บทที่ 58 เสี่ยวเฟย รีบหน่อยเร็ว

แม่นี่จริงๆ เลย พอกลับบ้านไปไม่เท่าไหร่ ก็เริ่มหาคู่ดูตัวให้เขาเสียแล้ว

แต่ท่าทางหึงหวงของเสี่ยวจิ้งนี่ ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักหรอก

เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจลึกๆ

“ใช่ๆ แม่แกถ้าเห็นว่าแกพาเมียสวยขนาดนี้กลับมา คงจะดีใจน่าดู” คุณป้าที่เพิ่งพูดเมื่อครู่หัวเราะร่า

ยุคนี้ยังไงสาวในเมืองก็เป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งอยู่แล้ว

เป็นเสี่ยวเฟยนี่แหละที่เก่งจริงๆ ขนาดสาวเมืองกรุงยังยอมซ้อนท้ายกลับมาด้วย

“เสี่ยวเฟย ขี่ให้เร็วหน่อยสิคะ” เหอจิ้งเจียหน้าแดงระเรื่อพลางกระซิบเร่ง

เธอสัมผัสได้ว่าสายตาของพวกป้าๆ จับจ้องมาที่ตัวเอง จึงซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของเย่เสี่ยวเฟย ไม่กล้าหันไปมองรอบข้างเลย

เขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

“ได้ครับ ป้า ผมขอตัวก่อนนะครับ ไม่ได้กลับมานาน มีธุระต้องทำต่อ” เย่เสี่ยวเฟยพูดจบก็เร่งความเร็วอย่างรู้ใจ

“จ้ะ เดินทางดีๆ นะ!”

พวกป้าๆ ต่างส่งเสียงกำชับด้วยความเอ็นดู

“ครับ!”

เส้นทางนี้ไม่ได้ไกลจากบ้านตระกูลเย่นัก ไม่นานทั้งสองก็ถึงบ้าน

หวังเฟิ่งเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน สมัยนี้ไม่มีผ้าอ้อมสำเร็จรูป เด็กทารกที่เพิ่งเกิดจึงต้องใช้ผ้าอ้อมที่ทำจากเสื้อผ้าเก่าๆ เท่านั้น

ตอนที่พวกเขามาถึง หลิวเยว่เซียงกำลังตากผ้าอ้อมอยู่ในลานบ้านพอดี

“เสี่ยวเฟย แกกลับมาแล้วเหรอ?” ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หลิวเยว่เซียงก็เงยหน้าขึ้น

จากนั้นสายตาก็ชะงักค้าง

ของที่ลูกชายหอบหิ้วกลับมานั้นไม่เท่าไหร่ แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือบนเบาะหลังรถจักรยานดันมีผู้หญิงซ้อนท้ายมาด้วยคนหนึ่ง!

“เสี่ยวเฟย นี่… นี่คือใคร?” ตาของหลิวเยว่เซียงเป็นประกาย

เย่เสี่ยวเฟยจอดรถให้เรียบร้อย แล้วจูงมือเหอจิ้งเจียพลางบอกว่า “แม่ครับ นี่เสี่ยวจิ้ง เป็นแฟนผมเองครับ”

เขาเผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “เสี่ยวจิ้ง นี่แม่ผมครับ”

กลัวว่าเหอจิ้งเจียจะรู้สึกอึดอัด เขาจึงกระชับมือที่กุมเธอไว้แน่นขึ้น

สิ่งนี้ทำให้เหอจิ้งเจียรู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย เธอเอ่ยอย่างเขินอาย “สวัสดีค่ะคุณป้า”

“จ้ะๆ!” หลิวเยว่เซียงตอบรับด้วยความยินดี สายตากวาดมองเหอจิ้งเจียด้วยความเอ็นดู

แม่สาวคนนี้ หน้าตาสวยจริงๆ

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กดี!

หลิวเยว่เซียงถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก รีบยกเก้าอี้มาให้นั่งพักในลานบ้าน ก่อนจะเตรียมตัวเข้าครัวโชว์ฝีมือ

ลูกสะใภ้เข้าบ้านครั้งแรก ยังไงก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้ดีหน่อย

อีกอย่างครั้งนี้ลูกชายเอาของดีๆ กลับมาตั้งเยอะ จึงมีกำลังทรัพย์พอที่จะเลี้ยงรับรองแม่สาวคนนี้ได้อย่างเต็มที่

“คุณป้าคะ ให้หนูไปช่วยนะคะ” เหอจิ้งเจียเห็นดังนั้น ก็รีบลุกขึ้นจะตามเข้าครัว

“เสี่ยวจิ้ง หนูมาครั้งแรก นั่งพักให้สบายเถอะ ให้เสี่ยวเฟยเข้ามาช่วยแม่ก็พอ” หลิวเยว่เซียงเรียกตัวลูกชายเข้าครัวไปอย่างไม่เกรงใจ

พอเข้าไปข้างใน ก็กระซิบถาม “เสี่ยวเฟย เสี่ยวจิ้งคงเป็นสาวเมืองสินะ? เธอจะรังเกียจฐานะบ้านเราไหม?”

หลิวเยว่เซียงชอบเหอจิ้งเจียตั้งแต่แรกเห็นจริงๆ ถึงได้กังวลใจไปถึงเรื่องนี้

เย่เสี่ยวเฟยพยักหน้าให้แม่ “แม่ครับ วางใจได้เลย เสี่ยวจิ้งเขาไม่ทำแบบนั้นหรอก”

หากเสี่ยวจิ้งรังเกียจฐานะทางบ้านเขาจริงๆ คงไม่ยอมทุ่มเททุกอย่างให้เขาจนหมดหน้าตักแบบนี้หรอก

ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เหอจิ้งเจียคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มอบหัวใจให้เขาอย่างหมดเปลือก

“งั้นก็ดีแล้ว” หลิวเยว่เซียงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดอ้อมแอ้ม “แม่นึกว่าแกสร้างบ้านแล้ว ดูเป็นคนมีอนาคตไกลที่สุดในแถบนี้ ก็เลยฝากแม่สื่อให้ช่วยดูคนไว้ให้… รายนั้นเขาก็หน้าตาดีเหมือนกันนะ”

ฟังแม่พูดจบ เย่เสี่ยวเฟยก็นึกถึงเหตุการณ์บนถนนเมื่อครู่ขึ้นมาทันที

มิน่าล่ะ ป้าคนนั้นถึงทักเรื่องที่แม่หาคู่ให้เขา

เรื่องนี้เสี่ยวจิ้งยังหึงจนหยิกเขาไปทีหนึ่งเลย

ถ้าแม่ไม่พูดขึ้นมาตอนนี้ เขาคงลืมไปสนิทแล้ว

สีหน้าเขาเคร่งขรึมลง “แม่ครับ เรื่องนี้เป็นความผิดผมเองที่ไม่ได้บอกแม่ให้ชัดเจน ตอนนี้แม่รู้แล้ว รีบให้คนไปแจ้งทางฝั่งนั้นให้เข้าใจเถอะครับ จะได้ไม่เป็นการเสียเวลาเขา”

หลิวเยว่เซียงพยักหน้ารับ “แม่รู้แล้ว แกวางใจเถอะ เด็กดีๆ อย่างเสี่ยวจิ้งยอมคบกับแก ถือเป็นบุญของบ้านเราแล้วล่ะ”

นางหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่เรื่องนี้เย็นนี้แกต้องไปกับแม่ด้วยนะ จะได้ดูจริงใจหน่อย”

เดิมทีเย่เสี่ยวเฟยวางแผนจะพักที่คอมมูนในคืนนี้

แต่เมื่อได้ยินดังนั้น ก็พิจารณาอย่างรอบคอบแล้วตัดสินใจตกลง

ชื่อเสียงของผู้หญิงเป็นเรื่องสำคัญ

อย่างมากเขาก็แค่ไปส่งเสี่ยวจิ้งก่อนแล้วค่อยกลับมา

ไปขอโทษขอโพยฝ่ายหญิงด้วยตัวเอง

เรื่องนี้ยังไงก็เป็นความผิดของบ้านตระกูลเย่ ท่าทีต้องให้เกียรติและจริงจัง

ทั้งสองคุยกันไปทำกับข้าวกันไป ไม่นานเย่จ้าวลี่ก็กลับมา

เมื่อเห็นว่าเย่เสี่ยวเฟยพาแฟนกลับมา ใบหน้าที่ปกติจะเคร่งขรึมของเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา

“แกก็กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ทำอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบ ครั้งนี้ไม่ได้กลับมาตั้งนาน กินข้าวเสร็จก็ลองไปดูบ้านที่สร้างใหม่หน่อยสิ เผื่อมีตรงไหนอยากปรับแก้”

“พ่อแกน่ะ เฝ้าอยู่ที่นั่นทุกวัน กลัวว่าจะสร้างตรงไหนไม่ถูกใจแกเข้า” หลิวเยว่เซียงพูดแทรกขณะยกกับข้าวออกมา

เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกตื้นตันใจ “พ่อครับ ขอบคุณครับ”

แม้ปกติเย่จ้าวลี่จะไม่ใจดีเท่าหลิวเยว่เซียง แต่ก็ไม่ได้แย่กับเขา

พ่อใส่ใจเรื่องบ้านของเขามาก ถ้าเป็นพี่ชายหรือพี่สะใภ้คนอื่นที่นิสัยขี้อิจฉา คงโวยวายด้วยความไม่พอใจไปนานแล้ว

แต่พ่อของเขากลับไปดูบ้านให้ทุกวัน

“คนครอบครัวเดียวกัน จะพูดอะไรมากความ” เย่จ้าวลี่โบกมือ

ทั้งสองกำลังคุยกัน ฉินเหม่ยลี่ที่ไปทำงานในนาก็เดินด่ากราดกลับมา

โดยมีพี่รองเย่ที่หน้าตาคลุกฝุ่นดูมอมแมมเดินตามมาติดๆ

“ฉันบอกให้เอาไข่ไปขาย ดูสิว่าแกทำอะไรลงไป ตาบอดหรือไง? ไข่ทั้งตะกร้านั่นแกทำแตกหมดเลย! ไข่พวกนั้นฉันอุตส่าห์เก็บมาตั้งนาน! ขายไปอย่างน้อยต้องได้หนึ่งหยวนเชียวนะ!”

ฉินเหม่ยลี่โวยวายอย่างเกรี้ยวกราด

ตอนขากลับจากที่นา เธอเจอผัวตัวเองพอดี เห็นสภาพมอมแมมเลยอดถามไม่ได้

สุดท้ายถึงได้รู้ว่าเขาดูทางไม่ดี เลยทำไข่ทั้งตะกร้าแตกหมด!

ตลอดทางที่เดินกลับบ้าน พี่รองเย่เอาแต่บ่นพึมพำด่าทอไม่หยุดด้วยความโมโห

เขาเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาในลานบ้าน ร่างกายมอมแมมไปด้วยฝุ่นผง ทั้งยังดูเหนื่อยหอบ เมื่อเห็นเย่เสี่ยวเฟยกับเหอจิ้งเจีย สีหน้าของเขาก็ฉายแววแปลกประหลาด

ถ้าไม่ใช่เพราะมัวแต่เร่งฝีเท้าตามสองคนนี้ให้ทัน เขาคงไม่พลาดทำไข่ที่ซื้อมาแตกจนเละเทะแบบนี้แน่!

ผลสุดท้าย สองคนนี้กลับเลือกเข้าหมู่บ้านชุนซู่ดื้อๆ โดยไม่บอกกล่าวเขาสักคำ ทำให้เขาไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย แถมยังต้องมาตกอยู่ในสภาพดูไม่ได้เช่นนี้

“เจ้าสามกลับมาแล้วเหรอ? เป็นเถ้าแก่ใหญ่ในเมืองนี่มันต่างกันจริงๆ นะ รอบนี้พาแฟนสาวคนสวยกลับมาด้วยเหรอเนี่ย?” พอเริ่มมื้ออาหาร ฉินเหม่ยลี่ก็เอ่ยปากขึ้นทันที

เนื่องจากคนสมัยนี้ไม่ค่อยได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันนัก วันนี้หวังเฟิ่งกับสามีเลยพาลูกๆ กลับไปเยี่ยมบ้านเดิม บนโต๊ะอาหารจึงเหลือคนไม่มากนัก

เมื่อเห็นเย่เสี่ยวเฟยขนข้าวของพะรุงพะรังวางไว้บนรถ ส่วนเหอจิ้งเจียที่นั่งข้างๆ ก็ดูสวยหวานและเรียบร้อย ฉินเหม่ยลี่ก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงเหน็บแนมในลำคอเหมือนกับหวังเฟิ่งไม่มีผิด

เย่เสี่ยวเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ครับ วันนี้เสี่ยวจิ้งมาที่บ้านครั้งแรก ผมก็เลยพาเธอมาแนะนำให้พ่อกับแม่รู้จักน่ะครับ”

“เจ้าสาม แฟนแกเป็นคนในเมืองนี่ แกคงไม่ได้จะทำตัวเหมือนต้าตงจื่อข้างบ้านหรอกนะ ที่ยอมไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิงในเมืองน่ะ?” พี่รองเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ อดกลั้นมานาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากถามออกมาตรงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง