บทที่ 53 พบผู้นำ

คืนนั้น ทั้งเก้าคนช่วยกันทำงานอย่างหนักตลอดทั้งคืนจนเตรียมสินค้าไว้ได้หลายพันจิน

เย่เสี่ยวเฟยรับหน้าที่ผัดเครื่องปรุงในช่วงหัวค่ำ ส่วนช่วงดึกเขาได้ปลีกตัวไปนอนพักสักงีบ

เขายังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกมากในเช้าวันรุ่งขึ้น พนักงานคนอื่นยังหาจ้างเพิ่มได้ แต่ในฐานะเจ้าของร้าน เขาไม่มีทางหาใครมาทำแทนได้

คืนนั้นเขาหลับสนิทไร้ความฝัน

เช้าวันต่อมา

แผงร้านพะโล้ "สิบหลี่เซียง" ในงานแสดงสินค้าเปิดทำการอีกครั้ง

เย่เสี่ยวเฟยจ้างลูกจ้างชั่วคราวเพิ่มอีกสองสามคนมาช่วยงาน ส่วนพนักงานที่โหมงานมาทั้งคืนก็ให้กลับไปพักผ่อน แล้วค่อยกลับมาทำของพะโล้ที่ร้านในช่วงบ่าย

วันนี้เพราะมีนาฬิกายี่ห้อเหมยฮวาเข้ามาเป็นรางวัล แถมยังเตรียมของไว้พร้อมสรรพ ยอดขายจึงถล่มทลายยิ่งกว่าเมื่อวาน

โชคดีที่วันนี้เย่เสี่ยวเฟยจ้างคนเพิ่ม ไม่เช่นนั้นคงมือระวิงรับมือกับลูกค้าจำนวนมหาศาลขนาดนี้ไม่ไหว

หากยังใช้กำลังคนเท่าเมื่อวาน ต่อให้เหนื่อยแทบตายก็คงทำยอดขายวันนี้ไม่สำเร็จ

ใครก็ตามที่เดินเข้ามาในงานแสดงสินค้า ต่างก็ถูกร้านนี้ดึงดูดสายตา เพราะบรรยากาศการค้าขายดูคึกคักเหลือเกิน

คนทั่วไปมักมีนิสัยชอบมุงดูเรื่องสนุก แถมยังขี้สงสัย ต่างก็อยากรู้อยากเห็นว่าทำไมร้านนี้ถึงมีคนล้อมหน้าล้อมหลังมากมายขนาดนี้

ขณะนั้นเอง กลุ่มชายวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาในงานแสดงสินค้าก็ถูกดึงดูดความสนใจไปในทันที

"ร้านนั้นขายอะไรน่ะ? ดูท่าทางขายดีไม่เบาเลยนะ" ชายผู้มีมาดเป็นผู้นำเอ่ยถามขึ้นก่อน

"ขายของพะโล้ครับ" คนข้างๆ ตอบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

หากเย่เสี่ยวเฟยเห็นหน้าคนผู้นี้ในเวลานี้ เขาต้องจำได้ทันทีว่าคือหัวหน้าหลิวเซียนเฟิงจากสำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์

หัวหน้าสำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ผู้นี้ถือเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในคอมมูนหลงหัว แต่ตอนนี้เขากลับกำลังนอบน้อมประจบประแจงอยู่

"ขายของพะโล้รึ?" ชายที่เป็นผู้นำชะงักไปเล็กน้อย "ขายดีขนาดนี้ รสชาติต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆ"

พูดจบเขาก็มองหลิวเซียนเฟิงอย่างชื่นชม "สหายหลิวทำได้ดีมาก งานแสดงสินค้าคราวนี้ค่อยดูเป็นงานแสดงสินค้าหน่อย ทุกคนดูกระตือรือร้น เห็นได้ชัดว่าคุณทุ่มเทจริงๆ"

หลิวเซียนเฟิงรับคำด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ ในใจรู้สึกโชคดีเหลือเกิน

โชคดีจริงๆ ที่ตอนนั้นเขาตกลงร่วมมือกับเย่เสี่ยวเฟย ดูท่าเจ้าหนุ่มนี่จะเป็นคนมีความสามารถจริงๆ ถึงทำธุรกิจได้รุ่งเรืองขนาดนี้

ครั้งนี้ผู้นำจากเมืองเอกมาเยี่ยมสำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์กะทันหันจนพวกเขาตั้งตัวแทบไม่ติด ชายที่เป็นหัวหน้าคณะชื่อเมิ่งไท่ เป็นบุคคลที่กำลังโด่งดังและมีอิทธิพลอย่างมากในเมืองเอกช่วงนี้

เขาเป็นคนเข้มงวดและไม่ยอมให้มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ตลอดทางที่มาก็มีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่นึกเลยว่าพอมาถึงที่นี่จะเอ่ยปากชมเขาเป็นครั้งแรก

"พอดีผมก็ชอบกินของพะโล้เหมือนกัน ในเมื่อขายดีขนาดนี้ งั้นเราไปดูกันหน่อยเถอะ" เมิ่งไท่เอ่ยขึ้น

ทั้งกลุ่มรีบเดินตามไปทันที

นับว่าพวกเขาโชคดีไม่น้อย ตอนที่เดินมาถึง นาฬิกายี่ห้อเหมยฮวาเพิ่งจะแจกรางวัลไป และจักรยานเองก็ถูกรับไปจนหมดแล้ว ฝูงชนจึงสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าสินค้ายังพอมีเหลืออยู่บ้าง

"ทุกท่าน อยากรับอะไรดีครับ?" เย่เสี่ยวเฟยเห็นลูกค้ากลุ่มใหม่เดินเข้ามา จึงรีบก้าวเข้าไปต้อนรับ

เมื่อเห็นหัวหน้าหลิว เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ในจังหวะนั้น หัวหน้าหลิวเพิ่งเอ่ยถามเมิ่งไท่อย่างนอบน้อม เย่เสี่ยวเฟยมองตามไปก็เห็นเมิ่งไท่เข้าพอดี ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

เขาจำชายผู้นี้ได้ในทันที

เมิ่งไท่คือผู้มีอิทธิพลระดับสูงในเมืองนี้

และยังเป็นบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมในชาติก่อนของเขาด้วย

หนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวในตอนนั้นยังตีพิมพ์รูปถ่ายขาวดำสมัยเขายังหนุ่ม ซึ่งดูละม้ายคล้ายคลึงกับใบหน้าของชายตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยน

"พ่อค้า ขอไส้พะโล้กับหัวหมูให้หน่อย" หัวหน้าหลิวเอ่ยขึ้นหลังจากถามความต้องการของเมิ่งไท่เรียบร้อยแล้ว

แม้เมื่อครู่เมิ่งไท่จะเพิ่งเอ่ยชมเย่เสี่ยวเฟยไป แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ หัวหน้าหลิวไม่สะดวกจะแสดงออกว่าคุ้นเคยกับเขามากเกินไป

เขาจึงเลือกใช้คำเรียกขานตามหน้าที่เท่านั้น

"ได้เลยครับ" เย่เสี่ยวเฟยลงมือห่อของให้ด้วยตัวเอง ก่อนจะรับเงินจากหัวหน้าหลิวแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น:

"ท่านลูกค้าครับ สนใจร่วมจับรางวัลกับทางร้านไหมครับ? ยอดซื้อของท่านเกินสามหยวนแล้ว มีสิทธิ์จับรางวัลได้หนึ่งครั้งครับ"

"จับรางวัลรึ?" เมิ่งไท่ถามด้วยความสงสัย "มันคืออะไรกัน?"

เย่เสี่ยวเฟยอธิบายกฎกติกาและเงื่อนไขการจับรางวัลอย่างละเอียดให้ฟัง

"ความคิดอ่านของคนหนุ่มนี่ดีจริงๆ" เมิ่งไท่หัวเราะ สายตาที่มองเย่เสี่ยวเฟยเต็มไปด้วยความชื่นชม "นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยินเรื่องอะไรแบบนี้ น่าสนใจมาก"

แม้จะอยู่ที่เมืองใหญ่ เขาก็ยังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน

พ่อหนุ่มตรงหน้าคนนี้เป็นคนหัวไวและมีไหวพริบดีนัก แถมบุคลิกยังดูสดใส ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเป็นมิตรอยู่เสมอ สร้างความประทับใจแรกพบได้ไม่เลวเลย

"เอาสิ งั้นฉันลองจับดูบ้าง จะได้รู้ว่าได้อะไรกับเขาบ้าง" เมิ่งไท่เอ่ยขึ้นอย่างนึกสนุก

เขารู้สึกว่าการมาคอมมูนหลงหัวครั้งนี้ทำให้เขาได้พบกับเรื่องใหม่ๆ ที่น่ารื่นรมย์ อารมณ์ของเขาจึงดีเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นเมิ่งไท่ตกลงจะจับรางวัล บรรดาผู้ติดตามต่างหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ใครจะคิดว่าเมิ่งไท่ผู้มีนิสัยตรงไปตรงมาและค่อนข้างเคร่งขรึมจะมีมุมแบบนี้ด้วย

เมื่อมองดูเย่เสี่ยวเฟยที่ยิ้มแย้มอย่างกระตือรือร้น พวกเขาก็อดรู้สึกชื่นชมในใจไม่ได้ พ่อหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

หลิวเซียนเฟิงเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แต่สิ่งที่เขารู้สึกมากกว่านั้นคือความโชคดี

เมิ่งไท่หยิบกระดาษจากกล่องจับรางวัลออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วส่งให้เย่เสี่ยวเฟย "ดูซิว่าฉันจับได้อะไร"

หลังจากคลี่กระดาษออก เย่เสี่ยวเฟยก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "พี่ครับ พี่ดวงดีจริงๆ มาถึงก็จับได้นาฬิกายี่ห้อเหมยฮวาเลย"

"งั้นรึ?"

ปกติแล้วเมิ่งไท่มักได้ยินแต่คนเรียกขานเขาว่าท่านหัวหน้าเมิ่ง ไม่เคยมีใครถือวิสาสะเรียกเขาว่าพี่มาก่อน โดยเฉพาะเด็กหนุ่มรุ่นลูกหลานเช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่และน่าสนใจไม่น้อย

ตามหลักการแล้ว ในตำแหน่งระดับนี้เขาไม่ควรรับสิ่งของจากใครสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะเกรงคำครหา แต่เพราะนี่เป็นสิ่งที่เขา ‘จับได้เอง’ กับมือ ความรู้สึกจึงย่อมแตกต่างกันออกไป

เมิ่งไท่ไม่ได้มีความโลภอยากได้ใคร่ดีเหมือนคนทั่วไปมานานแล้ว ทว่าเขาก็รับนาฬิกานั้นไว้ ตอนที่ถือนาฬิกายี่ห้อเหมยฮวาเดินออกไป เขายังเอ่ยปากให้กำลังใจเย่เสี่ยวเฟยเป็นพิเศษ ก่อนจะเก็บเรือนนาฬิกานั้นเข้ากระเป๋าเสื้อไปอย่างมิดชิด

“พี่เฟย นาฬิกาเหมยฮวาของเราไม่ได้ถูกจับไปหมดแล้วเหรอครับ? แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีโผล่มาอีกเรือนล่ะ?” ฟางเหิงที่เงียบมาตลอดเอ่ยถามด้วยความงุนงง นาฬิกาเหมยฮวาราคาแพงหูฉี่ วันหนึ่งจับสลากได้แค่เรือนเดียว แล้วไฉนถึงมีงอกออกมาอีกเรือนได้

“มันไม่ใช่นาฬิกาเหมยฮวาหรอก แต่ด้วยสถานะของเขา ของที่เขาจับได้ ‘จำเป็น’ ต้องเป็นนาฬิกาเหมยฮวาเท่านั้น” เย่เสี่ยวเฟยยื่นกระดาษในมือให้ฟางเหิงดู บนนั้นระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ไข่ไก่หนึ่งแผง’

เขาว่ากันว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน คนเราจะปีนป่ายขึ้นไปได้สูงเพียงใด นอกจากความสามารถของตัวเองแล้ว ไหวพริบก็สำคัญไม่แพ้กัน ในเมื่อมีเหล่าผู้นำยืนอยู่ตรงนี้ หากเขาจะถือไข่ไก่หนึ่งแผงไปให้ ก็ดูจะไม่งามตาเท่าไหร่ แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นนาฬิกาสักเรือน มันย่อมดูเหมาะสมกว่ามาก

อีกอย่างบ่ายนี้พวกเขายังต้องไปกินข้าวด้วยกันอีก เย่เสี่ยวเฟยกำหมัดแน่น พยายามระงับความตื่นเต้นในใจ โชคดีที่เขาตัดสินใจซื้อนาฬิกาเหมยฮวาสำรองไว้อีกเรือนตั้งแต่เช้า และมีความกล้ามากพอที่จะมองกระดาษแผ่นนั้นแล้วปั้นเรื่องโกหกได้อย่างหน้าตาย

บางทีการพบกันครั้งนี้อาจทำให้เขาได้สร้างความจดจำต่อหน้าเหล่าผู้นำได้จริงๆ หากมันช่วยกรุยทางให้อาชีพการงานของเขาในอนาคตได้แม้แต่นิดเดียว นาฬิกาเหมยฮวาเรือนนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าเกินคุ้ม

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง