บทที่ 62 รับสารภาพได้ลดโทษ ขัดขืนโทษหนัก

หลี่เหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คนเราจะกินข้าวส่งเดชยังพอทน แต่จะพูดจาส่งเดชไม่ได้นะ!”

เย่เสี่ยวเฟยดูเป็นคนซื่อตรงขนาดนั้น จะไปถูกตำรวจจับตัวไปได้อย่างไรกัน

“พวกเธอเอาแต่กุข่าวแบบนี้ สนุกนักหรือไง?” สีหน้าของเหอจิ้งเจียย่ำแย่มาก เธอไม่เชื่อคำพูดของคนทั้งสามเลยแม้แต่น้อย แถมยังรู้สึกโกรธขึ้นมาด้วย ปกติจะพูดจาอะไรก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นกุข่าวว่าเสี่ยวเฟยทำผิดกฎหมาย!

“ถ้าไม่เชื่อก็ถามคนอื่นดูสิ เมื่อกี้ตั้งหลายคนเห็นกับตา ไม่ใช่เรื่องที่ฉันกุขึ้นมาเองหรอก” สวีรุ่ยเจียงชี้ไปที่คนอื่นๆ ตรงประตูด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าความมั่นใจของตัวเองถูกทำลายไป ช่วงไม่กี่วันมานี้เลยไม่กล้ามาหาเรื่องเรียกร้องความสนใจต่อหน้าเหอจิ้งเจีย แต่พอได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ ความมั่นใจของเขาก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

หาเงินได้เยอะแล้วยังไง? เงินพวกนั้นต้องได้มาแบบไม่สะอาดแน่ๆ!

ได้ยินคำพูดของสวีรุ่ยเจียง หัวใจของเหอจิ้งเจียก็จมดิ่งลง เธอหันไปมองคนอื่นๆ ตรงประตู ซึ่งตอนนี้มีคนมุงอยู่ไม่น้อย ส่วนใหญ่ยังคงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือด แถมยังชี้ไม้ชี้มือมาทางเธอด้วย ถ้าเป็นเวลาเลิกงานปกติ ป่านนี้คนพวกนี้คงแยกย้ายกันไปหมดแล้ว

“เสี่ยวเหอ คนเมื่อกี้ใช่แฟนเธอจริงๆ เหรอ? ตำรวจตั้งหลายนายมาคุมตัวไป ไม่รู้ว่าไปทำเรื่องอะไรมา ถึงได้เป็นแบบนี้!” ป้าอู๋ที่ปกติมีความสัมพันธ์อันดีกับเหอจิ้งเจียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง กลัวจะไปสะกิดแผลใจเธอ

ทว่าหลัวฟางไม่ได้ใจดีขนาดนั้น เธอแสร้งพูดว่า “ต้องเป็นคนไม่ดีแน่นอน! ตำรวจทำงานปกป้องความปลอดภัยให้ประชาชน ถ้าเย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมาย ตำรวจจะมาจับตัวไปได้ยังไง? เหอจิ้งเจีย ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดี รีบเลิกกับคนพาลพวกนี้เถอะ อย่าทำให้โรงงานอาหารของเราเสียชื่อเสียงเลย”

น้ำเสียงของเธอช่างดังฟังชัด เป็นการตราหน้าเย่เสี่ยวเฟยว่าเป็นคนเลวร้าย

ในยุคที่สิ่งของขาดแคลนเช่นนี้ ผู้คนมักมีความคิดและการกระทำที่ค่อนไปทางสุดโต่ง เมื่อความต้องการทางวัตถุไม่ได้รับการตอบสนอง การได้รับการยกย่องด้วยชื่อเรียกเพียงเล็กน้อยก็ทำให้คนรู้สึกเติมเต็มได้ และการถูกตราหน้าว่าเป็น "คนเลว" ก็เป็นสิ่งที่ผู้คนในยุคนี้รังเกียจที่สุด

นี่ขนาดว่าเป็นยุคที่บรรยากาศสังคมดีขึ้นหน่อยแล้วนะ ถ้าเป็นเมื่อสิบกว่าปีก่อน คนที่ถูกตราหน้าแบบนี้คงต้องถูกตัดผมครึ่งหัวแล้วไปอยู่ในคอกวัวเลยเชียว

คนอย่างเหอจิ้งเจียที่คบหากับคนประเภทนี้ จึงถูกมองว่าลดตัวลงต่ำและไม่รักนวลสงวนตัว

เหอจิ้งเจียจ้องมองเธอด้วยความโกรธจัด กล่าวด้วยเสียงเย็นชา “หลัวฟาง ฉันถามเธอหน่อย ตำรวจบอกเหรอว่าแฟนฉันทำผิดเรื่องอะไร?”

หลัวฟางส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ

เหอจิ้งเจียกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ถ้าอย่างนั้นก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วเธอพูดแบบนี้มีเจตนาอะไร? เธอใส่ร้ายแฟนฉันว่าเป็นคนไม่ดีลอยๆ มีหลักฐานไหม? อย่าคิดว่ามีปากแล้วจะพูดพล่อยๆ ได้ ผู้นำของเราบอกไว้ว่าให้เป็นประชาชนที่ซื่อสัตย์และมีจิตใจดี เธอทำแบบนั้นอยู่หรือเปล่า?”

“สายตาของประชาชนนั้นเฉียบคม คนที่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว แต่ยังมีประชาชนคนอื่นๆ อีก ทุกคนไม่ได้ยินตำรวจตัดสินความผิด แล้วเธอเป็นใครถึงมาทำตัวพิเศษกว่าคนอื่น?”

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างยืนงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยืดอกด้วยความภูมิใจ เพราะพวกเขาคือประชาชนที่สายตาเฉียบคมอย่างแน่นอน! เมื่อกี้ไม่ได้ยินตำรวจพูดอะไรจริงๆ!

ทันใดนั้น สายตาที่ทุกคนมองหลัวฟางก็เปลี่ยนไป ถึงแม้เขาจะถูกตำรวจคุมตัวไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาทำผิดกฎหมายเสียหน่อย การที่คนทั้งสามรวมถึงหลัวฟางมาป่าวประกาศหน้าโรงงานว่าเขาเป็นคนเลว เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาไม่หวังดี

“เหอจิ้งเจีย ถ้าอย่างนั้นเธอก็บอกมาสิ ตำรวจจะมาคุมตัวเย่เสี่ยวเฟยไปโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง?” หน้าของหลัวฟางแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเหอจิ้งเจียที่ปกติท่าทางอ่อนหวาน เวลาปกป้องเย่เสี่ยวเฟยจะฝีปากกล้าขนาดนี้

“ฉันจำเป็นต้องบอกเธอเหรอ? บางทีเขาอาจจะทำความดีความชอบอะไรสักอย่าง แล้วตำรวจจะมามอบรางวัลให้ก็ได้ใครจะไปรู้” เหอจิ้งเจียไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

หลัวฟางเย้ยหยัน “ปากแข็งไปเถอะ รอให้เย่เสี่ยวเฟยเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ เมื่อไหร่ ฉันจะรอดูตอนเธอร้องไห้!”

พูดจบด้วยความทนไม่ไหวต่อสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้าง เธอรีบลากอี้ซิ่วออกไปอย่างหัวเสีย เธอจะรอดูเหอจิ้งเจียขายหน้า!

สวีรุ่ยเจียงเชิดหน้าขึ้น เดินเข้ามาหาเหอจิ้งเจียด้วยท่าทีลำพองใจ “เหอจิ้งเจีย ที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ยังคงเหมือนเดิม ถ้าวันหลังเธอเปลี่ยนใจมาแต่งงานกับฉัน นาฬิกายี่ห้อเหมยฮวานั่นก็ยังยกให้เธอได้นะ”

เหอจิ้งเจียหน้านิ่งดั่งน้ำแข็ง น้ำเสียงเย็นเยียบแทบจะเป็นน้ำแข็ง “ไม่มีทาง ฝันไปเถอะ”

เธอเชื่อใจเสี่ยวเฟย มันต้องมีความเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแน่ๆ! ด้วยความสามารถและนิสัยของเขา เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะทำเรื่องผิดกฎหมายหรือก่อความวุ่นวาย

สวีรุ่ยเจียงแค่นเสียงหัวเราะแล้วหันหลังเดินจากไป เขาเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าเหอจิ้งเจียจะต้องมีวันที่หวนกลับมาหาเขาอย่างแน่นอน

พนักงานคนอื่นๆ หน้าโรงงานอาหารที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันแยกย้าย จนหน้าโรงงานกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหลือเพียงเหอจิ้งเจียและหลี่เหมยยืนอยู่ที่นั่นไม่ได้ขยับเขยื้อน

“เสี่ยวจิ้ง เธอไม่เป็นอะไรนะ?” หลี่เหมยถามด้วยความกังวล

“ฉันไม่เป็นไร ฉันจะไปที่สถานีตำรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เหอจิ้งเจียกล่าว

ในขณะเดียวกัน ที่สถานีตำรวจ เย่เสี่ยวเฟยถูกตำรวจไม่กี่นายคุมตัวเข้ามายังห้องสอบสวนขนาดเล็กทันที ภายในห้องไม่มีหน้าต่าง มีเพียงหลอดไฟที่ส่องแสงเย็นเยียบ และคำขวัญแปดตัวอักษรบนผนัง

"สารภาพแต่โดยดี ขัดขืนแข็งข้อ โทษหนักสถานเดียว"

ผู้นำหลายคนนั่งอยู่ด้านใน ทั้งหมดนั่งตัวตรง หน้าตาเคร่งขรึมจ้องมองมาที่เย่เสี่ยวเฟย ท่าทางนั้นราวกับกำลังสอบสวนนักโทษที่ก่ออาชญากรรมร้ายแรงอย่างไรอย่างนั้น แถมสายตาของแต่ละคนก็ยังอดไม่ได้ที่จะกวาดมองไปทั่วตัวเขา

พวกเขาคิดว่าคนๆ นี้รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าดูซื่อตรง แววตาก็ฉายแววเฉลียวฉลาด ไม่แปลกใจเลยที่สามารถดึงดูดความสนใจจากระดับมณฑลได้ นึกถึงโทรศัพท์สายนั้น หัวใจของผู้นำหลายคนก็เต้นไม่เป็นจังหวะ นั่นเป็นบุคคลที่ปกติพวกเขาไม่มีทางได้ติดต่อด้วยเลย! ต้องสอบสวนไอ้หนุ่มนี่ให้ละเอียด เพื่อที่จะได้รายงานต่อหน้าผู้นำเหล่านั้นให้ได้!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลังจากเย่เสี่ยวเฟยนั่งลง หัวหน้าสถานีที่เป็นคนกลางก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขานั่งตัวตรง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว “เย่เสี่ยวเฟย วันนี้เรียกเธอมาที่นี่ เพื่อให้โอกาสเธอ สิ่งที่เธอทำไป พวกเรารู้หมดแล้ว สารภาพแต่โดยดี ผ่อนหนักเป็นเบา โอกาสนี้อยู่ที่ว่าเธอจะคว้าไว้ได้หรือไม่!”

สำหรับคำพูดของผู้ชายวัยกลางคนคนนี้ เย่เสี่ยวเฟยตอบตามตรง “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”

เขารู้ว่านี่เป็นวิธีปกติในการสอบสวนผู้ต้องสงสัย เพื่อทำลายความเข้มแข็งภายในของผู้กระทำความผิด แต่ปัญหาคือเขาเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำผิดเรื่องอะไร แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางสารภาพ

“ปัง!”

คนผู้นี้กลับคิดว่าเย่เสี่ยวเฟยยังคงทำเจ้าเล่ห์ไม่ยอมพูดความจริง สีหน้าดำมืดลงทันที “เย่เสี่ยวเฟย ข่ายแห่งสวรรค์กว้างใหญ่แต่ไม่พลาด เรื่องที่เธอทำ ผิดกฎหมายอย่างไร เธอรู้ดีที่สุด! ฉันเตือนเธอว่าอย่าได้ทำเป็นฉลาดเกินไป แล้วปล่อยโอกาสที่จะได้รับการผ่อนปรนนี้ให้หลุดมือไป”

ทุกประโยคล้วนเป็นคำขู่และมีแรงกดดันมหาศาล แต่เย่เสี่ยวเฟยไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขานั่งตัวตรง ท่าทางดูมีอำนาจกว่าคนฝั่งตรงข้ามเสียอีก

“สหายทั้งหลาย การจะทำอะไรต้องมีหลักฐาน ไม่ใช่มาพูดจาลอยๆ กล่าวหาใครกันได้ง่ายๆ พวกท่านเอาแต่พูดว่าผมทำผิด ก็เอาหลักฐานออกมาสิ ถ้าไม่มีก็ปล่อยผมไป ผมมีธุระต้องทำ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง