บทที่ 61 ไปสอบสวนที่สถานีตำรวจ

“นั่นเย่เสี่ยวเฟยไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีตำรวจอยู่กับเขาได้ล่ะ” อี้ซิ่วที่ตามหลังมาเอ่ยขึ้นอย่างฉงน

เธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า แต่พอเพ่งมองดูดีๆ แล้ว ก็ไม่ผิดแน่

“จะเป็นเพราะอะไรอีกล่ะ? ก็ต้องทำผิดกฎหมายน่ะสิ! ตลกสิ้นดี ฉันยังนึกว่าเหอจิ้งเจียไปหาคนเก่งกาจอะไรมาได้ ที่ไหนได้ ตำรวจถึงกับมาล้อมตัวเลย!” หลัวฟางเอ่ยพลางปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด

ตั้งแต่เข้าร่วมงานแสดงสินค้าวันแรก ช่วงนี้พวกเขาก็ไม่มีกระจิตกระจะทำอะไรเลย

วันหนึ่งขายได้ตั้งหนึ่งพันหยวนเชียวนะ!

ลองคำนวณดูเถอะ พวกเขาต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะหาเงินได้เท่าเขา?

เหอจิ้งเจียโชคดีเกินไปแล้ว!

ใครจะไปคาดคิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันได้ขนาดนี้ พวกเขาถึงกับได้เห็นฉากนี้กับตาตัวเอง

อี้ซิ่วหันไปมองสวีรุ่ยเจียงพลางกล่าว “ยังไงพี่สวีก็นทำงานด้วยความโปร่งใสตรงไปตรงมา เงินทุกหยวนที่หามาได้ก็สะอาดบริสุทธิ์ ไม่เหมือนกับบางคน ไม่รู้ไปทำเรื่องผิดอะไรมา ถึงได้ถูกคุมตัวไปต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ ถ้าเหอจิ้งเจียรู้เข้า คงนึกเสียใจจนไส้ขมแน่ๆ”

สวีรุ่ยเจียงเผยสีหน้าลำพองใจ นึกถึงความอัปยศในวันแรกของงานแสดงสินค้า แววตาปิดบังความสะใจเอาไว้ไม่อยู่

“หึ ต่อให้เหอจิ้งเจียจะนึกเสียใจแล้วกลับมาหาฉัน ตอนนี้ฉันก็ไม่ทำดีกับเธอเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ”

สวีรุ่ยเจียงไม่ได้ปฏิเสธว่าจะไม่รับเหอจิ้งเจีย เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา

ถ้านางยอมทอดกายเข้ามาในอ้อมกอดเขาได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง สวีรุ่ยเจียงแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นสีหน้าของเหอจิ้งเจียตอนที่ออกมาแล้วรู้เรื่องนี้!

อีกด้านหนึ่ง!

เวลานี้เย่เสี่ยวเฟยเองก็ตกอยู่ในอาการมึนงง

เขาเพิ่งจะมายืนรออยู่ตรงนี้ จู่ๆ ก็มีตำรวจหลายนายเดินเข้ามา

หนึ่งในนั้นคนที่ดูผอมกว่าหน่อยพอเข้ามาถึงก็เอ่ยถามเขา “ขอถามหน่อย คุณชื่อเย่เสี่ยวเฟยใช่ไหม?”

“ใช่ครับ” เย่เสี่ยวเฟยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “สหาย มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”

เขานึกทบทวนในใจว่าทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เขาเป็นพลเมืองดีที่ปฏิบัติตามกฎหมายมาโดยตลอด ไม่เคยล้ำเส้นและไม่เคยทำผิดใดๆ

การที่ถูกตำรวจเดินเข้ามาหาแบบนี้ เปรียบเหมือนสาวน้อยที่เพิ่งเคยขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเป็นครั้งแรก!

งุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ

“ไม่ผิดคนแน่ เมื่อกี้พวกเราสอบถามจนชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ? คนในร้านเขาบอกว่าขี่จักรยานมาจอดรอรับคนที่หน้าโรงงานอาหาร แล้วที่นี่ก็มีเขาแค่คนเดียวที่ขี่จักรยานมารออยู่ ไม่ผิดแน่!” ตำรวจอีกคนที่รูปร่างท้วมกว่ารีบกล่าวทันที

หลังจากตำรวจกลุ่มนั้นยืนยันว่าหาตัวถูกคนแล้ว ก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทันทีว่า “เย่เสี่ยวเฟย นายต้องไปกับพวกเราที่สถานีตำรวจหน่อย หัวหน้าสถานีของเรามีเรื่องจะสอบปากคำนาย”

ไปสถานีตำรวจหน่อย

มีเรื่องจะสอบปากคำ

คำพูดเหล่านั้นที่ถูกรัวใส่ทีละคำ ทำให้เย่เสี่ยวเฟยงุนงงไปหมด

เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำอะไรผิดจนต้องถูกเรียกตัว แถมยังต้องให้ถึงมือหัวหน้าสถานีตำรวจมาสอบปากคำด้วยตัวเองอีก

แต่เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ตื่นตระหนก

ในฐานะคนที่ผ่านโลกมามาก เรื่องแค่นี้ในสายตาเขาถือว่าไม่นับเป็นอะไร ในชาติก่อนหลังจากที่ธุรกิจของเขาขยายใหญ่ขึ้น เขาก็ประชุมร่วมกับพนักงานนับพันคนอยู่บ่อยครั้ง

แถมยังเคยทานข้าวร่วมกับผู้นำหลายต่อหลายท่าน ตอนนี้อย่าว่าแต่หัวหน้าสถานีเลย ต่อให้เป็นระดับผู้นำประเทศมาเขาก็ไม่มีความกลัวสักนิด

“วันนี้ผมมาเพื่อรับคนครับ พอจะให้ผมรับคนก่อนแล้วค่อยไปได้ไหม?” เย่เสี่ยวเฟยถามอย่างสุภาพ

เขาตั้งใจมาเพื่อรับเสี่ยวจิ้งไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แต่กลับมาถูกตำรวจเรียกตัวโดยไม่ทราบสาเหตุ ดูท่าทางวันนี้คงจะไปโรงพยาบาลไม่ได้แล้ว

แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เขาก็ยังอยากจะรับเหอจิ้งเจียกลับไปด้วย

ตำรวจกลุ่มนั้นที่ล้อมเย่เสี่ยวเฟยไว้อยู่แล้ว พอบริเวณนี้ได้ยินแบบนั้นก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด

“นายทำอะไรผิดไป นายย่อมรู้ดีแก่ใจ! หัวหน้าสถานีของเรารอสอบปากคำนายอยู่ที่สถานีตำรวจ จะมีเวลามาเสียเปล่าตรงนี้ได้ยังไง!”

ก่อนจะมา หัวหน้าสถานีทำหน้าเคร่งเครียดกำชับให้พวกเขาพาตัวคนหนุ่มที่ชื่อเย่เสี่ยวเฟยคนนี้ไปที่สถานีให้เร็วที่สุด

บอกว่ามีบุคคลสำคัญระดับใหญ่สอบถามถึงเขา!

ด้วยเหตุนี้คนจากหน่วยงานระดับมณฑลถึงกับโทรมาสอบถามข่าวคราวของเขา เพื่อจะตรวจสอบภูมิหลังของไอ้เด็กนี่

พวกเขาตรวจสอบดูคร่าวๆ แล้วพบว่าเย่เสี่ยวเฟยเรียนจบแค่ชั้นมัธยมปลาย สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ แถมยังอาศัยอยู่ที่บ้านในชนบทและไม่มีงานประจำทำ

ตามเหตุผลแล้วไม่น่าจะมีอิทธิพลมากถึงขั้นที่ระดับมณฑลจะรับรู้ได้

ในเมื่อไม่น่าจะเป็นเรื่องดี ก็ต้องเป็นเรื่องร้ายอย่างแน่นอน

ไม่รู้ไปก่อเรื่องใหญ่อะไรไว้ ถึงขั้นทำให้คนระดับมณฑลต้องหวั่นไหว!

เมื่อนึกถึงข่าวลือที่ว่ามีผู้นำระดับสูงมาตรวจงานเมื่อเร็วๆ นี้ แถมสองวันก่อนยังจับตัวคนบ้าที่ทำร้ายผู้อื่นได้ พวกเขาทุกคนจึงคิดว่าเย่เสี่ยวเฟยคงจะไปทำเรื่องเลวร้ายเหมือนคนบ้าที่ทำร้ายคนคนนั้น

และถูกผู้นำใหญ่ที่ส่งมาตรวจจับได้เข้า เลยอาจจะไปฟ้องร้องถึงระดับมณฑลเลยทีเดียว!

ดังนั้นตำรวจทั้งสถานีจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างสูง!

ทุกคนต่างกลัวว่าจะโดนหางเลขไปด้วย จึงอยากแสดงท่าทีว่าให้ความสำคัญเต็มที่

อยากจะรีบพาตัวคนกลับไปรายงานผลจะแย่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนมาเผื่อให้เขาได้

“พวกคุณแค่จะเรียกผมไปสอบปากคำ มีการตรวจสอบหรือยังว่าผมมีความผิดจริง? ผมแค่ไม่อยากให้ที่บ้านเป็นห่วง” เย่เสี่ยวเฟยสีหน้าปกติ ไม่มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อยที่ถูกคนล้อมไว้มากขนาดนี้

“โกหกทั้งเพ! ครอบครัวนายเป็นเกษตรกรทั้งนั้น จะไปมีคนทำงานเป็นพนักงานประจำในโรงงานตอนไหน?” ตำรวจรูปร่างท้วมที่พูดก่อนหน้านี้ชื่อฮั่วอิง ฮั่วอิงแค่นยิ้มออกมา ยิ่งมั่นใจว่าเย่เสี่ยวเฟยต้องมีความลับที่ไม่สามารถเปิดเผยได้แน่ๆ

ไม่มีคนดีที่ไหนจะพูดจาโกหกคำโตหรอก

เย่เสี่ยวเฟยมองเขา “นั่นคือคู่หมั้นของผมครับ”

เขาเพิ่งเคยรู้สึกอับจนหนทางเช่นนี้เป็นครั้งแรก

แต่ถึงอย่างนั้น เพราะฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ด้วยจริยธรรมและค่านิยมของเขา เขาจึงไม่อาจใช้ถ้อยคำรุนแรงใส่เหมือนที่ใช้กับคนอื่นได้

เรื่องนี้จะต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ๆ

“พอได้แล้ว ต่อให้จะเป็นคู่หมั้นนายจริงๆ แต่นายก็ต้องไปกับพวกเราที่สถานีตำรวจอยู่ดี” ฮั่วอิงจ้องมองด้วยแววตาจริงจัง

ตำรวจคนอื่นๆ ที่เหลือก็มีท่าทางไม่ต่างกัน มีท่าทีเหมือนกับว่าถ้าเย่เสี่ยวเฟยยังไม่ยอมตกลง พวกเขาก็จะช่วยกันควบคุมตัวเขาไปเอง

ที่นี่คนเยอะ เย่เสี่ยวเฟยไม่อยากดึงดูดความสนใจของผู้อื่นมากนัก จึงจำใจต้องตกลง

เขามั่นใจว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรผิดแน่นอน

มันจะต้องมีความเข้าใจผิดอะไรอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอไปถึงที่นั่นแล้วค่อยอธิบายให้ชัดเจนก็ยังไม่สาย

เขาจึงเดินจากหน้าโรงงานอาหารไปพร้อมกับกลุ่มตำรวจ

ที่หน้าโรงงาน สวีรุ่ยเจียงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแสดงสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

และก็บังเอิญเหลือเกินที่ในตอนนั้น เหอจิ้งเจียกับหลี่เหมยเดินคู่ออกมาจากโรงงานพอดี

“เหอจิ้งเจีย น่าเสียดายจริงๆ นะที่เธอออกมาไม่ทัน เธอพลาดฉากเด็ดไปเสียแล้ว” อี้ซิ่วยิ้มร่าพูดยั่ว

ในแววตามีความสะใจซ่อนอยู่

หลี่เหมยขมวดคิ้วพูดว่า “อี้ซิ่ว นานๆ ทีเธอถึงจะทำตัวสงบเสงี่ยมสักหน่อย วันนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก?”

เธอเห็นอี้ซิ่ว หลัวฟาง และสวีรุ่ยเจียงยืนอยู่ที่หน้าประตู ก็รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าต้องไม่มีเรื่องดีแน่

คนพวกนี้ต้องไม่คิดทำอะไรดีๆ อีกตามเคย

เหอจิ้งเจียตบไหล่หลี่เหมยเบาๆ เพื่อปลอบใจ เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองคนทั้งสาม แล้วยกเท้าเตรียมจะเดินผ่านพวกเขาไป

แต่หลัวฟางไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น เธอเอื้อมมือมาขวางหน้าเธอไว้

“เหอจิ้งเจีย เธอคงยังไม่รู้สินะ? คู่หมั้นของเธอทำผิดกฎหมาย เพิ่งถูกตำรวจจับตัวไปเมื่อกี้ น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เห็น แต่จะว่าไปนะ การที่เธอไปเลือกเขาเนี่ย ตาถึงจริงๆ เลยนะ!”

พอพูดจบ ประโยคท้าย ทั้งสามคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง