บทที่ 55 ฆ่าคนแล้ว

พอมาถึงร้าน เย่เสี่ยวเฟยก็เห็นป้ายพื้นสีแดงที่สั่งทำไว้ทันที ขนาดที่สั่งไว้พอดีเป๊ะเหมาะสำหรับแขวนหน้าร้าน

"จิ้งเหวิน ป้ายนี้ออกมาดีมากเลย ขอบคุณนะ" เย่เสี่ยวเฟยพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

หลินจิ้งเหวินเห็นเขาชอบก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วหยิบใบปลิวที่เตรียมไว้ขึ้นมา

ใบปลิวนี้ทำตามความเห็นที่เย่เสี่ยวเฟยแนะนำไว้ก่อนหน้า นอกจากเรื่องสีสันที่ยังไม่สดใสเท่ากับในยุคหลัง นอกนั้นแทบไม่ต่างกันเลย

เย่เสี่ยวเฟยเห็นแล้วก็ยิ้มออกมา เขาเชื่อมั่นในสินค้าของตัวเองมาก เมื่อรวมกับเทคนิคการทำพะโล้ และการตลาดด้วยใบปลิวของหลินจิ้งเหวิน รับรองว่าต้องเปิดตลาดได้แน่

"ดูเหมือนจะปรับแก้ได้ดีกว่าเดิมอีก แต่ว่าวันนี้ผมคงขนกลับไปไม่ได้ ไว้คราวหน้าผมค่อยมาเอาแล้วกัน"

ป้ายใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้มัดกับจักรยานก็ค่อนข้างลำบาก ไหนจะใบปลิวพวกนี้อีก หลายพันแผ่นเชียวนะ น้ำหนักไม่ใช่เบาเลย

ถ้าจะเอาไปพร้อมกันคงไม่สะดวกแน่

หลินจิ้งเหวินมองเขาแล้วกล่าวว่า "งั้นคุณก็มาได้ตลอดเลยนะ"

"อืม ขอบคุณนะจิ้งเหวิน"

ทั้งสองช่วยกันยกป้ายไปผูกไว้กับจักรยานที่จอดอยู่ด้านนอก เพราะป้ายมีขนาดใหญ่มาก จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเฉี่ยวกับคนอื่น

ตอนที่หลินจิ้งเหวินช่วยกันผูก ก็เผลอไปกระแทกเข้า แขนขาวๆ ขึ้นรอยแดงทันที

เย่เสี่ยวเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบพูดขึ้น "จิ้งเหวิน เธอหยุดช่วยก่อนเถอะ เหลืออีกนิดเดียวเดี๋ยวผมจัดการเอง"

เขาพูดพลางจัดการอย่างคล่องแคล่ว สายตาจดจ่ออยู่กับการผูกมัด โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าหลินจิ้งเหวินกำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

ก่อนที่เขาจะผูกเสร็จและหันกลับมา เธอก็รีบเบนสายตาหนี

เพราะยังรีบเรื่องนัดทานข้าวตอนเย็น เย่เสี่ยวเฟยบอกลาอย่างเรียบง่าย แล้วจูงจักรยานกลับไปที่ร้านก่อน

เขายกป้ายลงจากรถแล้วเก็บไว้ในร้าน ก่อนจะรีบขี่จักรยานไปยังห้างสรรพสินค้า

ในห้างมีเสื้อผ้าหลากหลายแบบ ยุคนี้คงไม่มีสูทสั่งตัดที่แพทเทิร์นสวยเนี๊ยบเหมือนยุคหน้า แต่ก็มีสูทกระดุมสองแถวแบบเก่าขายอยู่

ชุดหนึ่งราคาห้าสิบหยวน

เย่เสี่ยวเฟยซื้อไปเลยสองชุด แล้วไปซื้อรองเท้าหนังมาใส่คู่กัน

แค่ชุดนี้ชุดเดียวก็หมดเงินไปเกือบสามร้อยหยวน

แต่ต้องยอมรับเลยว่าสูทคือการเสริมหล่อที่ดีที่สุดสำหรับผู้ชาย พอเย่เสี่ยวเฟยเปลี่ยนมาใส่สูทสีดำ เขาก็ดูสุขุมและมีเสน่ห์ขึ้นมาทันที

ตอนที่ถือของพะโล้ไปถึงโรงแรมจิ่นซิ่วซานเจียง พี่กวนที่ยืนรออยู่ที่ประตูก็ถึงกับตะลึง

"เสี่ยวเฟย วันนี้แต่งตัวหล่อมาก! นายมาได้จังหวะพอดี ท่านหัวหน้าเมิ่งใกล้จะมาถึงแล้ว เข้าไปนั่งรอข้างในเถอะ" หลังจากได้สติ พี่กวนก็หัวเราะพลางตบไหล่เย่เสี่ยวเฟยเบาๆ

เขาคุ้นตากับเย่เสี่ยวเฟยในชุดลำลอง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาแต่งตัวเป็นทางการแบบนี้

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ดูดีต่อหน้าท่านหัวหน้าเมิ่ง

"ได้ครับพี่" เย่เสี่ยวเฟยส่งของพะโล้ที่นำมาให้พนักงานเสิร์ฟข้างๆ แล้วเดินตามพี่กวนไปยังห้องส่วนตัวชั้นสาม

คราวที่แล้วที่มาทานข้าว พวกเขาใช้ห้องส่วนตัวชั้นสอง ตอนนั้นเขาก็ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกของจิ่นซิ่วซานเจียงใช้ได้แล้วนะ

พอมาถึงชั้นสาม ถึงได้รู้ว่าห้องส่วนตัวที่นี่ทำให้ดีกว่านี้ได้อีก ดูแล้วอีกสองสามสิบปีข้างหน้าก็คงไม่ล้าสมัย

"พี่กวน ร้านพี่นี่ทำออกมาดีจริงๆ อย่างน้อยห้องส่วนตัวนี่ก็คงลงทุนไปไม่น้อยเลยนะครับ" เย่เสี่ยวเฟยเอ่ยชม

"ใช่แล้ว ถ้าอยากจะอัปราคาขึ้นไป ห้องพวกนี้ก็ต้องทำให้ดี ไม่อย่างนั้นใครจะอยากมากินข้าวที่นี่ล่ะ" พี่กวนตอบ

ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ เสียงคนพูดคุยก็ดังขึ้นจากข้างนอก

วินาทีต่อมา คนกลุ่มหนึ่งนำโดยท่านหัวหน้าเมิ่งก็ปรากฏตัวที่ประตู

ด้านหลังเขายังมีอีกหลายคน ซึ่งล้วนเป็นคนที่เย่เสี่ยวเฟยเห็นที่แผงขายของเมื่อช่วงเช้า และแน่นอนว่ามีหัวหน้าหลิวรวมอยู่ด้วย

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง มากันแล้วเหรอครับ เชิญนั่งก่อนเลยครับ! ลองชิมดูนะว่ารสชาติถูกปากไหม" พี่กวนรีบเข้าไปต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เย่เสี่ยวเฟยลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีนอบน้อมแต่ไม่ลดตัว แล้วทักทายว่า "ท่านหัวหน้าเมิ่งครับ"

เพื่อไม่ให้ความแตกเรื่องที่เขารู้สถานะของท่านหัวหน้าเมิ่งมาตั้งนานแล้ว เขาจึงเผยแววตาประหลาดใจออกมาได้พอดิบพอดี

"พ่อหนุ่ม เราเจอกันที่นี่อีกจนได้ ดูท่าเราจะมีวาสนาต่อกันจริงๆ นะ" หลังจากนั่งลง ท่านหัวหน้าเมิ่งก็มองเย่เสี่ยวเฟยแล้วยิ้ม น้ำเสียงดูใจดีมาก

ใครๆ ก็ดูออกว่าเขาชื่นชมเย่เสี่ยวเฟยมาก พี่กวนตกใจเล็กน้อย "ท่านหัวหน้าเมิ่ง เสี่ยวเฟย พวกท่านรู้จักกันเหรอครับ?"

ตอนแรกเขายังคิดอยู่เลยว่าจะแนะนำเย่เสี่ยวเฟยให้ท่านหัวหน้าเมิ่งรู้จักยังไง ที่ไหนได้ ทั้งคู่รู้จักกันอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องแนะนำเลย

หัวหน้าหลิวก็มองเย่เสี่ยวเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า อดที่จะชื่นชมในใจไม่ได้

หลังจากกลับจากแผงขายของเมื่อเช้า ท่านหัวหน้าเมิ่งก็เอาแต่ชมหนุ่มคนนี้ไม่ขาดปาก บอกว่าความคิดเขาดีมาก ขนาดระดับมณฑลยังไม่มีใครคิดถึงจุดนี้ พอกินของพะโล้ที่ร้านเขาแล้ว ก็ยิ่งชมไม่หยุด ปากบอกว่าจะไปซื้ออีกพรุ่งนี้ ไม่นึกเลยว่าเย่เสี่ยวเฟยจะมีเส้นสายถึงขั้นมาร่วมโต๊ะอาหารเย็นคืนนี้ได้

"เรื่องนี้มันบังเอิญจริงๆ ครับ เมื่อเช้านี้ท่านหัวหน้าเมิ่งเพิ่งจะมาอุดหนุนผมที่ร้าน" เย่เสี่ยวเฟยอธิบายอย่างเป็นกันเอง

"ฮ่าๆ วันนี้ฉันได้กำไรจริงๆ ได้กินของพะโล้ที่ถูกปากที่สุด แถมยังจับฉลากได้นาฬิกาอีก ต้องขอบใจเธอจริงๆ นะพ่อหนุ่ม" ท่านหัวหน้าเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงใจดี

"ท่านชมเกินไปแล้วครับ เป็นเพราะท่านโชคดีต่างหาก"

หากเป็นหนุ่มคนอื่นที่มาอยู่ตรงนี้ เห็นบารมีอันน่าเกรงขามของท่านหัวหน้าเมิ่ง คงต้องแสดงท่าทางประหม่าออกมาแน่ แต่เย่เสี่ยวเฟยกลับมีจิตใจที่สงบนิ่ง ไม่เพียงไม่ตื่นเต้นแม้แต่น้อย แต่ยังพูดคุยกับท่านหัวหน้าเมิ่งบนโต๊ะอาหารได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่นอบน้อมจนเสียกิริยาและไม่ถือตัวจนเกินไป การพูดจารู้จักจังหวะโคนับเป็นรุ่นน้องที่น่าเอ็นดูอย่างแท้จริง

ตลอดมื้ออาหาร ทั้งสองคนคุยกันอย่างถูกคอ

"ฉันไม่มีงานอดิเรกอะไรมาก ปกติชอบดื่มนิดหน่อย เสี่ยวเฟย เราไปต่อกันหน่อยไหม?" หลังทานข้าวเสร็จ ท่านหัวหน้าเมิ่งเสนออยากไปร้านเหล้าหลงหัวที่อยู่ห่างจากจิ่นซิ่วซานเจียงไปแค่ถนนเดียว เพื่อไปลิ้มรสเหล้าที่นั่น

ร้านนี้เย่เสี่ยวเฟยก็รู้จัก แต่มันไม่ใช่เพราะเขาเคยไป แต่เป็นเพราะชาติก่อนเขาเคยอ่านข่าวเกี่ยวกับร้านนี้ในหนังสือพิมพ์

ตอนที่ท่านหัวหน้าเมิ่งกับคนอื่นๆ ดื่มเหล้ากันเสร็จ พวกเขาก็ถูกโจรปล้นฆ่าอย่างโหดเหี้ยมที่หน้าร้านนี้ ตอนนั้นมีผู้นำเสียชีวิตรวมสองคน คนหนึ่งคือท่านหัวหน้าเมิ่งที่มีตำแหน่งสูงสุด อีกคนเป็นผู้ช่วยของเขา ซึ่งก็คือเหวินเจิ้นซิงที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือในตอนนี้

เมื่อรู้ว่าตรงนั้นมีอันตราย จะไปไม่ได้เด็ดขาด

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง เหล้าที่ร้านหลงหัวอาจจะดัง แต่ของจิ่นซิ่วซานเจียงก็ไม่เลวเหมือนกันนะครับ ครั้งนี้ผมตั้งใจนำของพะโล้มาด้วย สู้เราดื่มกันที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอครับ"

พูดจบ เย่เสี่ยวเฟยก็มองพี่กวน พี่กวนเข้าใจความหมายจึงออกไปสั่งการ พนักงานเสิร์ฟก็นำของพะโล้มาเสิร์ฟ ซึ่งก็คือของที่เย่เสี่ยวเฟยนำมาให้นั่นเอง พร้อมกันนั้นก็นำเหล้าขึ้นชื่อของจิ่นซิ่วซานเจียงมาด้วย

"ดีเลย งั้นดีเลย วันนี้ตอนกลางวันฉันได้ชิมของพะโล้ของเธอแล้วรสชาติดีมาก ต้องเป็นกับแกล้มชั้นยอดแน่ ไม่นึกเลยว่าคืนนี้จะได้อิ่มอร่อยอีก" ท่านหัวหน้าเมิ่งดูดีใจมากทันทีที่ได้ยินดังนั้น จึงล้มเลิกความคิดที่จะลงไปข้างล่าง แล้วทุกคนก็ดื่มเหล้ากันต่อบนโต๊ะ

ดื่มกันไปได้สามจอก กำลังดื่มกันอย่างครึกครื้น ทันใดนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของกลุ่มคนดังมาจากถนนเบื้องล่าง

"ฆ่าคนตายแล้ว! ฆ่าคนตายแล้ว! มีคนฆ่าคนตาย!"

ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น! คนที่กำลังมึนๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ต่างก็สะดุ้งสุดตัวและสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง