บทที่ 54 จะดีกับเธอไปทั้งชีวิต

ฟางเหิงทำหน้ากึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ

“ต้าเหิง ที่เหลือไม่ต้องขายแล้ว เราไปธนาคารกันก่อน” เย่เสี่ยวเฟยบอก ช่วงบ่ายเขายังต้องไปซื้อเสื้อผ้า เตรียมตัวไปกินข้าวที่จิ่นซิ่วซานเจียง

“ได้เลย”

ทั้งสองคนนำเงินใส่ถุงกระสอบตามเคย เตรียมจะเอาไปฝากธนาคาร

ยุคนี้ผู้คนเดินถือถุงถือย่ามกันให้ขวักไขว่ บนถนนไม่มีใครเฉลียวใจหรอกว่าถุงกระสอบที่ทั้งคู่ถืออยู่นั้นคือเงินก้อนโต

เดินไปไม่นานก็ถึงธนาคาร

ทันทีที่ก้าวเข้าไป พนักงานธนาคารก็จำทั้งสองคนได้ ต่างก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยความกระตือรือร้น

สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองถุงกระสอบในมือของทั้งคู่

ไม่ต้องรอให้ผู้จัดการสั่ง พนักงานต่างคนก็ต่างทำหน้าที่ บ้างก็ไปปิดประตู บ้างก็รินน้ำให้ กลุ่มคนในห้องทำงานใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงในการนับเงิน ยอดขายวันนี้พุ่งสูงถึงสองหมื่นแปดพันหยวน เป็นตัวเลขที่น่าตกใจมาก

เย่เสี่ยวเฟยนั่งนิ่งอย่างใจเย็น ขณะเห็นทุกคนรอบข้างสูดปากด้วยความทึ่ง วันนี้คนในร้านเยอะมาก แถมยังยุ่งเหมือนเมื่อวานเป๊ะ เขาคาดไว้อยู่แล้วว่ายอดขายน่าจะทะลุสองหมื่น

“หักออกมาห้าพันไม่ต้องฝาก ที่เหลือฝากให้หมด” เขาบอกผู้จัดการ

“ได้ค่ะ โปรดรอสักครู่” พนักงานตอบรับแล้วนำสมุดบัญชีไปดำเนินการ

เย่เสี่ยวเฟยไม่ต้องออกจากห้องทำงานเลย เพียงแค่นั่งรออยู่ที่นี่ ทุกอย่างมีเจ้าหน้าที่ธนาคารจัดการให้

ไม่นานสมุดบัญชีที่ทำรายการเรียบร้อยแล้วก็กลับมาอยู่ในมือเขา

ภายในเวลาเพียงแค่สองวัน เงินในสมุดบัญชีก็เกินสี่หมื่นแล้ว

เป้าหมายเงินฝากหนึ่งแสนหยวนของเย่เสี่ยวเฟย ใกล้จะถึงครึ่งทางแล้ว

และงานแสดงสินค้าก็เพิ่งผ่านไปแค่สองวันเท่านั้น

“สองวันนี้ นายเหนื่อยหน่อยนะ เอาเงินนี่ไป อยากซื้ออะไรก็ซื้อ” พอกลับมาที่ร้าน เย่เสี่ยวเฟยก็หยิบเงินฟ่อนหนึ่งยื่นให้ฟางเหิง

ดูจากความหนาแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะเฉียดสองพันหยวน

“พี่เฟย พี่จะให้ผมเยอะขนาดนี้ทำไม? ธุรกิจดีได้ขนาดนี้ก็เพราะหัวคิดของพี่ทั้งนั้น เรื่องเงินนี่ไม่เกี่ยวกับผมเลย ผมรับไม่ได้” ฟางเหิงส่ายหัวรัวดั่งกลองป๋องแป๋ง

ทั้งบูธในงานแสดงสินค้า รวมถึงไอเดียจับรางวัล ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เย่เสี่ยวเฟยคิดขึ้นมาคนเดียวทั้งนั้น เขาเป็นแค่คนมาช่วยออกแรง จะรับเงินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง

เย่เสี่ยวเฟยมองเขาแล้วเอ่ยปาก “ตอนบ่ายฉันมีธุระมาไม่ได้ ถ้าเกรงใจนัก ก็ช่วยไปดูพนักงานในร้านให้หน่อยตอนบ่ายนี้”

พูดจบ เขาก็ยัดเงินใส่อ้อมอกฟางเหิงทันที

คนพวกนั้นทำงานกันมาทั้งคืนเมื่อวาน ก็เริ่มคุ้นเคยกับกระบวนการทำงานแล้ว

แต่มีคนคอยดูไว้ก็ยังดีกว่า

ฟางเหิงมองเงินในอ้อมอกแล้วตาแดงก่ำ “พี่เฟย มันเยอะเกินไปครับ”

แค่เฝ้าคนพวกนั้นทำงาน ไม่ใช่เรื่องเหนื่อยอะไรเลย แต่พี่เฟยกลับให้เงินเขาตั้งสองพันหยวน!

“ตอนที่ร้านไส้พะโล้เพิ่งเริ่มต้น ก็ได้นายช่วยนี่แหละ ผู้ชายอย่ามาทำตัวยืดยาดน่ารำคาญแบบนี้สิ” พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเย่เสี่ยวเฟยก็มีความซาบซึ้งใจเล็กน้อย

เพราะฟางเหิงให้เขาไปทำไส้หมูพะโล้ที่บ้าน แล้วยังมาช่วยเขาไปขายของหน้าโรงงานด้วย ธุรกิจถึงได้เติบโตราบรื่นขนาดนี้

“รับเงินไปเถอะ ต่อไปเราสองคนพี่น้องตั้งใจทำมาหากินกัน เงินสองพันหยวนน่ะนับเป็นอะไรไป”

“พี่เฟย พี่ดีกับผมจริงๆ ต่อไปผมจะขอติดตามพี่ไปจนวันตายเลย” ฟางเหิงกลั้นไม่อยู่ แทบจะโฮ่ออกมา

“ไสหัวไปเลย” สีหน้าซาบซึ้งของเย่เสี่ยวเฟยแข็งค้าง เขาถูแขนตัวเองที่ไม่มีขนลุกอยู่จริงๆ

ถ้าเหอจิ้งเจียพูดแบบนี้ เขาคงใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไปแล้ว

แต่ฟางเหิงที่เป็นชายชาตรีตัวใหญ่ กลับมาพูดกับเขาว่าจะติดตามเขาไปตลอดชีวิต นี่มัน…

ฟางเหิงเลือกที่จะเมินท่าทีรังเกียจของเย่เสี่ยวเฟย แล้วตบหน้าอกตัวเองพลางพูดว่า “พี่เฟย พี่วางใจได้เลย วันนี้ผมรับรองว่าจะทำตามหน้าที่ให้สำเร็จ”

“ได้”

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ประตูที่ปิดสนิทจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะดังขึ้น

ไม่ใช่การทุบประตูอย่างเสียมารยาท แต่เป็นการเคาะด้วยปลายนิ้ว

เคาะสามครั้งติดต่อกันอย่างมีมารยาท

“ใครน่ะ?” เย่เสี่ยวเฟยเดินเข้าไปเปิดประตู

หลังจากมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “จิ้งเหวิน ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

คนที่อยู่นอกประตูคือหลินจิ้งเหวินที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน

วันนี้หลินจิ้งเหวินแต่งตัวเรียบง่าย แต่ยิ่งเสื้อผ้าเรียบง่ายเท่าไหร่ ก็ยิ่งขับเน้นรูปร่างของผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ของเธอให้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ตอนนี้เธอยืนอยู่ที่หน้าประตู ดูมีเรียวขาสวยงามยาวระหง และเอวบางร่างน้อย

“ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า?” หลินจิ้งเหวินได้ยินคำพูดของเย่เสี่ยวเฟย ก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเป็นครั้งแรก “ป้ายร้านเสร็จแล้ว ฉันเลยตั้งใจมาบอกคุณน่ะ”

ป้ายเสร็จแล้วเหรอ?

เย่เสี่ยวเฟยดีใจทันที งานแสดงสินค้ายังไม่จบ ป้ายกลับมาตอนนี้พอดี สามารถเอาไปแขวนที่หน้าประตูได้เลย

งานแสดงสินค้าได้สร้างชื่อเสียงไว้แล้ว ต่อให้จบงาน ลูกค้าก็ยังรู้ว่าจะมาซื้อที่ไหน

“ไม่รบกวนหรอก ดีจริงๆ! เสร็จทันเวลาพอดีเลย” เย่เสี่ยวเฟยดีใจมาก ตัดสินใจทันทีว่าจะไปเอาป้ายที่ร้านของหลินจิ้งเหวินก่อน

ยังไงก็อยู่ไม่ไกลกัน ต่อให้ไปเอามาก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรมากมาย

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าห้างสรรพสินค้าจะปิด แถมเพิ่งจะพ้นเที่ยงมาไม่นาน ไปตอนนี้เหมาะที่สุดแล้ว

“จิ้งเหวิน ขอบคุณจริงๆ ที่อุตส่าห์มาบอกฉัน” ระหว่างทางที่เดินไปที่ร้านด้วยกัน เย่เสี่ยวเฟยพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

หลินจิ้งเหวินมองเขา น้ำเสียงดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่ “ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นสิ่งที่ควรทำ เรื่องวันนั้นที่คุณช่วยฉัน ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณอย่างเป็นทางการเลย”

“เรื่องเล็กน้อย” พอพูดถึงเรื่องนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยถามว่า “คนพวกนั้นหลังจากนั้นได้กลับมาหาเรื่องเธออีกไหม?”

หลินจิ้งเหวินส่ายหัว

วันนั้นเย่เสี่ยวเฟยซัดพวกนักเลงกลุ่มนั้นเสียจนร้องขอชีวิต ตอนนี้พวกมันเห็นร้านเธอที่ไหนก็ต่างพากันเดินเลี่ยงไปไกลๆ

สงสัยคงทิ้งปมฝังใจเอาไว้ ไม่กล้าพูดจาโอหังอีกต่อไป

“ก็ดีแล้ว”

เย่เสี่ยวเฟยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

เดินเงียบๆ กันมาได้สักพัก เย่เสี่ยวเฟยสังเกตเห็นว่าสายตาของหลินจิ้งเหวินดูเหมือนจะคอยมองมาที่เขาอย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้างอยู่ตลอด

“จิ้งเหวิน หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?” เย่เสี่ยวเฟยถามพลางใช้มือลูบหน้าตัวเองไปด้วย

หลินจิ้งเหวินรีบหันหน้าหนีทันที น้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างหาได้ยาก “ฉัน… ฉันแค่อยากจะบอกว่าช่วงนี้เย่หลิงดูแปลกๆ ไป”

น้องสาวฉันเป็นอะไรไป?

“เธอเป็นอะไรไป? ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” ทันทีที่ได้ยินว่าเป็นเรื่องของเย่หลิง เย่เสี่ยวเฟยก็เครียดขึ้นมาทันที

น้องสาวคนเล็กในชาติก่อนช่วยเขาไว้เยอะมาก แต่ช่วงนี้เขามัวแต่วุ่นกับเรื่องธุรกิจ จนลืมนึกถึงเรื่องของน้องสาวไปเลยจริงๆ น่าตีนัก

“ไม่ใช่ร่างกายหรอก ฉันเคยหาจังหวะไปถามเธอแล้ว แต่ดูเหมือนเธอไม่อยากพูดกับฉัน คุณเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอ ถ้าช่วงนี้พอมีเวลาลองไปดูเธอที่โรงเรียนหน่อยไหม บางทีเธออาจจะยอมคุยกับคุณ” หลินจิ้งเหวินพูดอย่างจริงจัง

“ได้” เย่เสี่ยวเฟยตอบตกลงทันที

นอกจากบ่ายวันนี้ที่เขาไม่ว่างแล้ว บ่ายวันอื่นๆ น่าจะพอเจียดเวลาไปได้

พอดีเลย ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เอาเงินไปให้ก็ผ่านมานานพอสมควรแล้ว ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนเงินทองแล้ว ถือโอกาสเอาไปให้น้องสาวเพิ่มอีกหน่อย

แล้วก็ยังมีเรื่องบ้านที่หมู่บ้านชุนซู่ด้วย

เพราะช่วงนี้ยุ่งๆ เย่เสี่ยวเฟยเลยให้พี่สยงส่งเนื้อไปให้ที่นั่นทุกวัน

ไม่รู้ว่าความคืบหน้าของบ้านเป็นยังไงบ้าง ไว้พอดูแลน้องสาวเสร็จแล้ว ต้องกลับบ้านเกิดสักเที่ยว

คราวหน้าจะพาเสี่ยวจิ้งไปด้วย ให้พ่อกับแม่ได้เจอหน้าลูกสะใภ้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง