บทที่ 64 เป็นคนมีฝีมือแน่นอน

หลังจากกล่าวคำขอโทษ หัวหน้าสถานีหวังและคนอื่นๆ ต่างพากันกระวนกระวาย

พวกเขาเข้าใจดีว่าตัวเองได้ทำเรื่องโง่เขลาอะไรลงไป

ระดับมณฑลเพียงแค่โทรศัพท์มาสอบถามแค่สองสามคำ แต่พวกเขากลับรีบพาตัวคนมาที่สถานีตำรวจโดยตรง

นี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตท่านผู้นำระดับสูงจากมณฑลไว้นะ!

ยามนี้ท่านผู้นำระดับสูงกำลังจะมาพบผู้มีพระคุณด้วยตัวเอง พวกเขาจึงได้แต่หวังว่าเย่เสี่ยวเฟยจะไม่ฟ้องร้องอะไรต่อหน้าท่านผู้นำ

"สหายตำรวจทุกท่าน ผมเข้าใจดีว่าพวกท่านต้องการทำตามโควตาภารกิจของเบื้องบน แต่การที่พวกท่านพาตัวผมมาต่อหน้าคนในโรงงานอาหารมากมายขนาดนั้น ไม่คิดว่าเป็นการทำลายชื่อเสียงของผมไปหน่อยหรือครับ?"

เย่เสี่ยวเฟยมองไปที่หัวหน้าสถานีหวังและคนอื่นๆ น้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง

ความหมายนั้นชัดเจนมาก ให้อภัยน่ะให้อภัยได้ แต่ชื่อเสียงของเขาได้รับความเสียหายไปแล้ว อย่างไรก็ต้องมีวิธีแก้ไขให้

"สหายเย่ คุณทำความดีแท้ๆ เป็นพวกเราเองที่เข้าใจผิดไป ต่อไปพวกเราจะติดประกาศเรื่องราวความดีของคุณไว้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ของคอมมูน อีกทั้งจะเตรียมรางวัลและใบประกาศเกียรติคุณให้ด้วย รับรองว่าจะไม่ให้ใครเข้าใจคุณผิดอีกแน่นอน"

หัวหน้าสถานีหวังเป็นคนฉลาด ภายในเวลาสั้นๆ เขาก็คิดวิธีรับมือได้ น้ำเสียงนั้นทั้งจริงจังและเป็นทางการ นี่คือความจริงใจที่สุดเท่าที่พวกเขาจะมอบให้ได้ในตอนนี้

เมื่อได้ยินคำว่าบอร์ดประชาสัมพันธ์ แววตาของเย่เสี่ยวเฟยก็เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

คนสมัยนี้ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไรนัก ที่เดียวที่สามารถรับรู้ข่าวสารได้ก็คือบอร์ดประชาสัมพันธ์ของคอมมูน ปกติถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ประกาศก็จะถูกติดไว้ที่นั่น การเปิดเผยและอิทธิพลของมันมีมากนัก

การถูกติดประกาศยกย่องบนบอร์ดประชาสัมพันธ์นั้น แทบไม่ต่างอะไรกับการถือลำโพงโฆษณาไปทั่วคอมมูนหลงหัว ยิ่งไปกว่านั้น ต่อจากนี้เขาก็ถือว่ามีชื่อเสียงในคอมมูนหลงหัวแล้ว ซึ่งส่งผลดีต่อธุรกิจของเขาอย่างเดียว

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ เย่เสี่ยวเฟยรู้ว่าหัวหน้าสถานีหวังและคนอื่นๆ กลัวจริงๆ ว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีที่ฝ่าฝืนกฎหมาย ถือว่าพวกเขาใส่ใจในความปลอดภัยของประชาชนอย่างแท้จริง เมื่อมีวิธีแก้ไขแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องถือโทษโกรธเคืองไม่เลิกรา

"ตกลงครับ" เย่เสี่ยวเฟยพยักหน้า

หัวหน้าสถานีหวังถอนหายใจอย่างโล่งอก "ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นสหายเย่ ไปพักผ่อนที่ห้องทำงานก่อนเถอะ พวกเราจะได้เตรียมการต้อนรับท่านผู้นำ"

ว่าแล้วก็พาเขากับลูกน้องไปยังห้องทำงาน จากนั้นทุกคนก็ต่างคนต่างขะมักเขม้นถูพื้นบ้าง เช็ดโต๊ะบ้าง ยุ่งกันเป็นพัลวัน

ฮั่วอิงคนที่พาเย่เสี่ยวเฟยกลับมาเมื่อครู่ รับหน้าที่ทำความสะอาดห้องทำงานพอดี เขาทำไปก็ตัวสั่นไป ภาพเหตุการณ์ตอนที่เขาข่มขู่อีกฝ่ายยังคงฝังใจไม่หาย จู่ๆ ก็มารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตท่านผู้นำ ยามนี้จึงกลัวเหลือเกินว่าจะถูกแค้นเคือง

เย่เสี่ยวเฟยยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีความคิดในใจมากมายขนาดนี้ เขากำลังนั่งรออยู่ในห้องทำงานอย่างเบื่อหน่าย

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง เมิ่งไท่กำลังพาเหวินเจิ้นซิงรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังคอมมูนหลงหัว พอเกิดเรื่องคนบ้าทำร้ายคน เมิ่งไท่ได้เดินทางไปที่อำเภอเพื่อเอาเรื่องกับพวกผู้นำโดยเฉพาะ เมื่อรู้เรื่องนี้เขายิ่งโกรธจัด

คอมมูนหลงหัวห่างจากตัวอำเภอเพียงครึ่งชั่วโมง ทางคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอจึงส่งรถมารับเขากลับมา

"ฉันไม่ได้กำชับไว้เป็นพิเศษหรือไง? ว่าห้ามใครดูหมิ่นเขาเป็นอันขาด! ผลปรากฏว่าคนจากสำนักพิมพ์นั่นกลับทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้!" ระหว่างทาง เมิ่งไท่พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง เรื่องนี้เป็นเพราะทางผมอธิบายไม่ชัดเจนเอง ทำให้สหายเย่ต้องเดือดร้อน เดี๋ยวสักครู่พวกเราจะไปขอโทษเขาด้วยตัวเองครับ" เหวินเจิ้นซิงเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากแล้วกล่าว

ผู้นำคณะกรรมการอำเภอเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ต้องขอโทษอย่างเป็นทางการ สหายเสี่ยวเฟยช่วยพวกเราไว้แท้ๆ ผลสุดท้ายพวกเรากลับนำความเดือดร้อนมาให้เขาตั้งขนาดนี้! ฉันเห็นทีพวกคนสำนักพิมพ์นั่นนับวันยิ่งทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกที"

ตลอดทาง เมิ่งไท่เปลี่ยนจากท่าทีอ่อนโยนถ่อมตนตามปกติ มาเป็นการดุดันเสียงเข้ม บรรยากาศบนรถอึดอัดอย่างที่สุด

โชคดีที่ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว รถยนต์หยุดลงที่หน้าสถานีตำรวจในไม่ช้า ตอนที่เมิ่งไท่และคนอื่นๆ ลงจากรถ หัวหน้าสถานีหวังก็พากลุ่มคนในสถานีมายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว พอลงจากรถ เลขาพรรคประจำอำเภอก็เป็นฝ่ายแนะนำตัวของแต่ละฝ่ายให้รู้จักกัน เมื่อหัวหน้าสถานีหวังและคนอื่นๆ ได้ยินตำแหน่งของเมิ่งไท่ ก็ยิ่งไม่มีความมั่นใจเข้าไปใหญ่ แต่พื้นฐานมารยาทที่ดียังมีอยู่ เสียงทักทายจึงยังคงดังกึกก้อง

สำหรับคำทักทายของพวกเขา เมิ่งไท่เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ กวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วถามตรงๆ ว่า "สหายเย่เสี่ยวเฟยอยู่ที่ไหน?"

หัวหน้าสถานีหวังมองเขาแล้วตอบว่า "อยู่ในห้องทำงานครับ"

เมิ่งไท่ก้าวเท้าตรงเข้าไปในห้องทำงานทันที หัวหน้าสถานีหวังและคนอื่นๆ รีบตามเข้าไป

ในห้องทำงาน เย่เสี่ยวเฟยได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอกตั้งนานแล้ว ก่อนที่ทุกคนจะเดินมาถึง เขาก็ลุกขึ้นยืนรออยู่ที่ประตูแล้ว

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง เจอกันอีกแล้วนะครับ" ทันทีที่เมิ่งไท่เดินเข้ามา เขาก็ทักทายก่อน

เมิ่งไท่สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเขายังดูสดใส กระฉับกระเฉงดี ความกังวลจึงลดลงไปครึ่งหนึ่ง เขาตบไหล่เย่เสี่ยวเฟยแล้วเผยรอยยิ้มแรกของวันนี้ "เจ้าหนุ่มเอ๊ย ยังดูสดใสเหมือนเดิมเลยนะ"

คนที่ตามหลังมาค่อยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ต้องบอกเลยว่าท่านหัวหน้าเมิ่งเวลาจริงจังนั้นน่ากลัวจริงๆ ยังคงเป็นคนหนุ่มตรงหน้าคนนี้ที่มีความสามารถ ท่านหัวหน้าเมิ่งเห็นเขาทีไรสีหน้าก็อ่อนลงทุกที

"ท่านหัวหน้าเมิ่งก็ยังดูสดใสเหมือนเดิมครับ!"

"ฮ่าๆ ฉันชอบฟังเธอพูดจริงๆ เรื่องวันนี้เป็นความบกพร่องในการทำงานของพวกเรา เธออุตส่าห์ช่วยชีวิตพวกเราไว้แท้ๆ ผลสุดท้ายกลับทำให้เธอต้องเดือดร้อนถูกพามาที่สถานีตำรวจ" พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเมิ่งไท่ก็ฉายแววรู้สึกผิด

เหวินเจิ้นซิงรีบอธิบายเสริมว่า "สหายเสี่ยวเฟย คือมีสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งต้องการสัมภาษณ์ประสบการณ์ครั้งนี้ของท่านหัวหน้าเมิ่ง ใครจะไปคิดว่าพอโทรศัพท์ไปสอบถามแล้ว กลับเกิดเรื่องตลกแบบนี้ขึ้นมาได้"

ตอนที่อธิบายเรื่องนี้ เหล่าผู้นำทุกคนต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แม้จะละเว้นเมิ่งไท่กับเหวินเจิ้นซิงไป คนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าต่างก็ไม่ใช่คนธรรมดาในคอมมูนหลงหัว ทุกคนล้วนเป็นคนที่มีน้ำหนักในคำพูดทั้งสิ้น แต่ตอนนี้กลับยืนคอตกกันหมด ทั้งหมดก็เป็นเพราะเข้าใจผิดเย่เสี่ยวเฟย

เย่เสี่ยวเฟยเองก็คาดไม่ถึงว่าต้นเหตุทั้งหมดเป็นเพราะสำนักพิมพ์อยากสัมภาษณ์เมิ่งไท่ ซึ่งเดาว่าเมิ่งไท่คงพูดถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อน ผลก็คือขั้นตอนระหว่างนั้นเกิดความผิดพลาด จนทำให้เกิดความเข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดวงดีหรือดวงซวยกันแน่

"ไม่เป็นไรครับ ยังไงปรับความเข้าใจกันได้ก็ดีแล้ว ผมยังนึกว่าตัวเองทำผิดกฎหมายไปแล้วเสียอีก" เย่เสี่ยวเฟยพูดติดตลกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

เหล่าผู้นำอดหัวเราะไม่ได้ เจ้าหนุ่มคนนี้เป็นคนมีความสามารถจริงๆ เชื่อว่าคนหนุ่มคนไหนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา หากต้องมาเจอผู้นำมากมายขนาดนี้อยู่ตรงหน้า ก็คงไม่มีใครรักษาความใจเย็นไว้ได้ แต่เขากลับยังพูดคุยได้อย่างเป็นธรรมชาติ แถมตอนอยู่ในห้องสอบสวนเมื่อครู่ก็ยังนิ่งสงบ ไม่แปลกใจเลยที่อนาคตเขาจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

"เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก การเกิดความผิดพลาดในการทำงานเช่นนี้ ก็เป็นความผิดของพวกเราเอง เกือบจะใส่ร้ายสหายที่ดีที่เคารพกฎหมายไปเสียแล้ว! ความเข้าใจผิดครั้งนี้ต้องได้รับการชี้แจงให้ชัดเจนเพื่อสหายเย่เสี่ยวเฟย" เมิ่งไท่กล่าวต่อ "ถ้าจำเป็น ถึงขั้นต้องเดินทางไปเชิดชูเกียรติที่บ้านของสหายเย่เสี่ยวเฟยเลยทีเดียว สหายที่ดีเช่นนี้จะต้องได้รับการสนับสนุนและส่งเสริม ไม่ใช่ปล่อยให้สหายที่ดีต้องรู้สึกหมดกำลังใจ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง