บทที่ 59 สาวลักยิ้ม

พี่รองเย่จะอดสงสัยไม่ได้ก็ไม่แปลก

จู่ๆ เจ้าสามก็นำแฟนสาวจากในเมืองกลับมาหาที่บ้าน แถมเขายังแอบตามไปดูถึงบ้านฝ่ายหญิงมาด้วย จึงรู้ดีว่าเงื่อนไขของเหอจิ้งเจียนั้นดีแค่ไหน

เธอจะเต็มใจแต่งงานกับเจ้าสามจริงๆ เหรอ?

แถมจู่ๆ เจ้าสามยังหาเงินได้มากมายขนาดนี้ คิดดูก็รู้ว่าไม่ปกติ

ฉินเหม่ยลี่มองค้อนเย่เสี่ยวเฟยทันควัน "เจ้าสาม ที่พี่ชายแกพูดน่ะจริงหรือเท็จ?"

แม้การแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงจะไม่ใช่เรื่องน่าอัปยศอะไร แต่ถ้าเย่เสี่ยวเฟยแต่งเข้าจริงๆ ชื่อเสียงของเขาในหมู่บ้านชุนซู่ก็คงไม่ดีเท่าไหร่นัก

เพราะนั่นเท่ากับเป็นการพิสูจน์ว่าทุกอย่างที่เขามีตอนนี้ก็เพราะอาศัยเมีย!

แม้แต่เย่จ้าวลี่และหลิวเยว่เซียงที่กำลังกินข้าวอยู่ก็ยังชะงักไป

"ก็ต้องไม่จริงอยู่แล้วสิครับ" เย่เสี่ยวเฟยยังไม่ทันพูด เหอจิ้งเจียก็รีบอธิบาย "ฉันกับเสี่ยวเฟยแต่งงานกันตามปกติค่ะ ไม่ใช่เขาแต่งเข้าบ้านฉันสักหน่อย…"

เธอรู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวเฟยมีความสามารถแค่ไหน เธอไม่เคยคิดจะให้เสี่ยวเฟยแต่งเข้าบ้านตัวเองเลยสักนิด

สมัยนี้คนเฒ่าคนแก่บางคนไม่ชอบให้ลูกชายแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงที่สุด เหอจิ้งเจียกลัวเย่จ้าวลี่และหลิวเยว่เซียงจะเข้าใจผิด ในขณะที่รีบอธิบายก็เลยสำลักไปสองสามที

"เสี่ยวจิ้ง ค่อยๆ พูด" เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พลางตบหลังให้เธอเบาๆ จากนั้นหันไปถามคู่สามีภรรยาฉินเหม่ยลี่ "ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ?"

พี่รองเย่ยังไม่ค่อยเชื่อ "แกไปมีแฟนแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะแต่งเข้าบ้านเขา ใครจะไปมองแก?"

น้ำเสียงของเขาเจือความดูแคลนเล็กน้อย

อย่าดูว่าพี่รองเย่ปกติไม่ค่อยพูด แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเย่เสี่ยวเฟยเขามักจะรู้สึกเหนือกว่าเสมอ

ผลปรากฏว่าผ่านไปแค่ไม่นาน น้องชายคนนี้ก็ทั้งซื้อจักรยาน ทั้งสร้างบ้าน ตอนนี้ยังจะแต่งงานกับเมียสวยระดับนางฟ้าอีก ใจเขาก็เลยไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

"เสี่ยวเฟยมีความสามารถมาก ต่อให้ในคอมมูนหลงหัวก็มีไม่กี่คนหรอกค่ะที่จะเทียบเขาได้ แล้วทำไมฉันจะมองเขาไม่ติดล่ะคะ?" เหอจิ้งเจียเป็นคนขี้อายในเรื่องอื่นง่ายๆ แต่เรื่องปกป้องเย่เสี่ยวเฟย เธอมีท่าทีแข็งกร้าวมาก

ประโยคเดียว ทำเอาพี่รองเย่พูดไม่ออก

ในเมื่อเขาบอกว่าเย่เสี่ยวเฟยไม่มีความสามารถ เหอจิ้งเจียถึงไม่มอง

เหอจิ้งเจียก็สวนกลับตรงๆ บอกพี่รองเย่ให้ชัดเจนว่าเธอเต็มใจ

แถมยังยืนยันความสามารถของเย่เสี่ยวเฟยอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นเหอจิ้งเจียเป็นแบบนี้ เย่เสี่ยวเฟยจะไม่ซึ้งใจเลยก็คงไม่ใช่

นี่สิถึงจะเป็นผู้หญิงที่เป็นเนื้อคู่กับเขาจริงๆ

"พอได้แล้ว เก็บความคิดพวกนั้นของแกไปซะ ใจคอแกจะไม่ชอบยังไงก็เก็บไว้ อย่ามาพูดจาประชดประชันอ้อมค้อมที่นี่ เรื่องของบ้านเจ้าสามยังไม่ถึงคิวให้แกมาชี้ไม้ชี้มือหรอก" เย่จ้าวลี่เหลือบสายตาขึ้น น้ำเสียงจริงจัง

แทงใจดำความคิดลับๆ ในใจพี่รองเย่เข้าอย่างจัง

ทำให้เขาใบ้กินในทันที

รีบกินข้าวไปสองสามคำ ก็หันหลังเข้าห้องไป

ฉินเหม่ยลี่วางชามตะเกียบลงอย่างไม่พอใจ แล้วรีบตามเข้าไปด้วย

เย่เสี่ยวเฟยไม่สนใจแม้แต่น้อย

แถมยังรู้สึกว่าหลังจากสองคนนั้นเข้าห้องไปแล้ว อากาศบนโต๊ะอาหารก็สดชื่นขึ้นเยอะ

กินข้าวเสร็จ เขาก็ไปส่งเหอจิ้งเจียกลับคอมมูน กำชับให้เธอดูแลสุขภาพดีๆ จากนั้นก็ขี่จักรยานกลับหมู่บ้านชุนซู่

แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เขาแวะไปหาพี่สยงรอบหนึ่ง ตอนพาน้องจิ้งกลับไปครั้งก่อนเพราะของเยอะเกินเลยไม่ได้เอาเนื้อไปด้วย ครั้งนี้จึงต้องเอาเนื้อไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่อทำกับข้าวให้คนงาน

ถือโอกาสจ่ายค่าแรงบางส่วนด้วย

นับดูแล้วพวกเขาก็ทำงานมาเกือบสิบวันแล้ว

เย่เสี่ยวเฟยไปดูบ้านหลังนั้นมาแล้ว ฐานรากสร้างได้แข็งแรงมาก

ก็เพราะค่าแรงสมัยนี้มันถูก ถ้าผ่านไปอีกไม่กี่ปี ค่าแรงวันละหนึ่งหยวนจะเป็นไปได้ยังไง?

ยุคเก้าสิบทางใต้ คนงานบางคนวันหนึ่งได้ถึงยี่สิบกว่าหยวนเลยนะ!

ถือเงินกับเนื้อ เย่เสี่ยวเฟยก็ไปถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน บอกจุดประสงค์กับหวังชุนเหมย

หวังชุนเหมยกำลังหุงหาอาหารอยู่ที่บ้านพอดี พอได้ยินสิ่งที่เย่เสี่ยวเฟยบอก ก็รีบเรียกคนที่มาช่วยทำกับข้าวในบ้านออกมาทันที

ส่วนผู้ใหญ่บ้านก็รีบไปที่ที่สร้างบ้าน แจ้งให้พี่น้องกลับมารับค่าแรง

ลานบ้านพลันวุ่นวายขึ้นมาทันที

ตอนนั้นเอง คนที่มาช่วยทำกับข้าวในบ้านก็เดินออกมา

นอกจากแม่สามีของหวังชุนเหมยแล้ว ยังมีหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

คิ้วเข้มตาโต ผมสีดำขลับถักเป็นเปียทิ้งตัวลงมาที่ไหล่ ผิวไม่ได้ขาวนัก ต่อให้สวมชุดผ้าฝ้ายตัวหลวมๆ ก็ยังดูออกว่าหุ่นดีทีเดียว

พอนึกภาพออกเลยว่าถ้าแต่งตัวสักหน่อย ต้องเป็นสาวงามที่โดดเด่นมากแน่ๆ

"นี่ลูกพี่ลูกน้องฉัน มู่ฟาง เธอคงเคยได้ยินแม่พูดถึงแล้ว ตอนนี้คนงานเยอะ สองคนทำกับข้าวไม่ทันจริงๆ ก็เลยให้เธอมาช่วยบ้างเป็นบางครั้ง" หวังชุนเหมยขยิบตา ยิ้มพูด

เย่เสี่ยวเฟยยังนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ฟังประโยคก่อนหน้าของหวังชุนเหมยไม่ค่อยชัด

ได้ยินเพียงว่ามู่ฟางก็มาช่วยด้วยเหมือนกัน

เขาจึงพูดไปทันที "งั้นผมจ่ายค่าแรงให้เถอะครับ จะให้มาช่วยฟรีๆ ไม่ได้หรอก"

ได้ยินแบบนั้น หวังชุนเหมยก็ดีใจ

ตบไหล่มู่ฟางเบาๆ

มู่ฟางก้มหน้าด้วยความเขินอาย เม้มริมฝีปากเผยให้เห็นลักยิ้มที่มุมปากสองข้าง

ไม่กล้าสบตาเย่เสี่ยวเฟยที่รูปร่างสูงใหญ่และหน้าตาหล่อเหลา

"เสี่ยวเฟย เดินทางกลับมาเหนื่อยล่ะสิ? มาดื่มน้ำก่อนเร็ว" แม่สามีของหวังชุนเหมยถือแก้วน้ำออกมา

"ขอบคุณครับป้า" เย่เสี่ยวเฟยหิวน้ำจริงๆ เลยยกน้ำดื่มรวดเดียวหมด

ดื่มน้ำเสร็จหมาดๆ

พี่หย่งก็พาเหล่าพี่น้องกลับมาพอดี

เหล่าชายฉกรรจ์พวกนี้ดูมีชีวิตชีวา แต่ละคนพอนึกว่าจะได้ค่าแรงในอีกไม่กี่อึดใจ ใจก็แทบจะลอย

"ช่วงที่ผ่านมาทุกคนเหนื่อยกับการสร้างบ้านมาก วันนี้ผมก็ไปดูมาแล้ว บ้านสร้างออกมาดีมาก ช่วงเวลาที่เหลือขอให้ทุกคนพยายามกันต่อไปนะครับ"

ให้กำลังใจตามธรรมเนียม เย่เสี่ยวเฟยก็หันไปมองพี่หย่ง "พี่หย่ง พี่เป็นคนดูแลคนพวกนี้ แต่ละคนทำมากี่วัน พี่ช่วยบอกหน่อยครับ"

จากนั้นก็หันไปพูดกับทุกคน "เดี๋ยวใครที่พี่หย่งเรียกชื่อ ให้เดินมาทางนี้นะครับ"

"ได้เลย" ทุกคนตอบรับด้วยความตื่นเต้น

พี่หย่งล้วงกระดาษออกมาจากกระเป๋า กระดาษพวกนี้เก่าขาดรุ่งริ่ง แถมยังมีฝุ่นเกาะอยู่เต็ม

เป็นสมุดลงชื่อที่พี่หย่งทำขึ้นเอง

"หวังต้าจวิน เก้าวัน"

"อู๋หลง เก้าวัน"

"หลิวเต๋อเซิง แปดวัน"

"…"

ทุกครั้งที่เรียกชื่อใคร คนนั้นก็จะก้าวออกมาจากกลุ่ม เย่เสี่ยวเฟยก็จ่ายเงินตามจำนวนวันที่ทำงาน

ช่วงที่ไปทำธุรกิจที่งานแสดงสินค้ามา เก็บเงินย่อยได้เยอะมาก เย่เสี่ยวเฟยเลยมีเงินย่อยติดตัวเหลือเฟือ

ตอนหยิบออกมามีเป็นปึกใหญ่เลย

เหล่าชายฉกรรจ์ถือค่าแรงไว้ในมือ แต่ละคนดีใจกันยกใหญ่ พอเห็นเงินปึกใหญ่ในมือเย่เสี่ยวเฟย แววตาก็ฉายความอิจฉาออกมาอีกครั้ง

สมกับเป็นคนที่มีอนาคตไกลที่สุดของหมู่บ้านชุนซู่จริงๆ จ่ายค่าแรงให้พวกเขาหมดแล้ว ในมือยังเหลือเงินอีกตั้งเยอะ

เย่เสี่ยวเฟยแจกค่าแรงให้ทุกคนครบถ้วน

คนงานทั่วไปได้วันละหนึ่งหยวน พี่หย่งได้วันละสองหยวน

แจกค่าแรงจนครบทุกคนแล้ว ก็ใช้เงินไปไม่ถึง 400 หยวน

ในเวลานี้ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างนับเงินในมือ ใบหน้าฉาบไปด้วยรอยยิ้ม

เห็นแบบนั้น เย่เสี่ยวเฟยก็อดถอนใจไม่ได้ คนทำงานซื่อๆ ยุคนี้ช่างพอใจอะไรง่ายจริงๆ

สายตาหันไปมอง

ถึงได้เห็นว่ามู่ฟางสาวน้อยลักยิ้มคนนั้นยังไม่มีเงินในมือ

เย่เสี่ยวเฟยคิดดูแล้ว ก็เลยยื่นเงินค่าแรงเก้าวันให้เธอไป

ถ้าจำไม่ผิด ชื่อของเธอน่าจะเป็นมู่ฟาง

ใครจะคิดว่ามู่ฟางสาวน้อยลักยิ้มหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่กล้ามองเขาแม้แต่น้อย "ฉัน… ฉันไม่ได้ทำถึงขนาดนั้นค่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง