บทที่ 56 บุญคุณช่วยชีวิต

แม้ความปลอดภัยในยุคนี้จะยังเทียบไม่ได้กับในอนาคต แต่การฆ่าคนก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย

เมิ่งไท่ลุกพรวดจากที่นั่งแล้วก้าวฉับๆ ไปที่หน้าต่าง

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง!" เหวินเจิ้นซิงรีบร้องเรียกด้วยความกังวล "ผมก็แค่จะไปดูที่หน้าต่าง มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้อีก?" เมิ่งไท่หันมาตอบด้วยสายตาจริงจัง

ทุกคนจึงพากันตามไปดูที่หน้าต่าง

เบื้องล่างวุ่นวายโกลาหลไปหมด แต่จากมุมนี้มองไม่เห็นอะไรชัดเจนนัก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นตรงจุดไหนกันแน่ เมิ่งไท่กับคนอื่นๆ จึงตัดสินใจลงไปข้างล่างทันที

คราวนี้เหวินเจิ้นซิงไม่กล้าขวางเมิ่งไท่อีกเพราะมีเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นบทเรียน

เย่เสี่ยวเฟยขมวดคิ้วแน่นพลางเดินตามกลุ่มคนไป

ชาติก่อนตอนที่โจรปล้นฆ่าผู้นำสองคนนั้น ในร้านเหล้าไม่มีคนอื่นอยู่เลย… คราวนี้พอเห็นว่าไม่มีคน เลยไปทำร้ายคนอื่นแทนงั้นหรือ?

"ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้ยินคนตะโกนว่าฆ่ากัน?" ลงมาถึงชั้นล่าง กวนเจี้ยนจวินก็รีบถามพนักงานเสิร์ฟที่ยืนสั่นอยู่หน้าประตู

"ได้ยินว่าเป็นคนบ้าแถวร้านเหล้าครับ เห็นใครก็ไล่ฟันไปทั่ว คนที่นั่งดื่มอยู่แถวนั้นโดนฟันกันหมดเลย!" ตอนเล่าเรื่องนี้พนักงานเสิร์ฟยังมีท่าทีขวัญเสียไม่หาย

ร้านเหล้าหลงหัวงั้นหรือ?

มีคนบ้าไล่ฟันคน?

เมิ่งไท่และเหวินเจิ้นซิงที่ตอนแรกกำลังร้อนรนอยู่ถึงกับชะงักไปทันที

ทั้งคู่รู้สึกตกตะลึงจนตัวแข็ง เพราะสถานที่ที่พวกเขาตั้งใจจะไปดื่มเมื่อครู่ก็คือร้านนั้น! ก่อนมาคอมมูนหลงหัว ทั้งสองคนปรึกษากันอยู่นานและตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเย่เสี่ยวเฟยนำของพะโล้มาให้และอยากนั่งดื่มที่นี่ พวกเขาคงไปที่ร้านนั้นแน่ๆ และป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง ดีจริงๆ ที่พวกเราไม่ได้ไป…" เหวินเจิ้นซิงพูดพลางเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมเต็มแผ่นหลังด้วยความหวาดกลัว

ตำแหน่งของท่านหัวหน้าเมิ่งสูงส่ง ทั้งยังเป็นบุคคลสำคัญระดับจังหวัด หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่ คงเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ยิ่งนัก จะไม่ให้เหวินเจิ้นซิงเหงื่อแตกพลั่กได้อย่างไร?

"ไม่ใช่เพราะโชคดีหรอก เพราะมีเสี่ยวเฟยต่างหาก เสี่ยวเฟยช่วยพวกเราไว้!" เมิ่งไท่รู้ดีว่านี่ไม่เกี่ยวกับโชค เพราะเขาตั้งใจจะไปดื่มที่นั่นจริงๆ

เป็นเย่เสี่ยวเฟยที่ดึงรั้งเขาไว้ ถือว่าช่วยชีวิตเขาไว้ได้!

"เสี่ยวเฟย ขอบคุณมากจริงๆ นายช่วยพวกเราไว้แท้ๆ" เหวินเจิ้นซิงนึกขึ้นได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขาคว้ามือเย่เสี่ยวเฟยไว้พร้อมกับแสดงท่าทางตื่นเต้นอย่างที่สุด

กวนเจี้ยนจวินและหัวหน้าหลิวเองก็มีสีหน้าซาบซึ้งและหวาดกลัวไม่ต่างกัน ในใจต่างรู้สึกโล่งอกที่รอดพ้นมาได้ แววตาที่พวกเขามองเย่เสี่ยวเฟยแทบไม่ต่างจากมองผู้มีพระคุณ

หากเมิ่งไท่เกิดเรื่องขึ้นในคอมมูนหลงหัวจริงๆ คนที่ติดตามมาอย่างพวกเขาไม่มีทางรับผิดชอบไหว บทลงโทษที่รออยู่นั้นต้องหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะจินตนาการได้แน่นอน

ตอนนี้ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัย ทั้งหมดเป็นเพราะเย่เสี่ยวเฟยแท้ๆ

"ท่านหัวหน้าเมิ่งอย่าได้เกรงใจไปเลยครับ ผมก็แค่คิดว่าพวกเราถูกคอกัน เลยชวนกันมาดื่มเท่านั้นเอง" เย่เสี่ยวเฟยตอบอย่างถ่อมตัว

เมิ่งไท่หัวเราะร่า "จริงด้วย พวกเราถูกคอกันจริงๆ บุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนให้สาสม เสี่ยวเฟย ครั้งนี้ฉันต้องขอบคุณนายให้ดีๆ แล้ว"

คำขอบคุณจากบุคคลระดับนี้ ย่อมไม่ใช่แค่การขานรับปากเปล่า

ต้องเข้าใจก่อนว่าทุกคำพูดของคนระดับนี้ล้วนมีน้ำหนักมหาศาล

การได้เป็นที่โปรดปรานในสายตาเขา ต่อไปแม้แต่ในคอมมูนหลงหัวทั้งแห่ง เย่เสี่ยวเฟยก็สามารถติดต่อประสานงานกับเหล่าข้าราชการพวกนั้นได้โดยง่าย

อย่างน้อยในเวลานี้ สายตาที่หัวหน้าหลิวและกวนเจี้ยนจวินมองเย่เสี่ยวเฟยก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

"ท่านหัวหน้าเมิ่งมาที่นี่เพื่อสร้างประโยชน์ให้ชาวคอมมูนหลงหัว แค่นี้ก็ถือเป็นรางวัลตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับผมแล้วครับ" เย่เสี่ยวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าคอมมูนหลงหัวพัฒนาขึ้นมาเต็มที่แล้วจะเป็นอย่างไร

ชาตินี้ไม่มีเหตุโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น โอกาสที่จะได้เห็นภาพนั้นก็น่าจะสูงมากใช่ไหม?

อีกอย่าง ผลตอบแทนของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีแค่นี้ ไม่เพียงแต่คอมมูนหลงหัวจะมีโอกาสเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เขายังสร้างเส้นสายกับเมิ่งไท่ได้สำเร็จอีกด้วย

ความถูกคอกันแค่ปากเปล่าไม่ได้สำคัญอะไร ประสบการณ์เฉียดตายแบบนี้นี่แหละ ที่จะทำให้เมิ่งไท่ฝังใจในความรู้สึกซาบซึ้ง และไม่มีวันลืมคนอย่างเขา

"ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ เจ้าหนุ่มคนนี้เป็นคนเอาการเอางาน!" เมิ่งไท่กล่าวด้วยแววตาชื่นชม "แต่ฉันเมิ่งไท่เป็นคนรู้คุณคน บุญคุณนี้จะจบลงแค่นี้ไม่ได้หรอก"

ขณะที่แสดงความซาบซึ้ง ก็ถือเป็นการยอมรับในคำพูดของเย่เสี่ยวเฟยโดยปริยาย

คอมมูนหลงหัวจะต้องพัฒนาแน่!

ได้รับคำตอบที่ยืนยันเช่นนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็ยิ้มกว้าง "ขอบคุณครับท่านหัวหน้าเมิ่ง"

ส่วนของรางวัลที่เมิ่งไท่ไม่ได้ระบุชัดเจน เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่เซ้าซี้ถามให้มากความ

ทั้งสองคุยกันที่หน้าประตูอีกครู่หนึ่ง ระหว่างนั้นเมิ่งไท่ยังถามถึงอาการของคนเจ็บเหล่านั้น

ว่ากันว่ากลุ่มคนที่บาดเจ็บนั้นค่อนข้างโชคดี เพิ่งจะมาถึงร้านเหล้า เตรียมตัวจะนั่งดื่มก็เจอคนบ้าคนนั้นเข้าพอดี

ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่ยังไม่ได้ดื่มเหล้ายังมีแรงเหลือเฟือ แม้จะมีสองคนได้รับบาดเจ็บตอนที่ไม่ได้ระวังตัว แต่ดูจากอาการตอนนี้แล้วน่าจะไม่มีใครเป็นอันตรายถึงชีวิต

"งั้นก็ดีครับ" เย่เสี่ยวเฟยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าในชาตินี้จะมีคนไปที่ร้านเหล้านั่นอีก แต่โชคดีที่ไม่มีใครต้องเสียชีวิต

"ฟ้ามืดแล้ว เสี่ยวเฟย นายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ไว้ไม่กี่วันฉันจัดการงานส่วนนี้เสร็จ แล้วเราค่อยมากินข้าวกัน" เมิ่งไท่ตบไหล่เย่เสี่ยวเฟยเบาๆ

"ครับ"

หลังออกจากจิ่นซิ่วซานเจียง

อารมณ์ของเย่เสี่ยวเฟยเบิกบานจนแทบจะบินได้

เคยมีหัวข้อถกเถียงกันอยู่เรื่องหนึ่ง มีคนตั้งคำถามว่าถ้ารถบรรทุกเสียหลัก ข้างทางสองฝั่งต่างก็มีคนอยู่ ฝั่งขวามีห้าคน ฝั่งซ้ายมีคนเดียว

ควรจะหักหลบไปทางไหนดี?

หลายคนบอกว่าควรยึดหลักเสียงข้างมากตามจำนวนคน ลดความสูญเสียให้ต่ำที่สุดโดยการหักหลบไปทางซ้าย

แต่คนที่อยู่ทางซ้ายเองก็น่าสงสาร

แค่เพราะคนน้อยกว่า ก็ต้องถึงกับเอาชีวิตมาทิ้งตรงนี้เลยหรือ?

เย่เสี่ยวเฟยไม่คิดเช่นนั้น และรู้สึกมาตลอดว่าปัญหานี้ไม่มีคำตอบ

ดังนั้นตอนที่ได้ยินเสียงคนตะโกนว่ามีคนฆ่ากัน อารมณ์ของเขาสับสนมาก จนกระทั่งทราบว่าไม่มีใครถึงแก่ชีวิต เขาถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกจริงๆ

นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาทำไปนั้นมีค่ามาก!

ไม่เพียงแต่ช่วยรักษาหนทางพัฒนาที่รุ่งเรืองของคอมมูนหลงหัวในอนาคต แต่ยังลดความสูญเสียในเหตุการณ์นี้ได้อีกด้วย

เมื่อกลับถึงร้าน ใบหน้าของเย่เสี่ยวเฟยยังคงเปื้อนรอยยิ้ม

ฟางเหิงกับคนอื่นๆ กำลังยุ่งวุ่นวายจนเหงื่อท่วมกาย แต่ผลลัพธ์จากการลงแรงนั้นชัดเจนมาก

ในร้านมีของพะโล้วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

เย่เสี่ยวเฟยกำชับสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ ก่อนจะกลับเข้าห้องนอนหลังร้านและหลับฝันดีตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น เขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งและไปเปิดแผงขายของพะโล้ตามปกติ กิจการยังคงไปได้สวยเหมือนเช่นเคย พอจบช่วงเที่ยง เขาก็ตั้งใจแวะไปร้านสหกรณ์เพื่อซื้อของเตรียมไว้มากมาย

มีทั้งข้าวและแป้งหลายสิบจิน ขนมดอกท้อชั้นดี แป้งเท้ายายม่อม แป้งสาลี ลูกอม และนมมอลต์ที่เขาตั้งใจหามา

ตอนนี้เขาไม่มีปัญหาเรื่องเงินเลยสักนิด การซื้อของเหล่านี้จึงไม่ต้องกังวลสิ่งใด

เขาตั้งใจว่าช่วงบ่ายจะพาเหอจิ้งเจียกลับบ้านเธอด้วยกัน

ในเมื่อเป็นการไปพบพ่อแม่ของเธอเป็นครั้งแรก ทั้งยังอยากซื้อของไปแสดงความกตัญญู เขาจึงอดใจไม่ได้ที่จะหยิบจับนั่นนี่ซื้อติดมือไปเพิ่ม

ข้าวของถุงเล็กถุงใหญ่ถูกหิ้วออกไปข้างนอก จนจักรยานแทบจะบรรทุกไม่ไหว

แม่เหอซึ่งทำงานอยู่ที่ร้านสหกรณ์พอดี จึงช่วยว่าที่ลูกเขยขนเข้าขนออก สีหน้าท่าทางของท่านเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับอยากจะประกาศสถานะของเย่เสี่ยวเฟยให้เพื่อนร่วมงานทุกคนได้รับรู้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง