บทที่ 52 ผมไม่เอาเปรียบคุณแน่นอน

เหอจิ้งเจียหน้าแดงก่ำ รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ

เมื่อเห็นว่าบริเวณนั้นไร้ผู้คน เธอก็เบาใจลง

เธอยกมือเล็กๆ ขึ้นทุบอกเย่เสี่ยวเฟยเบาๆ "พี่ทำอะไรเนี่ย คนเยอะแยะยังจะทำแบบนี้อีก"

"หรือว่าเธอไม่ชอบล่ะ?" เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะ

เหอจิ้งเจียหน้าแดงซ่านราวกับลูกท้อสุก แต่จะให้เอ่ยปากว่าไม่ชอบก็พูดไม่ออก

"รอผมจัดการธุระช่วงนี้ให้เสร็จก่อนนะ แล้วเราไปโรงพยาบาลตรวจร่างกายกัน" เย่เสี่ยวเฟยนึกขึ้นได้ว่าควรพาเธอไปตรวจเช็กดูสักหน่อย จะได้รู้ว่าต้องบำรุงร่างกายอย่างไรบ้าง

เหอจิ้งเจียพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

ทั้งคู่เดินกลับเข้าไปในห้องส่วนตัว

ระหว่างมื้ออาหาร แม้เฝิงหวั่งหมิงกับเหออวี้ฉินจะคอยพูดจาหาเรื่องอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรหนักหนาสาหัส

เมื่อกินข้าวเสร็จ เย่เสี่ยวเฟยก็กล่าวลาทุกคนแล้วรีบตรงกลับไปที่ร้านทันที

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบพี่สยงยังอยู่ที่ร้าน

ภายในร้านตอนนี้เต็มไปด้วยสินค้า ซึ่งล้วนเป็นของที่พี่สยงรีบไปรวบรวมมาให้เมื่อช่วงบ่าย

ผู้คนกำลังง่วนอยู่กับงานที่หลังร้าน เนื่องจากพื้นที่บริเวณนั้นกว้างขวางกว่า ทำให้ทำงานได้สะดวกคล่องตัวกว่ามาก

เย่เสี่ยวเฟยเดินตรงเข้าไปยังหลังร้าน

"เสี่ยวเฟย นายกลับมาแล้วรึ? ฉันเห็นที่นี่วุ่นวายกันเหลือเกิน เลยถือโอกาสอยู่ช่วยน่ะ" พี่สยงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเย่เสี่ยวเฟย จึงรีบเอ่ยขึ้นมา

เขาปรายตามองไปรอบๆ ในลาน นอกจากพี่สยงแล้ว ยังมีป้าอีกสองคน ฟางเหิง และคนงานชั่วคราวอีกห้าคนกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

คนงานชั่วคราวทั้งห้าคนที่พี่สยงจัดหามาให้ดูร่างกายแข็งแรงกำยำใช้ได้เลย

โชคดีที่พื้นที่ลานตรงนี้กว้างขวาง ไม่อย่างนั้นคนเยอะขนาดนี้คงทำงานกันลำบากแย่

"พี่สยง ขอบคุณมากจริงๆ ครับ" เย่เสี่ยวเฟยกล่าว "ช่วงนี้งานยุ่งมากจริงๆ ไว้พ้นช่วงนี้ไปเมื่อไหร่ ผมต้องขอเชิญพี่กับพี่สะใภ้ไปทานข้าวสักมื้อให้ได้นะครับ"

ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบช่วยเหลือคนที่รู้จักบุญคุณคน พี่สยงได้ยินเย่เสี่ยวเฟยพูดแบบนั้นก็รู้สึกโล่งอกและชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก

"พี่น้องกันทั้งนั้น พูดอะไรห่างเหินไปได้ น้ำพะโล้ตรงนี้เหมือนจะไม่พอแล้ว นายรีบมาจัดการหน่อยเร็ว"

"ได้เลยครับ!"

เย่เสี่ยวเฟยตั้งใจออกไปผัดเครื่องเทศที่หน้าร้าน เขาไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับกวนเจี้ยนจวิน

เดี๋ยวอีกไม่นานกวนเจี้ยนจวินก็จะมาแล้ว ถ้าเขาขลุกอยู่แต่หลังร้าน อาจจะไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูเอา

เขาครุ่นคิดทบทวนทุกอย่างอย่างรอบคอบ

หลังจากผัดเครื่องเทศเสร็จ ในขณะที่กำลังเหงื่อท่วมตัวอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เย่เสี่ยวเฟยวางตะหลิวแล้วรีบไปเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือกวนเจี้ยนจวินจริงๆ

"พี่ครับ มาได้จังหวะพอดีเลย ผมก็เพิ่งกลับมาเหมือนกัน" เย่เสี่ยวเฟยพูดพลางขยับตัวหลีกทางให้เขา

กวนเจี้ยนจวินพอเดินเข้ามาก็อดสูดจมูกฟุดฟิดไม่ได้

"เสี่ยวเฟย ร้านนายนี่หอมจริงๆ"

ตอนนี้เขาเริ่มเชื่อมั่นในตัวเย่เสี่ยวเฟยขึ้นมาบ้างแล้ว ขนาดแค่ผัดเครื่องเทศยังหอมขนาดนี้ แล้วของพะโล้จะไม่อร่อยได้ยังไง?

อย่างน้อยพ่อครัวที่ร้านจิ่นซิ่วซานเจียงของเขาก็ไม่เคยทำพะโล้ได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอขนาดนี้มาก่อน

เย่เสี่ยวเฟยยิ้ม "ผมกำลังเตรียมน้ำพะโล้อยู่ครับ ความอร่อยของพะโล้หลักๆ อยู่ที่ตัวน้ำพะโล้นี่แหละครับ กลิ่นถึงได้หอมเตะจมูกขนาดนี้"

พูดจบเขาก็นำไส้พะโล้และยำหัวหมูที่แยกไว้ออกมา

กวนเจี้ยนจวินเห็นหน้าตาของอาหารพะโล้พวกนี้ก็พอใจขึ้นมาหลายส่วน

ดูสิ อาหารพะโล้พวกนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซอส สีแดงสวยเงางามชวนน้ำลายสอ ผิดกับพ่อครัวที่ร้านเขาลิบลับ รายนั้นทำออกมาดูแฉะๆ หน้าตาเทียบกันไม่ได้เลย

เขาก้าวเข้าไปหยิบตะเกียบ

ตอนนี้ของพะโล้หั่นเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คีบทานได้ทันที

พอไส้พะโล้เข้าปาก กวนเจี้ยนจวินก็ชะงักไปชั่วครู่

กลิ่นหอมของพะโล้นั้นเข้มข้นและชุ่มฉ่ำไปด้วยรสชาติของน้ำซอส

กัดคำแรก รสสัมผัสอันโอชะของไส้หมูก็ระเบิดออกมาในปาก กลิ่นพะโล้ฟุ้งกระจายไปทั่ว นอกจากจะตุ๋นจนนุ่มละลายแล้วยังมีความหนึบเด้งสู้ฟัน รสสัมผัสแรกที่เข้าปากน่าประทับใจจริงๆ

กวนเจี้ยนจวินคีบกินไม่หยุด เขารีบลองชิมยำหัวหมูต่อ หัวหมูที่หั่นบางเฉียบคลุกเคล้ากับน้ำซอสน้ำมันพริกสีแดงสด กัดเข้าไปคำหนึ่งทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด มันเรียกน้ำย่อยได้ดีนัก

กวนเจี้ยนจวินยังไม่ได้ทานมื้อเย็น เห็นแบบนี้แล้วนึกอยากได้ข้าวสวยร้อนๆ สักชาม ถ้าได้เหล้าดีๆ สักขวดด้วยล่ะก็ ชีวิตนี้คงไม่มีอะไรสุขไปกว่านี้อีกแล้ว

"พี่กวนครับ พี่ว่ารสชาติเป็นยังไงบ้างครับ?" เย่เสี่ยวเฟยที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ถามขึ้น

จริงๆ แล้วคำถามนี้แทบจะเกินความจำเป็น เขารู้คำตอบจากท่าทางของกวนเจี้ยนจวินแล้ว

"อร่อยมาก! เสี่ยวเฟย ฝีมือนายมันสุดยอดจริงๆ" กวนเจี้ยนจวินชูนิ้วโป้งให้ "ถ้าเอาไปให้ท่านผู้นำทาน ท่านต้องพอใจมากแน่ๆ"

ภูเขาที่ทับอกอยู่ถูกยกออกไป กวนเจี้ยนจวินถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาจับมือเย่เสี่ยวเฟยแล้วกล่าว "เสี่ยวเฟย ขอบใจนายมากจริงๆ! นายวางใจได้เลย ผมไม่เอาเปรียบคุณแน่นอน ถ้านายส่งมาเยอะหน่อย ผมรับซื้อในราคาจินละหนึ่งร้อยหยวนเลย"

จินละหนึ่งร้อยหยวน! เย่เสี่ยวเฟยตกใจเล็กน้อย สมกับที่เป็นเถ้าแก่ร้านจิ่นซิ่วซานเจียงจริงๆ รวยและใจถึงนัก

ราคานี้มันสูงกว่าราคาขายปลีกปกติของเขาถึงห้าสิบเท่า

ถ้าเป็นเถ้าแก่คนอื่นมาได้ยินกำไรที่พุ่งพรวดขนาดนี้คงตอบตกลงไปนานแล้ว

แต่เย่เสี่ยวเฟยไม่เหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ขาดแคลนเงินหนึ่งร้อยหยวนนี้ สิ่งที่เขาขาดจริงๆ คือเส้นสายและความสัมพันธ์

"พี่กวนครับ ของแค่นี้จะให้เงินเยอะขนาดนั้นทำไมครับ? ผมแค่อยากรู้จักมักจี่เป็นเพื่อนกับพี่"

กวนเจี้ยนจวินรู้จักผู้นำในคอมมูนหลงหัวหลายคน แม้กระทั่งมีความสัมพันธ์กับผู้นำระดับมณฑล ถ้าไม่ใช่เพราะชาติก่อนเกิดเรื่องใหญ่เพราะตัวเขาเอง เขาคงมีอนาคตที่รุ่งโรจน์ไม่น้อย

ชาตินี้เย่เสี่ยวเฟยมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้น ถ้าเขาสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับกวนเจี้ยนจวินได้ มันจะเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของเขาอย่างแน่นอน

เขาเองก็ไม่ใช่คนโง่

"ไม่ได้หรอก" กวนเจี้ยนจวินส่ายหน้าไม่เห็นด้วย "นายช่วยผมไว้ขนาดนี้ ผมจะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไง เอาแบบนี้แล้วกัน วันนั้นนายก็มาด้วย เราไปกินข้าวด้วยกัน"

กวนเจี้ยนจวินเป็นคนตรงไปตรงมา ใครดีมาเขาก็ดีตอบเป็นเท่าตัว

หากวันนี้เย่เสี่ยวเฟยตอบรับเงินหนึ่งร้อยหยวนนั่น ความสัมพันธ์ก็คงสิ้นสุดเพียงแค่นั้น ไม่มีของขวัญตอบแทนอื่นใดอีก

เงินหนึ่งร้อยหยวนในยุคนี้ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

ทว่าเพราะเย่เสี่ยวเฟยแสดงความเกรงใจเช่นนั้น กวนเจี้ยนจวินจึงยิ่งอยากตอบแทนให้คุ้มค่ากว่าเดิมหลายเท่า นั่นคือโอกาสที่จะได้ไปร่วมโต๊ะทานข้าวและดื่มเหล้ากับท่านผู้นำ!

เย่เสี่ยวเฟยอึ้งไปครู่หนึ่งเพราะความประหลาดใจก้อนโต "พี่กวนครับ พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม?"

เขาจะไปกินข้าวกับผู้นำระดับนั้นได้จริงหรือ?

"นายเห็นหน้าผมเหมือนคนล้อเล่นหรือไง? ถึงท่านผู้นำจะมีสถานะไม่ธรรมดา แต่ห้องอาหารก็กว้างขวาง การไปกินข้าวด้วยกันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร" กวนเจี้ยนจวินกล่าว

พูดง่ายๆ ก็คือเขาชื่นชมเย่เสี่ยวเฟย และมองว่าคนหนุ่มอย่างเขาต้องไปได้ไกลในอนาคตแน่

อีกอย่าง บุคลิกของเย่เสี่ยวเฟยก็ไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แม้จะไปนั่งต่อหน้าผู้นำก็ดูไม่ขัดเขิน เขาจึงเต็มใจที่จะแนะนำให้อย่างเต็มที่

"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ผมจะเตรียมของพะโล้สดๆ มาให้นะครับ หมักไว้สักคืนจะเข้าเนื้อกว่า"

"ได้ ลำบากนายแล้วนะเสี่ยวเฟย งั้นผมไปก่อนนะ"

"ครับ"

หลังจากส่งกวนเจี้ยนจวินกลับไป เย่เสี่ยวเฟยก็ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้

ตอนแรกเขาแค่คิดว่าได้สร้างความสัมพันธ์กับกวนเจี้ยนจวินก็ดีถมไปแล้ว ใครจะไปคิดว่าจะได้รับโอกาสไปร่วมโต๊ะกับผู้นำด้วย

ด้วยประสบการณ์จากชาติก่อน เขาจึงไม่ได้รู้สึกประหม่าเมื่อต้องพบผู้นำ เพียงแต่รู้สึกตื่นเต้นเท่านั้น… แต่ในเมื่อต้องไปพบผู้ใหญ่ขนาดนั้น พรุ่งนี้คงต้องหาซื้อชุดดีๆ สักชุดมาใส่เสียหน่อยแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง