บทที่ 63 นั่นคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตท่านหัวหน้าเมิ่ง

“หุบปากซะ แกยุ่ง แล้วพวกฉันไม่ได้ยุ่งหรือไง”

เหล่าตำรวจที่ทำหน้าที่สอบสวนหน้าดำเครียดทันที

แต่ก็ต้องยอมรับว่าคำพูดของเย่เสี่ยวเฟยแทงใจดำเข้าจุดสำคัญพอดี หากมีหลักฐานจริงๆ ก็คงไม่จำเป็นต้องมีขั้นตอนสอบปากคำหรอก จับขังคุกไปเลยไม่ดีกว่าหรือ

เพราะไม่มีหลักฐานนี่แหละ พวกเขาถึงต้องพยายามเค้นถามว่าเขาก่อเรื่องอะไรลงไป

ครู่หนึ่ง หัวหน้าชุดสอบสวนต่างพากันพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เย่เสี่ยวเฟยเห็นดังนั้นยิ่งได้ใจ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วพูดต่อ “ดูท่าพวกสหายไม่มีหลักฐานเอาผิดผมสินะครับ”

“แกทำอะไรไว้ ตัวแกเองรู้อยู่แก่ใจดีที่สุด ถ้าไม่มีเรื่องอะไรจริง คนจากระดับมณฑลจะโทรมาถามถึงตัวแกเจาะจงชื่อแบบนี้หรือ! ขายหน้าไปถึงระดับมณฑลแล้ว!” หัวหน้าสถานีหวังหน้าเขียวคล้ำ เขาคิดว่าเย่เสี่ยวเฟยยังคงพยายามแก้ตัว

“ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงถามถึงผม ผม…” เย่เสี่ยวเฟยกำลังจะแย้งต่อ แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เขาฉุกคิดขึ้นมาทันที

หรือจะเป็นเมิ่งไท่ที่รายงานเรื่องนี้ขึ้นไปยังระดับมณฑล?

เมิ่งไท่เป็นถึงข้าราชการระดับสูงในมณฑล ตอนนั้นเขายังเป็นคนเอ่ยปากเองด้วยว่าตัวเองเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้

ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความเป็นไปได้

ชาตินี้เขายังไม่เคยออกไปนอกคอมมูนหลงหัวเลยด้วยซ้ำ ไม่มีทางที่จะไปเตะตาระดับมณฑลเข้าได้

แต่ถ้าเป็นเมิ่งไท่ที่รายงานเรื่องนี้ขึ้นไปจริงๆ ก็น่าจะเป็นการยกย่องเชิดชูไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงเรียกเขามาสถานีตำรวจเพื่อสอบสวนเหมือนเป็นผู้ต้องหาล่ะ

ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ

“ปัง!”

หัวหน้าสถานีหวังตบโต๊ะดังสนั่น “พูดสิ ฉันว่าแกกำลังร้อนตัวอยู่สินะ!”

เมื่อเข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว เย่เสี่ยวเฟยก็ผ่อนคลายลงมาก

เขาตอบกลับอย่างใจเย็น “ผมไม่ได้ร้อนตัว ผมคิดว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ทางระดับมณฑลไม่ได้จะมาเอาผิดผม แต่จะมามอบรางวัลให้ต่างหาก”

ไม่ได้มาเอาผิด แต่จะมามอบรางวัล?

หัวหน้าสถานีหวังงงเป็นไก่ตาแตก เขามองหน้ากับลูกน้องที่อยู่ข้างๆ ต่างฝ่ายต่างมึนงง

ก่อนหน้านี้ยังมั่นใจอยู่เลยว่าไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดา แต่ทำไมจู่ๆ ถึงพลิกบทบาทมาบอกว่าเขาควรได้รับคำชมไปได้

เย่เสี่ยวเฟยพูดตรงๆ “พวกคุณลองคิดดูนะ เวลาสอบสวนคนร้ายคนอื่นก่อนหน้านี้ มีหลักฐานแน่นหนาทุกครั้งไม่ใช่หรือ? ถ้าสหายจากระดับมณฑลต้องการตรวจสอบผมจริงๆ ก็ควรบอกพวกคุณมาตั้งนานแล้วว่าผมทำความผิดที่ไหน”

เขาหยุดชะงักครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ไม่มีทางที่พวกคุณจะถูกส่งมาถามผมโดยตรงแบบนี้หรอก ต้องมีการสื่อสารอะไรที่ผิดพลาดระหว่างพวกคุณแน่ๆ การถ่ายทอดข้อมูลถึงไม่ครบถ้วน”

“แกนี่รู้เรื่องในสถานีตำรวจพวกเราดีจังนะ” หัวหน้าสถานีหวังมองเขาพลางพูด น้ำเสียงราบเรียบ แม้สายตายังคงมีความสงสัย แต่ชัดเจนว่าเริ่มหวั่นไหวแล้ว

เย่เสี่ยวเฟยสบตากับเขาอย่างเปิดเผย “นั่นเป็นเพียงความรู้พื้นฐานทั่วไปครับ”

“ในเมื่อแกบอกว่าสหายระดับมณฑลจะมาชมเชยแก งั้นบอกมาซิว่าแกทำอะไรถึงได้ถูกชมเชย?” หัวหน้าสถานีหวังถามตรงๆ

“ง่ายมากครับ” เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ปิดบัง “ผมช่วยชีวิตข้าราชการระดับสูงที่มาจากมณฑล ท่านเมิ่งไท่เอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะผม คนที่คนบ้าถือมีดไล่ฟันเมื่อสองวันก่อน อาจจะเป็นเขาไปแล้ว”

ก่อนหน้านี้เมิ่งไท่เคยบอกว่าจะขอบคุณเขา เขาเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าจะได้รู้จักคนใหญ่คนโตคนไหนบ้าง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้รู้จัก แต่กลับเป็นการรู้จักในรูปแบบนี้

หัวหน้าสถานีหวังตกใจอยู่ลึกๆ เขาจะนั่งในตำแหน่งนี้ได้ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะอายุเยอะ แต่เพราะมีความคิดความอ่านมากพอ

เหตุการณ์คนบ้าเมื่อสองวันก่อนที่อึกทึกครึกโครม ก็เพราะมีคนจากระดับมณฑลมาพอดีแล้วดันมาเจอเข้า เลยดุด่าเรื่องปัญหาความปลอดภัยในคอมมูนหลงหัวทันที บรรดาหัวหน้าหน่วยงานต่างโดนด่าเปิง สถานการณ์แบบนี้ใครๆ ก็ต่างกลัวจะเดือดร้อนกันทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้นพอคนจากระดับมณฑลโทรมาพูดถึงเย่เสี่ยวเฟย พวกเขาคงไม่รีบร้อนอยากจับตัวคนขนาดนี้

แต่นี่เย่เสี่ยวเฟยไม่มีทางรู้เรื่องพวกนี้ได้ ถ้าเขารู้ว่าคนจากมณฑลมา ก็แปลว่าต้องเจอเข้าจริงๆ!

หรือว่าที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริง?

คิดดูสิว่าถ้าเป็นเรื่องจริง ผู้นำระดับนั้นเกิดเป็นอะไรไปในคอมมูนหลงหัว เกรงว่าทั้งคอมมูนคงต้องสั่นสะเทือนไปหมด หัวหน้าสถานีหวังเริ่มตระหนักว่าเรื่องนี้มันชักจะไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว

เขาให้ลูกน้องสองคนเฝ้าเย่เสี่ยวเฟยไว้ที่นี่ ส่วนตัวเขาเดินออกจากห้อง แล้วรีบตรงไปยังห้องทำงานของสถานีตำรวจ ซึ่งมีโทรศัพท์ตั้งโต๊ะวางอยู่

โทรศัพท์ตั้งโต๊ะในสมัยนี้ราคาไม่ถูกเลย ถือเป็นสมบัติของรัฐที่ต้องได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี ใครก็ไม่กล้าแตะต้องหากไม่มีธุระสำคัญ

เขาเปิดสมุดโทรศัพท์แล้วต่อสายตรงไปยังหน่วยงานที่มณฑลทันที

รอไม่นาน ปลายสายก็รับ

“สวัสดีครับสหาย เย่เสี่ยวเฟยที่คุณโทรมาสอบถามเมื่อวานนี้ พวกเราพาตัวมาที่สถานีตำรวจแล้ว ไม่ทราบว่าเขาไปก่อความผิดร้ายแรงอะไรมาหรือครับ?”

หัวหน้าสถานีหวังกระแอมไอเบาๆ ก่อนเอ่ยถาม

“พวกคุณพาเขาไปที่สถานีตำรวจทำไมกัน!” ปลายสายดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตท่านหัวหน้าเมิ่งของเราไว้ ท่านหัวหน้าเมิ่งสอบถามถึงสถานการณ์ของเขาเป็นพิเศษ พวกเราแค่อยากจะทำคอลัมน์ลงหนังสือพิมพ์เลยให้พวกคุณไปตรวจสอบข้อมูล แล้วพวกคุณไปจับเขามาที่สถานีทำไมกัน!”

ผู้มีพระคุณของท่านหัวหน้าเมิ่ง! แถมท่านยังสอบถามถึงความเป็นอยู่ของเขาเป็นพิเศษด้วย!

ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่ทิ่มแทงจนหัวหน้าสถานีหวังแทบกระอักเลือด ไม่นึกเลยว่าจะเกิดความเข้าใจผิดเช่นนี้ขึ้นมาได้ เขาที่เคยคิดว่าตนเองเป็นคนซื่อตรง กลับไม่นึกเลยว่าบางครั้งความซื่อตรงที่มากเกินไป จะทำให้เขามองใครต่อใครเป็นคนร้ายไปเสียหมด

ทั้งที่เขาเป็นคนดีที่ช่วยชีวิตผู้นำไว้แท้ๆ แต่กลับถูกเขานำตัวมาสอบสวนอย่างเคร่งเครียด! เมื่อนึกถึงคำพูดที่เขาเพิ่งพูดไปเมื่อครู่เรื่อง 'สารภาพแล้วจะได้รับการผ่อนปรน ขัดขืนจะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก' หัวหน้าสถานีหวังก็ถึงกับหน้ามืดตามัว

เขาว่างสายโทรศัพท์แล้วรีบร้อนวิ่งตรงไปยังห้องสอบสวนทันที

ในขณะนั้น ลูกน้องอีกสองคนที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบถามขึ้น “หัวหน้าครับ เมื่อครู่พวกเราสองคนลองสอบถามดูอีกรอบแล้ว แต่เขายังคงยืนกรานไม่ยอมพูด ยืนยันคำเดิมว่าตัวเองไม่มีความผิด เราจะขังเขาไว้เลยดีไหมครับ?”

“ขังอะไรของแก!” หัวหน้าสถานีหวังอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

“พวกเราเข้าใจผิดกันหมดแล้ว! สหายเย่ผู้นี้เป็นวีรบุรุษที่ช่วยชีวิตผู้นำเอาไว้ ไม่ใช่คนเลวที่ก่อเรื่องอะไรทั้งนั้น ผู้นำท่านต้องการมาขอบคุณเขาด้วยตัวเอง และบอกว่าจะรีบมาที่สถานีตำรวจเราเดี๋ยวนี้!”

ตอนที่กำลังจะวางสายเมื่อครู่ สหายปลายสายพูดไว้อย่างชัดเจนว่า ได้แจ้งท่านหัวหน้าเมิ่งเรียบร้อยแล้ว ท่านจะรีบมาที่สถานีตำรวจเพื่อรับตัวสหายเย่โดยตรง และกำชับให้พวกเขารีบเตรียมตัวขอโทษ รวมถึงเตรียมการต้อนรับท่านหัวหน้าเมิ่งให้พร้อม

เรื่องนี้เดิมทีไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย เป็นเพียงทางมณฑลที่ต้องการสอบถามข้อมูลเท่านั้น แต่ผลกลับกลายเป็นว่าพวกเขาตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก แถมยังพาตัวคนมาสอบสวนโดยไม่มีหลักฐานอีก จึงสมควรแก่การกล่าวขอโทษอย่างยิ่ง

หัวหน้าสถานีหวังไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนจะมีโอกาสได้พบเจอกับข้าราชการระดับสูงขนาดนี้ ในตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเขายังสั่นเทาไม่หยุด

เขามองไปยังเย่เสี่ยวเฟยแล้วเอ่ยขึ้น “สหายเย่ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกเราเข้าใจคุณผิด ต้องขอโทษจริงๆ ครับ พวกเราต้องขออภัยคุณอย่างสูง”

ท่าทางของเขาดูจริงใจเป็นอย่างยิ่ง จากมุมที่เย่เสี่ยวเฟยยืนอยู่ เขาถึงกับเห็นเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากของอีกฝ่าย ส่วนลูกน้องสองคนนั้นต่างก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน จึงพากันกล่าวขอโทษตามหัวหน้าสถานีไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง