บทที่ 60 ตำรวจตามมาแล้ว

"มู่ฟางมาช่วยงานแค่สามวันครับ" หวังชุนเหมยที่ยืนอยู่ข้างๆ กล่าว

"ได้ครับ" เย่เสี่ยวเฟยนับเงินสามหยวนส่งให้เธอ

มู่ฟางถึงยอมรับมา ทว่าสีหน้ากลับดูเขินอาย

เธอเป็นคนเก็บตัวมาก อยู่ในลานบ้านได้ไม่นานก็เดินเข้าบ้านไป

คนงานที่เหลือซึ่งได้รับเงินแล้วต่างถือเงินไว้ในมืออย่างดีใจ เตรียมตัวกลับบ้านกัน สมัยนี้ลงนา คะแนนแรงงานหนึ่งแต้มมีค่าแค่สองสามเหมาเท่านั้น การมาช่วยสร้างบ้านแค่นี้แล้วได้เงินเยอะขนาดนี้ ปกติทำงานหลายเดือนก็ไม่เห็นจะได้ พอกลับไปพร้อมกับเงินก้อนนี้ ทั้งครอบครัวคงได้มีความสุขกันถ้วนหน้า

ครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านก็ดีใจมากเช่นกัน

พี่หย่งยังคงปรึกษาหารือเรื่องบ้านกับเย่เสี่ยวเฟย แลกเปลี่ยนรายละเอียดต่างๆ กันไม่หยุด

ส่วนหวังชุนเหมยก็คอยเดินเข้าเดินออกไปหยิบจับนั่นนี่ เธอตั้งใจรินน้ำใส่แก้วแล้วส่งให้เย่เสี่ยวเฟย

"ขอบคุณครับพี่สะใภ้" เย่เสี่ยวเฟยรับแก้วน้ำมา

"ขอบคุณอะไรกันล่ะ นี่เสี่ยวฟางรินให้เธอเชียวนะ เป็นไง แม่สาวเสี่ยวฟางคนนี้ ถูกใจเธอไหมล่ะ" หวังชุนเหมยโบกมือปัด สายตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เย่เสี่ยวเฟยแทบสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป เขามองหวังชุนเหมยด้วยความตกใจ "พี่สะใภ้ครับ… พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ?"

"แม่ของเธอไม่ได้บอกเหรอ?" หวังชุนเหมยเห็นท่าทางของเขาแล้วก็ชะงักไป

เธอคิดว่าเย่เสี่ยวเฟยรู้เรื่องแล้วเสียอีก

แต่ทำไมถึงดูเหมือนไม่รู้อะไรเลยล่ะนั่น?

"บอกเรื่องอะไรครับ?"

พอได้ยินคำถามนั้น หวังชุนเหมยก็เข้าใจในทันที ดูท่าแล้วหลิวเยว่เซียงคงไม่ได้บอกเขาจริงๆ

"ก่อนหน้านี้แม่ของเธอเห็นว่าเธออายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว เลยอยากจะหาภรรยาให้ ฉันนึกขึ้นได้ว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันอายุไล่เลี่ยกัน เลยชวนให้เธอมาที่นี่ แม่ของเธอเห็นแล้วก็พอใจมาก" หวังชุนเหมยอธิบาย

เปรี้ยง!

เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาข้างหู

มิน่าล่ะ สีหน้าของหวังชุนเหมยถึงได้ดูแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อครู่ แถมมู่ฟางยังดูเขินอายอีก ที่แท้ก็ไม่ใช่เพราะนิสัยเก็บตัว แต่เป็นเพราะเธอเข้าใจผิดว่าเขากำลังทำดีด้วยเพื่อจีบเธอต่างหาก

ทั้งที่เขายังวางแผนไว้ว่าจะกลับไปหาแม่ แล้วค่อยไปคุยกับทางฝ่ายนั้นให้ชัดเจน

ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอกันที่นี่เสียก่อน

"พี่สะใภ้ครับ เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิดจริงๆ ผมมีคนที่คบหาอยู่แล้ว เดิมทีผมตั้งใจว่าจะกลับไปคุยกับแม่ แล้วค่อยไปพูดกับทางฝ่ายนั้นให้ชัดเจน ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ครับ" เย่เสี่ยวเฟยรีบกล่าว

มีคำกล่าวไว้ว่า การได้พบคนที่ใช่ในเวลาที่ใช่ถึงจะเป็นวาสนาอย่างแท้จริง เหอจิ้งเจียคือคนที่เขารักที่สุด ชาติก่อนต่อให้เขามีเงินทองมากมายขนาดไหนเขาก็ไม่เคยทำตัวเหลวไหล นับประสาอะไรกับชีวิตที่ได้เกิดใหม่นี้? ไม่ว่าอย่างไรเขาก็แค่อยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเสี่ยวจิ้งเท่านั้น สิ่งยั่วยวนอื่นใดจากโลกภายนอกย่อมไม่อาจเทียบเท่ากับตำแหน่งรักแรกที่อยู่ในใจเขาได้

หวังชุนเหมยถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่ก "ตายจริง! แล้วทำไมแม่ของเธอไม่รีบบอกตั้งแต่แรกกันล่ะ!"

ถ้าหากรู้แต่แรกว่าเย่เสี่ยวเฟยมีคนรักอยู่แล้ว ก็คงไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันแบบนี้ ดูสิทำไปได้

แม่สามีของเธอก็ตบหน้าผากตัวเองดังเพียะ "เรื่องนี้โทษฉันเองล่ะ กลับมาถึงบ้านก็ยุ่งเสียจนลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้ วันนี้ตอนเลิกงานฉันยังเห็นเสี่ยวเฟยขี่จักรยานพาคนรักกลับมาอยู่เลย หน้าตาสะสวยมากทีเดียว"

หากเธอไม่ลืมเรื่องนั้น หวังชุนเหมยก็คงไม่ไปล้อเล่นเรื่องทั้งสองคน

พี่หย่งหันไปมองภรรยาแล้วกล่าวว่า "เสี่ยวเฟยมีความสามารถขนาดนี้ เขาจะขาดคนรักได้ยังไง? เรื่องแบบนี้คราวหน้าอย่าทำอีก"

เย่เสี่ยวเฟยให้ความไว้วางใจครอบครัวพวกเขาถึงเพียงนี้ แต่ภรรยาของเขากลับมาทำเรื่องไม่เข้าท่า นี่ไม่ใช่การสร้างปัญหาให้เสี่ยวเฟยหรอกหรือ?

"พี่สะใภ้ครับ ในเมื่อตัวเธออยู่ที่นี่แล้ว ก็รบกวนพี่เข้าไปบอกสหายมู่ฟางให้ผมหน่อยนะครับ"

เย่เสี่ยวเฟยต้องการเคลียร์เรื่องนี้ให้ชัดเจนไปเลย

ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่กันครบ จะได้ไม่ต้องปล่อยให้ความเข้าใจผิดลุกลามไปมากกว่านี้ ต่อให้เมื่อครู่จะได้พบหน้ากันเพียงครั้งเดียว แต่เขาก็ดูออกว่ามู่ฟางเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง เขาไม่อยากทำลายอนาคตของคนแบบเธอ

"ได้จ้ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปคุยกับเธอให้" หวังชุนเหมยรีบเดินเข้าไปข้างในทันที

ผ่านไปไม่นาน เธอก็จูงมือมู่ฟางที่มีสีหน้าซีดเผือดเดินออกมา

คนอื่นๆ ในลานบ้านเห็นสีหน้าของมู่ฟางไม่ค่อยสู้ดี ต่างก็รู้จังหวะชวนกันเดินเข้าบ้านไป

เพื่อเว้นที่ว่างให้คนหนุ่มสาวทั้งสองได้คุยกันตามลำพัง ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชม จึงควรเห็นใจความรู้สึกของฝ่ายหญิง

เย่เสี่ยวเฟยที่มองมู่ฟางอยู่กล่าวขอโทษออกมาจากใจจริง "สหายมู่ฟาง พี่สะใภ้คงเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังแล้ว เรื่องนี้ถือว่าทางครอบครัวเราต้องขอโทษคุณจริงๆ ครับ"

"ฉันทราบค่ะ แล้วก็เข้าใจด้วย" มู่ฟางเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเธอไม่ได้ดูประหม่าเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว

เมื่อครู่นี้ที่เธอเขินอาย ก็เป็นเพราะเข้าใจผิดว่าเย่เสี่ยวเฟยกำลังทำดีเพื่อจีบเธอ พอได้รู้ความจริงจากปากของหวังชุนเหมย ในตอนแรกมู่ฟางก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่ไม่น้อย แต่มาถึงตอนนี้อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นบ้างแล้ว เพียงแต่เมื่อได้มองใบหน้าของเย่เสี่ยวเฟย เธอก็ยังอดรู้สึกเสียดายไม่ได้

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่อยู่ที่นี่ ทั้งการวางตัวและการแสดงออกของเย่เสี่ยวเฟยถือเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา แถมเขายังมีความสามารถมากจนสามารถสร้างบ้านอิฐหลังใหญ่ขนาดนี้ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

ทว่าโลกนี้ไม่มีอะไรสมหวังไปเสียทุกอย่าง เมื่อพบกันช้าก็คือช้า อย่างน้อยที่สุดเธอก็ต้องรักษาหน้าตาของตนไว้

ท่าทางที่วางตัวได้อย่างน่านับถือของเธอ ยิ่งทำให้เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกผิดในใจมากขึ้นไปอีก

"พูดไปแล้วคุณก็เป็นฝ่ายที่ได้รับผลกระทบ ผมต้องขอโทษคุณอย่างเป็นทางการอีกครั้ง และขอบคุณที่คุณเข้าใจนะครับ"

เมื่อครู่เขายังสามารถพูดคุยกับผู้คนกลุ่มใหญ่ได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ในเวลานี้เขากลับมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความจริงจังของเขาได้เป็นอย่างดี มู่ฟางมีสีหน้าที่ดูผ่อนคลายลงอีกเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่ต้องลำบากใจขนาดนั้นหรอก อีกอย่างคุณก็ไม่ได้ทำให้ฉันเสียหายอะไรด้วย การที่คุณยอมมาบอกความจริงกับฉันตรงๆ แบบนี้ ยังดีเสียกว่าปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดแล้วเสียเวลาไปมากกว่านี้เสียอีก"

ประโยคนี้เธอพูดออกมาด้วยความจริงใจ เพราะเธอสัมผัสได้จริงๆ ว่าเย่เสี่ยวเฟยให้เกียรติเธอมาก เย่เสี่ยวเฟยสบสายตาที่เธอมองกลับมา แววตาคนเราโกหกกันไม่ได้ สายตาของเธอก็ได้บอกเขาแล้วว่าเธอคิดเช่นนั้นจริงๆ

เขาจึงกล่าวอวยพรด้วยใจจริง "ครับ ผมเชื่อว่าในอนาคตคุณจะต้องพบกับคู่ครองที่ดีกว่าผมแน่นอน"

"ค่ะ และก็ขอให้คุณกับคนรักมีความสุขสมหวังนะคะ"

พูดคุยกันมาถึงตรงนี้ ทั้งคู่ก็ถือว่าปรับความเข้าใจกันได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ก้อนหินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจของเย่เสี่ยวเฟยก็ถูกปลดเปลื้องออกไปเสียที

เมื่อเดินออกมาจากบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดค่ำลงแล้ว ในยุคนี้ยังไม่มีไฟส่องสว่างตามถนนหนทาง แน่นอนว่าเขาคงไม่สามารถขี่จักรยานไปในความมืดได้ เย่เสี่ยวเฟยจึงต้องค้างคืนที่บ้านอีกหนึ่งคืน แล้วค่อยเดินทางไปยังคอมมูนในวันรุ่งขึ้น

เมื่อไปถึงเขาก็ตรงไปช่วยงานที่แผงขายของก่อน ยอดขายในงานแสดงสินค้ายังคงดีเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา แต่ด้วยประสบการณ์จากหลายวันที่ผ่านมา ประกอบกับตอนนี้มีคนช่วยงานมากขึ้น ทุกคนจึงสามารถรับมือกับงานได้อย่างคล่องตัว ไม่ตื่นตระหนกเหมือนช่วงแรกๆ

หลังจากเดินออกมาจากธนาคาร ยอดเงินในสมุดบัญชีก็พุ่งสูงถึงเจ็ดหมื่นหยวนแล้ว! แม้จะเหนื่อยแต่เขาก็ยังมีแรงเหลือพอที่จะไปรอรับเหอจิ้งเจียที่หน้าโรงงานอาหาร เย่เสี่ยวเฟยยังไม่ลืมสิ่งที่ตัวเองวางแผนไว้ในวันก่อน เขาคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องพาภรรยาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเสียที เมื่อไปถึง หน้าโรงงานอาหารก็กำลังอยู่ในช่วงเวลาเลิกงานพอดี ผู้คนเนืองแน่นไปทั่วบริเวณ

เดินมาเจอกับคู่อริจนได้ สวีรุ่ยเจียงมองปราดเดียวก็เห็นเย่เสี่ยวเฟยเข้าพอดี เขาพึมพำคำว่าซวยในใจพลางเบะปากโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่กำลังจะเบี่ยงตัวเดินหนี เขาก็เห็นตำรวจที่ขี่จักรยานมาหลายนายจอดรถลงข้างๆ ตัวเย่เสี่ยวเฟย สวีรุ่ยเจียงจึงชะงักฝีเท้าลงทันที

ตำรวจว่างๆ ที่ไหนจะมาหาเย่เสี่ยวเฟยกันล่ะ? แถมสีหน้ายังดูจริงจังขนาดนั้นอีก?

"หรือว่าของพะโล้บ้านนอกนี่จะมีปัญหา มีคนกินแล้วเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ?"

เมื่อความคิดนี้แล่นผ่านเข้ามาในหัว แววตาของซูรุ่ยเจียงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง