต้องพูดถึง รากฐานบ้านมั่นคง ผนังก็ก่อดีมาก

แถมงานคืบหน้าไปไวมาก อีกไม่กี่วันก็จะขึ้นคานบ้านแล้ว

การสร้างบ้านในชนบท การขึ้นคานเป็นขั้นตอนที่สำคัญและยิ่งใหญ่ที่สุด

“อาเย่จ้าวลี่บอกผมหมดแล้ว ตอนขึ้นคาน ไม้ที่จะใช้เป็นคานหลัก ให้ใช้ต้นตงที่อยู่ในลานบ้านเก่าของพวกคุณ ต้นนั้นลำต้นใหญ่กำลังดี ทุกอย่างเหมาะสมพอดีเลย” พี่หย่งกล่าว

การขึ้นคานนั้นสำคัญ แต่คานหลักนั้นสำคัญยิ่งกว่า

เย่เสี่ยวเฟยได้ยินดังนั้น ก็พอจะเดาความหมายของพ่อได้

ด้านหนึ่งคงอยากจะประหยัดเงินและแรงให้เขา แต่อีกด้านหนึ่งอาจจะมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ต้นไม้ใหญ่ย่อมแตกกิ่งก้าน ลูกโตย่อมต้องแยกบ้าน

เย่จ้าวลี่คงอยากให้เขาเข้าใจหลักการของพี่น้องที่ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

หากเย่เสี่ยวเฟยไม่มีประสบการณ์จากชาติก่อน เขาอาจจะยังหลงเชื่อในสายเลือดพี่น้อง แต่เพราะรู้เรื่องเหล่านั้นดี จึงไม่อาจแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรได้

“ได้ครับ เรื่องคนหนุ่มที่จะมาช่วยงานขึ้นคานและของที่ต้องเตรียม พี่ช่วยเขียนรายการมาบอกผมหน่อยนะ ผมจะได้ไปจัดเตรียม”

ในเวลาสั้นๆ เย่เสี่ยวเฟยก็ตั้งสติได้ แล้วพูดกับพี่หย่ง

“ผมจดไว้หมดแล้วล่ะ” พี่หย่งส่งรายการกระดาษให้ทันที “นายเอาไปซื้อภายในสองวันนี้ได้เลย”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง