บทที่ 57 ดูก็รู้ว่ามีลูกง่าย

ทว่าทั้งสองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการขนของกลับไม่ทันสังเกตเห็นว่า เหตุการณ์นี้ถูกใครบางคนแอบเห็นเข้าพอดี

คนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่รองของเย่เสี่ยวเฟยนั่นเอง

พี่รองเย่ไม่นึกเลยว่าแค่ตั้งใจมาขายไข่ไก่ที่คอมมูน จะมาเจอเย่เสี่ยวเฟยเข้าพอดี

ด้วยความกลัวว่าจะจำคนผิด เขาจึงยืนจ้องอยู่นานทีเดียว

มองดูคนในนั้นเดินเข้าเดินออก หลังจากเห็นหน้าชัดๆ หลายครั้ง เขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่าไม่ผิดคนแน่นอน!

คนที่กำลังขนข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็กออกมานั่นคือเย่เสี่ยวเฟย!

พอแน่ใจแบบนั้น ความรู้สึกในใจของพี่รองเย่ก็พลันไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

สมัยก่อนตอนที่ยังไม่ได้แยกบ้านกัน พี่รองเย่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องชายคนนี้เท่าไหร่นัก เพราะส่วนใหญ่เจ้าสามเอาแต่เรียน ทั้งสองคนเลยไม่ค่อยได้สุงสิงกันมากนัก

กระทั่งเรียนจบ เมียของเขาก็คอยแต่เป่าหูเรื่องน้องชายให้ฟังบ่อยขึ้นเรื่อยๆ นานวันเข้า พี่รองเย่ก็เริ่มไม่พอใจน้องชายคนนี้ไปด้วย

ถึงได้ยอมตกลงให้แยกบ้าน

แต่ช่วงนี้ที่หมู่บ้านชุนซู่กำลังเป็นข่าวใหญ่โต ใครบ้างล่ะจะไม่รู้ว่าเจ้าสามตระกูลเย่ได้ดิบได้ดีแล้ว?

แยกบ้านไปแล้วยังใช้ความสามารถตัวเองซื้อจักรยาน สร้างบ้านอิฐอีก?

ตอนนี้กลายเป็นคนที่มีอนาคตไกลอันดับหนึ่งของหมู่บ้านชุนซู่ไปแล้ว

เดี๋ยวนี้ใครพูดถึงเย่เสี่ยวเฟย ต่างก็ต้องยกนิ้วโป้งให้ทั้งนั้น

แต่พอพูดถึงพวกเขาทั้งพี่ชายพี่สะใภ้ คนอื่นกลับอดเบ้ปากไม่ได้ ต่างพากันวิจารณ์ว่าพวกเขามืดบอดไร้ตา ไม่มีวาสนา

เพราะไปบีบบังคับให้เย่เสี่ยวเฟยแยกบ้าน ทำให้ชื่อเสียงของพวกเขาในหมู่บ้านชุนซู่แย่ลงไปถนัดตา!

นี่ขนาดเย่เสี่ยวเฟยยังมาใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ที่คอมมูนหลงหัวนี่อีกเหรอ?

นั่นมันร้านสหกรณ์นะ ยุคนี้ใครไปร้านสหกรณ์ก็ต้องอยู่อย่างอดออม เงินกับตั๋วแลกของก็ต้องนับแล้วนับอีกไม่ใช่หรือไง?

แต่นี่ดูเย่เสี่ยวเฟยสิ ซื้อของเยอะแยะอย่างกับไม่ต้องใช้เงิน ทำไมไม่รู้จักหิ้วของกลับไปฝากที่บ้านให้คนทางบ้านได้สบายบ้าง?

กะด้วยสายตา ข้าวของบนรถจักรยานนั่นมูลค่าไม่ต่ำกว่าห้าหกสิบหยวนแน่

ความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงกัดกินใจพี่รองเย่ เขาอดคิดไม่ได้ว่าเย่เสี่ยวเฟยไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน?

ต่อให้ทำมาค้าขายได้เงิน แต่มันจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้จริงเหรอ? ขนาดกำลังสร้างบ้านอยู่ยังใช้เงินมือเติบได้ขนาดนี้เลย?

นึกถึงตอนที่เย่เสี่ยวเฟยไม่ยอมบอกช่องทางทำมาหากินให้ แววตาของพี่รองเย่ก็ฉายความแน่วแน่ขึ้นมาวูบหนึ่ง

ไข่ไก่พวกนี้ขายไปก็ไม่ได้เงินเท่าไหร่ วันนี้ไม่ขายมันแล้ว ขอตามเย่เสี่ยวเฟยไปดูให้เห็นกับตาหน่อยเถอะว่าทำมาค้าขายอะไรถึงได้กำไรดีขนาดนี้

เย่เสี่ยวเฟยไม่รู้เลยว่าพี่รองคิดจะสะกดรอยตามตน

หลังจากเขากับว่าที่แม่ยายช่วยกันขนของเสร็จ เขาก็ยัดเยียดพวกขนมกับนมมอลต์ให้แม่เหอไปหลายอย่าง

ของสมัยนี้ส่วนใหญ่ไม่มีสารปรุงแต่ง ดื่มแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกายอย่างไม่ต้องสงสัย

เขากำชับให้แม่เหอชงดื่มบ่อยๆ บำรุงร่างกายให้แข็งแรง

แม่เหอถือของไว้ในมือ หัวเราะจนตาหยี “เสี่ยวเฟย ขากลับเธอสองคนกับเสี่ยวจิ้งก็ขับรถช้าๆ นะ”

ไม่มีลูกเขยบ้านไหนจะกตัญญูและมีความสามารถเท่าลูกเขยของเธออีกแล้ว

“ครับ”

พอออกมาจากร้านสหกรณ์

เย่เสี่ยวเฟยก็มุ่งหน้าไปบ้านตระกูลเหอเพื่อรับเสี่ยวจิ้งทันที

วันนี้เสี่ยวจิ้งสวมชุดกระโปรงสีเหลือง ผิวที่ขาวผ่องของเธอเมื่อตัดกับสีชุด ยิ่งขับให้ดูสวยสดใสน่าทะนุถนอมราวกับจะบีบออกมาเป็นน้ำได้เลย

เหมือนกับหญิงสาวในฝันรักแรกของทุกคนไม่มีผิด

พี่รองเย่ที่ตามมาห่างๆ เห็นภาพนี้เข้า ถึงกับตาค้าง

นี่น่ะหรือแฟนของเจ้าสาม?

ทำไมหน้าตาเหมือนดาราขนาดนี้ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยกว่านี้มาก่อนเลย

รูปร่างอ้อนแอ้น เอวบางร่างน้อยราวกับกิ่งหลิว

เจ้าสามไปทำบุญด้วยอะไรมา ถึงได้หาผู้หญิงสวยขนาดนี้มาได้?

พอเทียบกับคนนี้แล้ว ผู้หญิงสวยๆ ที่เขาเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ก็ดูจืดชืดไปหมด

พี่รองเย่จ้องมองไปทางนั้นจนเคลิ้ม ทันใดนั้นเห็นเย่เสี่ยวเฟยปั่นจักรยานเตรียมจะออกมาแล้ว ก็รีบหลบไปหลังกำแพง

เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้สังเกตเห็นแต่อย่างใด

เขาปั่นจักรยานที่บรรทุกของมาเต็มคัน โดยมีหญิงสาวราวกับเทพธิดานั่งซ้อนท้าย มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านชุนซู่ราวกับแม่ทัพผู้ชนะศึก

ตลอดทางแทบทุกคนที่เห็นเย่เสี่ยวเฟยต่างก็หันมามอง

ชายหนุ่มหล่อหญิงสาวสวย แถมจักรยานและหญิงสาวที่ซ้อนท้ายยังเป็นเครื่องพิสูจน์ความสามารถของเย่เสี่ยวเฟยอีกด้วย

จะให้ทำตัวต่ำต้อยติดดินยังไงก็ทำไม่ได้

โดยเฉพาะพอเข้าเขตหมู่บ้านชุนซู่ ยิ่งเห็นได้ชัดเจนเข้าไปใหญ่

ก็นับว่าบังเอิญนัก

ตอนที่ทั้งสองคนกลับมาก็พอดีกับที่ชาวบ้านในคอมมูนเลิกงานกัน

ตั้งแต่บ้านอิฐของเย่เสี่ยวเฟยเริ่มลงมือสร้าง หัวข้อสนทนาของทุกคนในแต่ละวันก็วนเวียนอยู่แต่เรื่องบ้านอิฐนั่นแหละ

ช่วยไม่ได้ ก็สมัยนี้ความบันเทิงมันน้อยเกินไป จะให้มีเรื่องใหม่ๆ มาพูดคุยกันทุกวันก็คงเป็นไปไม่ได้

วันนี้เมียผู้ใหญ่บ้านเลิกงานเร็ว เลยมาอยู่รวมกลุ่มกับชาวบ้านพอดี

ลูกชายและลูกสะใภ้ของนางเป็นกำลังหลักในการสร้างบ้านให้เย่เสี่ยวเฟย แถมยังคอยคุมคนงานคนอื่นๆ อีกมากมาย ปกติเวลาพูดอะไรก็จะมีคนคอยล้อมหน้าล้อมหลังเห็นด้วยกับนางตลอด

กลุ่มคนกำลังคุยกันอย่างออกรส ทันใดนั้น เย่เสี่ยวเฟยก็ปั่นจักรยานมาถึงข้างๆ พวกเขา

“เสี่ยวเฟย ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที เดี๋ยวว่างๆ ไปดูหน่อยนะ ตอนนี้บ้านสร้างสวยมากเลย ตายจริง นี่แฟนเธอหรือ? หน้าตาสะสวยจริงๆ!” เมียผู้ใหญ่บ้านดีใจก่อน แล้วค่อยจ้องเสี่ยวจิ้งตาไม่กะพริบ

เสี่ยวจิ้งเป็นคนผิวบางและขี้อายอยู่แล้ว

พอเห็นบรรดาป้าๆ จ้องมองตนด้วยสายตาร้อนแรง ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำราวกับลูกท้อสุกทันที

“ครับ นี่เมียผมเอง ป้าครับ รบกวนป้ากับพี่สะใภ้และพี่ชายช่วยดูแลด้วยนะ!” เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะเสียงดังฟังชัด

ยิ่งเห็นเสี่ยวจิ้งที่กำลังเขินอาย อารมณ์ก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก

เขาถึงกับจงใจปั่นจักรยานช้าลงอย่างกวนประสาทนิดๆ

เพราะเวลาเสี่ยวจิ้งเขินอาย เธอจะใช้สองมือโอบเอวเขาไว้แน่น เหมือนอยากจะมุดหน้าลงไปซุกที่แผ่นหลังเขาเสียให้ได้

เขาก็อยากให้เส้นทางนี้มันยาวขึ้นอีกสักนิดเหมือนกัน

“นี่แม่สาวจากในเมืองหรือเปล่าล่ะ?” เมียผู้ใหญ่บ้านถามขึ้นอย่างถูกอกถูกใจ

พอคำถามนี้หลุดออกมา สายตาที่ทุกคนมองเย่เสี่ยวเฟยก็ยิ่งร้อนแรงขึ้นทันที

คนในเมืองสมัยนี้สถานะไม่ธรรมดาหรอกนะ พวกเขาไม่ได้เหมือนคนชนบท แต่กินข้าวปันส่วนของรัฐ

ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ การมีชื่อรับปันส่วนอาหารในเมืองนับว่าเป็นเรื่องที่วิเศษสุดยอด

ถ้าคนบ้านนอกสามารถครองคู่กับคนในเมืองได้ ทุกคนต่างต้องยกนิ้วโป้งให้ทั้งนั้น

ขนาดสาวบ้านนอกจะแต่งเข้าเมืองยังยากเลย

นับประสาอะไรกับเย่เสี่ยวเฟยที่พาแม่สาวเมืองกรุงหน้าตาสะสวยขนาดนี้กลับมาได้!

บรรดาป้าๆ น้าๆ ทั้งหลายต่างแตกตื่นฮือฮากันทันที

“เจ้าเสี่ยวเฟยนี่มันเก่งจริงๆ ทั้งสร้างบ้านอิฐหลังแรกของหมู่บ้านชุนซู่เรา แถมตอนนี้ยังไปหาแฟนสวยได้ขนาดนี้อีก”

“ใช่แล้วล่ะ ถ้าแม่แกได้รู้ต้องดีใจจนตัวลอยแน่ๆ ก็เมื่อเร็วๆ นี้แม่แกเพิ่งจะหาคนมาดูตัวให้แกอยู่เลยนี่นา!” ป้าอีกคนพูดเสียงดังฟังชัดพลางหัวเราะร่า

“คนนั้นก็สวยนะ คิ้วเข้มตาโต แถมก้นใหญ่ ดูแล้วท่าทางจะลูกดกเลี้ยงง่ายดี! ไม่นึกเลยว่าแกเองก็มีความสามารถไม่เบา พาแม่สาวเมืองกรุงกลับมาตัดหน้าเสียก่อนแล้ว!”

สิ้นคำพูดนี้ เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกได้ทันทีว่าสองมือที่เสี่ยวจิ้งกอดเอวเขาไว้นั้นชะงักไป จากนั้นเธอก็ใช้มือหยิกเอวเขาหนึ่งที

ซี๊ด… ที่แท้เสี่ยวจิ้งก็รู้จักหึงเป็นเหมือนกันนะเนี่ย

“ป้าครับ อย่าพูดมั่วสิ ผมมีเมียแล้วนะ! แม่ผมเขาก็แค่ยังไม่รู้เรื่องเท่านั้นเอง!” เย่เสี่ยวเฟยรีบแก้ต่างทันควัน

เขาทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแห้งๆ นี่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเมียเลย เพราะอีกไม่นานเขาก็กำลังจะมีลูกแล้วด้วยซ้ำ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง