บทที่ 51 เมีย เธอคือดาวนำโชคของผมจริง ๆ

"รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียนงั้นหรือ? งั้นเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยไหม"

เย่เสี่ยวเฟยเห็นเหอจิ้งเจียพยักหน้า หลังจัดการสั่งอาหารให้ทุกคนเรียบร้อย เขาก็พาเธอเดินออกไปข้างนอกด้วยกัน

เมื่อออกมาถึงด้านนอก เหอจิ้งเจียยังดูทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย "ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย วันนี้ไม่รู้เป็นอะไรไปเหมือนกันค่ะ"

เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ดูท่าเจ้าตัวเล็กนี่จะยังไม่ทันเกิดก็ไม่สงสารแม่มันเสียแล้ว ถ้ายังดื้อไม่เลิก เดี๋ยวพอคลอดออกมา พ่อจะจัดการสั่งสอนให้เข็ดเลย"

ถึงเขาจะไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่ในชาติที่แล้วเขาก็พอรู้มาบ้างว่าคนท้องมักจะมีอาการแพ้ท้อง เขาจึงรู้สึกสงสารเหอจิ้งเจียจับใจ

ที่พูดไปเมื่อครู่ก็เป็นเพียงการหยอกล้อเท่านั้น ด้วยวุฒิภาวะทางจิตใจที่รวมทั้งสองชาติของเขา ยิ่งได้ลูกมาในวัยนี้เขาก็ยิ่งทะนุถนอมจนแทบจะอุ้มไว้ในมือ แล้วเขาจะกล้าทำโทษเด็กคนนั้นลงได้อย่างไร

เหอจิ้งเจียหัวเราะออกมาได้สำเร็จ เธอเหลือบมองห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆ แล้วบอกให้เย่เสี่ยวเฟยรออยู่ข้างนอก ซึ่งเขาก็ตอบรับอย่างว่าง่าย

ระหว่างที่ยืนรออยู่ด้านนอก จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนอย่างเดือดดาลดังมาจากช่องบันไดข้างๆ

"ฉันบอกไปแล้วไงว่าครั้งนี้แขกที่มาเป็นถึงระดับใหญ่ มาจากในตัวจังหวัดเลยนะ! เขาอุตส่าห์เจาะจงจองที่ร้านเรา บอกว่าอยากทานของพะโล้ แต่พวกแกทำรสชาติออกมาห่วยแตกแบบนี้ แล้วฉันจะเอาหน้าไปเจอท่านได้ยังไงกัน!"

"เถ้าแก่ครับ พวกเราก็จนปัญญา คอมมูนหลงหัวจะมีร้านไหนทำเป็นกันล่ะ? พวกเราลองทำตามสูตรที่ส่งมาให้ดูอย่างละเอียดแล้ว มันก็ได้รสชาติแค่นี้จริงๆ"

"เหลวไหล! ถ้าขืนเอาของพะโล้พวกนี้ขึ้นโต๊ะ ร้านจิ่นซิ่วซานเจียงของเราชื่อเสียงป่นปี้หมดพอดี"

"…"

ทั้งสองคนยังคงโต้เถียงกันไม่หยุด เย่เสี่ยวเฟยซึ่งได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจนก็นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องของพะโล้ และมีท่านผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ชื่นชอบอาหารประเภทนี้ แต่ฝีมือของคนในร้านกลับยังไม่ผ่านเกณฑ์

นี่มันสถานการณ์ง่วงนอนแล้วเจอหมอนหนุนส่งมาให้ชัดๆ!

เขาจึงเดินตรงไปยังช่องบันไดแล้วเอ่ยกับคนทั้งสองว่า "พี่ครับ จะหาของพะโล้อยู่หรือครับ?"

การที่เย่เสี่ยวเฟยโผล่ออกมาอย่างกะทันหันทำเอาทั้งสองคนที่กำลังเถียงกันอยู่ตกใจจนสะดุ้งโหยง

"อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมเป็นลูกค้าที่มาทานข้าวที่นี่ บังเอิญว่าผมเองก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับของพะโล้อยู่เหมือนกัน เลยได้ยินที่พวกพี่คุยกันตอนออกมาเข้าห้องน้ำน่ะครับ" เย่เสี่ยวเฟยอธิบาย

พอได้ยินดังนั้น ชายผู้มีใบหน้าคมเข้มคนหนึ่งก็เริ่มผ่อนคลายสีหน้าลง เมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่เสี่ยวเฟยพูด เขาก็ทำหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย "คุณจะมาเสนอความร่วมมือกับเราหรือ?"

"ไม่เชิงว่าร่วมมือหรอกครับ แค่อยากจะเสนอตัวช่วยเหลือมากกว่า" เย่เสี่ยวเฟยยิ้มตอบ

ร้านอาหารจิ่นซิ่วซานเจียงถือว่ามีระดับมาก อาหารที่ขายก็ราคาไม่ถูกเลย ต่อให้เป็นเพียงออร์เดอร์เดียว ราคาก็สูงลิ่ว เย่เสี่ยวเฟยในตอนนี้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้สนใจเงินเพียงเล็กน้อยนั่นหรอก เพียงแต่ในจังหวะที่คนทั้งสองกำลังถกเถียงกัน เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

ในชาติก่อน แม้ในช่วงเวลานี้เขาจะอยู่ที่ภาคใต้ แต่เขาก็พอได้ข่าวใหญ่ที่เกิดขึ้นในคอมมูนหลงหัวมาบ้าง นั่นคือมีผู้นำระดับสูงสองคนถูกคนร้ายที่หลบหนีคดีสังหาร เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อสังคมอย่างมหาศาล และกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้คอมมูนหลงหัวซบเซา ไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาได้อีกเลยเป็นเวลาหลายสิบปี การพัฒนาถือว่าล้าหลังไปมาก

ข่าวในตอนนั้นระบุว่า ผู้นำทั้งสองท่านเตรียมตัวจะไปสังสรรค์กัน แต่เนื่องจากทางร้านอาหารให้การต้อนรับไม่ดีพอ ท่านจึงตัดสินใจว่าจะกลับไปพักผ่อนก่อน ใครจะไปคาดคิดว่าตอนที่กำลังจะเลี้ยวตรงทางแยก ดันไปเจอกับเหตุปล้นเข้า และผู้นำทั้งสองท่านก็ต้องจบชีวิตลงเช่นนั้น

สมองของเย่เสี่ยวเฟยแล่นไวมาก เมื่อพิจารณาจากช่วงเวลาและบุคคลที่ค่อนข้างตรงกัน เขาก็เชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันได้ทันที ชาติก่อนก็เป็นเรื่องของชาติก่อนไป แต่ในชาตินี้ เขาตั้งใจจะใช้คอมมูนหลงหัวเป็นฐานทัพหลักเพื่อขยายชื่อเสียงของร้านพะโล้สิบหลี่เซียง แน่นอนว่าเขาจะปล่อยให้คอมมูนหลงหัวต้องเกิดเรื่องซ้ำรอยเดิมไม่ได้เด็ดขาด

และหากสามารถช่วยเหลือไปพร้อมกับทำเงินได้ด้วย เขาก็ยินดีที่จะร่วมมือเต็มที่

"น้องชาย ฉันแซ่กวน ชื่อกวนเจี้ยนจวิน" ชายที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่แนะนำตัว เห็นได้ชัดว่าเขาเก็บคำพูดของเย่เสี่ยวเฟยไปพิจารณา "คุณบอกว่าสามารถจัดหาของพะโล้ให้ได้ แต่ครั้งนี้แขกที่เราต้องรับรองเป็นถึงระดับท่านผู้ใหญ่ ถ้ารสชาติไม่ได้มาตรฐาน มันก็ไม่ได้จริงๆ" กวนเจี้ยนจวินกล่าวเสริม

"พี่กวนครับ ผมชื่อเย่เสี่ยวเฟย พี่เรียกผมว่าเสี่ยวเฟยก็ได้ครับ" เย่เสี่ยวเฟยตอบกลับ "เรื่องของพะโล้ พี่ลองตามผมไปดูที่ร้านก่อนได้เลย รับรองว่ารสชาติอร่อยถูกปากแน่นอน"

แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ากวนเจี้ยนจวินไม่ใช่คนธรรมดา แต่โชคดีที่เย่เสี่ยวเฟยผ่านการขัดเกลามามากมายในชาติที่แล้ว การสนทนากับอีกฝ่ายจึงไม่มีทีท่าว่าจะเสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้กวนเจี้ยนจวินเริ่มมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

สถานะของกวนเจี้ยนจวินนั้นไม่ธรรมดา การที่เขาสามารถเปิดร้านอาหารอย่างจิ่นซิ่วซานเจียงในพื้นที่อย่างคอมมูนหลงหัวแห่งนี้ได้ แถมยังเป็นร้านที่ท่านผู้ใหญ่เลือกใช้บริการ ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขามีคอนเน็กชันกว้างขวางมาก คนที่เขาสมาคมด้วยมักจะเป็นระดับหัวกะทิทั้งนั้น ส่วนเย่เสี่ยวเฟยที่อยู่ตรงหน้าเขานี้มีน้ำเสียงที่มั่นใจและมีการพูดจาที่ดูมีมาดน่าเกรงขาม กวนเจี้ยนจวินจึงเริ่มคล้อยตามไปบ้างแล้ว

เขาจึงรีบกล่าวทันที "งั้นสะดวกให้ผมไปลองชิมรสชาติเมื่อไหร่ดีล่ะครับ? ถ้าถูกใจผม เรื่องค่าตอบแทนคุณเสนอมาได้เลยนะ" น้ำเสียงของเขาร้อนรนและกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด ดูออกเลยว่าตอนนี้เขากำลังร้อนใจมากจริงๆ

เย่เสี่ยวเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ "วันนี้ตอนเย็นก็ไปได้เลยครับ ตอนนี้ผมยังทานข้าวอยู่กับคนในครอบครัว ไว้เย็นๆ ค่อยเจอกันที่ร้าน พอดีวันนี้ทางร้านกำลังเร่งเตรียมของกันทั้งคืนเลย"

พอได้ยินว่าเย่เสี่ยวเฟยมีหน้าร้านเป็นของตัวเอง กวนเจี้ยนจวินก็ยิ่งรู้สึกวางใจขึ้นไปอีก ถ้ารสชาติไม่อร่อยจริงจะกล้าเปิดร้านหรือ? เปิดไปเดี๋ยวก็เจ๊ง อีกอย่าง ยุคนี้คนที่กล้าตัดสินใจเปิดร้านได้ ย่อมแสดงว่าคนหนุ่มผู้นี้มีทั้งความกล้าและวิสัยทัศน์ ดูท่าจะไม่ผิดคนแน่

"เสี่ยวเฟย นายพูดแบบนี้ผมก็วางใจแล้ว วันนี้พวกนายทานข้าวกันที่ไหน? มื้อนี้ถือว่าผมเป็นเจ้ามือเอง" กวนเจี้ยนจวินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เห็นได้ชัดว่าเป็นคนใจถึงพึ่งได้

เย่เสี่ยวเฟยหลุดขำออกมา "พี่กวนครับ เกรงใจเกินไปแล้ว แขกที่มาครั้งนี้ระดับใหญ่จริงๆ ใช่ไหมครับ? ดูพี่ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย"

"จะไม่ใหญ่ได้ยังไงเล่า? นี่มันเรื่องอนาคตของคอมมูนหลงหัวเชียวนะ ถ้าครั้งนี้เราต้อนรับท่านได้เป็นอย่างดีจนท่านประเมินผ่านมาตรฐาน ไม่แน่ว่าพื้นที่แถวบ้านเราอาจได้รับการพัฒนาขึ้นมาก็ได้" พี่กวนพูดพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก โดยไม่ได้คิดจะปิดบังเย่เสี่ยวเฟยเลยสักนิด

แววตาของเย่เสี่ยวเฟยไหววูบ ดูเหมือนเขาจะคาดการณ์ไม่ผิด ทุกอย่างเป็นไปตามที่คิดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน แขกที่ร้านจิ่นซิ่วซานเจียงเตรียมจะรับรองในครั้งนี้ ก็คือบุคคลสำคัญในข่าวเหตุการณ์สะเทือนขวัญระดับประเทศเมื่อชาติก่อนนั่นเอง เพียงแต่ข่าวในหนังสือพิมพ์ระบุไว้แค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ได้ลงรายละเอียดว่าจุดประสงค์แรกเริ่มที่ท่านผู้นำทั้งสองเดินทางมาที่นี่คืออะไร ที่แท้ก็เพื่อมาพิจารณาการพัฒนาคอมมูนหลงหัวนี่เอง

หากชาตินี้เขาสามารถป้องกันไม่ให้เกิดวิกฤตการณ์นั้นขึ้นมาได้ คอมมูนหลงหัวอาจจะพัฒนาไปได้ไกลกว่าที่เคยเป็นในชาติก่อน และร้านพะโล้สิบหลี่เซียงของเขาก็จะโด่งดังขึ้นไปด้วย ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เย่เสี่ยวเฟยจึงแลกที่อยู่กับกวนเจี้ยนจวินก่อนจะแยกย้ายกันไป

ในตอนนั้นเอง เหอจิ้งเจียก็เดินกลับเข้ามา หลังจากที่เธอออกไปรับอากาศข้างนอก สีหน้าของเธอดูสดใสขึ้นกว่าตอนอยู่ในห้องส่วนตัวเมื่อครู่มาก พอเห็นเย่เสี่ยวเฟยยิ้มกว้าง เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม "มีเรื่องอะไรดีๆ งั้นเหรอคะ ทำไมดูมีความสุขจัง?"

เย่เสี่ยวเฟยจ้องมองรอยยิ้มหวานของเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ เขาประคองใบหน้าเธอไว้ก่อนจะก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ "ภรรยาครับ เธอเป็นดาวนำโชคของผมจริงๆ"

หากเขาไม่ได้มาเดินเล่นเป็นเพื่อนเหอจิ้งเจียในวันนี้ เขาคงไม่มีทางได้พบเจอเรื่องราวเช่นนี้เป็นแน่

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง