บทที่ 65 มีสาวคนหนึ่งมาหาคุณ

“หัวหน้าเมิ่งพูดถูกแล้วครับ”

เหล่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงในสถานีต่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

วีรกรรมที่เย่เสี่ยวเฟยทำนั้นยิ่งใหญ่เพียงนี้ ทั้งยังไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทน สมควรอย่างยิ่งที่จะได้รับการยกย่องต่อหน้าสาธารณชน

เนื่องจากทางสถานีได้ตรวจสอบประวัติของเย่เสี่ยวเฟยไว้ก่อนแล้ว พวกเขาจึงทราบว่าเขาพักอยู่ที่หมู่บ้านชุนซู่ เมื่อหัวหน้าเมิ่งเปิดประเด็นขึ้นมา ทุกคนต่างก็เริ่มครุ่นคิดในใจทันทีว่าจะนำของขวัญแบบไหนไปมอบให้ที่หมู่บ้านชุนซู่จึงจะเหมาะสม

“เอาล่ะ ผมจะไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ เสี่ยวเฟย วันเย็นนี้ว่างไหม? ไปทานข้าวเย็นกับผมหน่อยเป็นไง”

หัวหน้าเมิ่งมองเย่เสี่ยวเฟยพลางเอ่ยชวน ท้ายที่สุดแล้วคนที่เขาอยากขอบคุณมากที่สุดก็คือพ่อหนุ่มคนนี้ อีกอย่างเขาก็เคยเอ่ยปากไว้แล้วว่าจะหาโอกาสเลี้ยงข้าวเย่เสี่ยวเฟยสักมื้อ

ทว่าเย่เสี่ยวเฟยกลับแสดงสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “หัวหน้าเมิ่งครับ วันนี้สถานการณ์มันพิเศษหน่อย ตอนที่สหายตำรวจเชิญตัวผมไป… มันเกิดขึ้นต่อหน้าคนรักของผมพอดี ป่านนี้ทางโรงงานอาหารคงลือกันไปกันใหญ่แล้ว ผมเกรงว่าเธอจะเป็นห่วงเอาครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจในสถานีต่างพากันก้มหน้าลงทันที นี่เป็นความผิดพลาดของพวกเขาแท้ๆ

“เรื่องนี้จัดการง่ายน่า” หัวหน้าเมิ่งกล่าวด้วยความเข้าใจ “พอดีผมตั้งใจว่าจะไปตรวจเยี่ยมโรงงานแถวนั้นอยู่พอดี พรุ่งนี้พวกเราจะไปชี้แจงความจริงให้คนในโรงงานอาหารเข้าใจเอง”

คนเป็นชายชาตรีผ่านโลกมาถึงป่านนี้ ย่อมเข้าใจความกังวลของเย่เสี่ยวเฟยดี!

โดยเฉพาะในยุคที่สังคมเคร่งครัดเช่นนี้ ใครจะอยากเสียหน้าต่อหน้าคนรักกันเล่า?

“ถ้าเช่นนั้น ผมขอขอบคุณหัวหน้าเมิ่งครับ”

เย่เสี่ยวเฟยดีใจขึ้นมาทันที นี่นับว่าสะดวกขึ้นเยอะจริงๆ

“อย่าทำตัวเหินห่างแบบนั้นเลย หากจะพูดถึงเรื่องขอบคุณ ควรเป็นผมที่ต้องขอบคุณคุณมากกว่า หากไม่ใช่เพราะคุณ ทั้งผมและเจิ้นซิงคงแย่ไปแล้ว” เมิ่งไท่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความราบรื่น พวกเขาพูดคุยกันอย่างออกรสจนผู้คนรอบข้างได้แต่แอบทึ่ง

เมิ่งไท่เป็นคนกว้างขวาง การที่เขาพูดคุยกับใครก็เป็นเรื่องปกติ แต่น่าแปลกที่ชายหนุ่มจากครอบครัวบ้านนอกคนนี้กลับดูไม่ประหม่าเลยแม้แต่น้อย ยามต้องเผชิญหน้ากับผู้นำระดับสูงเช่นนี้?

หรือนี่คือโชคชะตาที่ทำให้คนทั้งสองกลายเป็นสหายกันได้?

มิเช่นนั้นจะอธิบายได้อย่างไรว่าสถานะที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว กลับคุยกันถูกคอประหนึ่งพบเจอคนที่ถูกใจเสียจนนึกเสียดายว่าทำไมถึงเพิ่งมาเจอกันช้าขนาดนี้?

“หัวหน้าครับ มีหญิงสาวคนหนึ่งมาหา บอกว่าจะมาพบสหายเย่เสี่ยวเฟยครับ” ในขณะนั้นเอง ตำรวจนายหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

เย่เสี่ยวเฟยได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นเหอจิ้งเจียแน่

“หัวหน้าเมิ่งครับ ผมขอตัวก่อน น่าจะเป็นคนรักของผมมาหาครับ” กล่าวจบเขาก็รีบเดินออกจากห้องทำงานไปทันที

ที่หน้าสถานีตำรวจ เหอจิ้งเจียยืนรออยู่ด้วยสีหน้ากังวลใจ พอเห็นเย่เสี่ยวเฟยรีบเดินออกมา เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าในใจยังคงตื่นตระหนกเกรงว่าเย่เสี่ยวเฟยจะไปทำความผิดร้ายแรงอะไรเข้า จึงรีบเอ่ยถามทันที

“พี่เฟย เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่สถานีตำรวจได้ล่ะ?”

“สหายครับ ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ เข้าใจผิด! เสี่ยวเฟยเขาทำความดีความชอบไว้ เราเลยเชิญตัวมาที่สถานีตำรวจเพื่อยกย่องต่างหาก” หัวหน้าสถานีหวังที่รีบเดินตามออกมาอธิบาย

เขาเหลือบมองท่าทางของเย่เสี่ยวเฟยแล้วก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงเป็นห่วงคนรักมาก

ถ้าหากหญิงสาวคนนี้ตกใจจนเกิดเป็นอะไรไปขึ้นมาคงไม่ดีแน่

ในขณะเดียวกัน เขาก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ เย่เสี่ยวเฟยเด็กหนุ่มคนนี้ความสามารถไม่ธรรมดาจริงๆ

ไม่เพียงแต่ได้รับการยอมรับจากผู้นำระดับสูงอย่างหัวหน้าเมิ่ง ยังมีคนรักที่สวยขนาดนี้อีก

นับว่าเป็นกิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริงๆ

“ตามนั้นแหละครับ” เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้เปิดโปงคำแก้ต่างของหัวหน้าสถานีหวัง

อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ลำบากมามากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องซ้ำเติมให้หนักกว่าเดิม!

ตั้งแต่ที่รู้ความจริงจนถึงตอนนี้ หัวหน้าสถานีหวังขอโทษเขาไปกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องพูดให้ชัดเจนขนาดนั้น มีอะไรไว้ค่อยคุยกันเป็นการส่วนตัวทีหลังก็ยังไม่สาย

เหอจิ้งเจียและหลี่เหมยที่ตามมาด้วยต่างอึ้งไปตามๆ กัน

“เย่เสี่ยวเฟย นายทำความดีความชอบงั้นเหรอ? เยี่ยมไปเลย! นายไม่รู้หรอกว่าระหว่างทางมาที่นี่ เสี่ยวจิ้งเขาร้อนใจแค่ไหน” หลี่เหมยรีบพูดด้วยความดีใจ

เย่เสี่ยวเฟยคนนี้สุดยอดจริงๆ!

ถึงขั้นทำความดีความชอบจนถูกเชิญมาสถานีตำรวจเพื่อยกย่อง มิน่าล่ะถึงจากไปกะทันหันจนไม่ได้บอกลากันสักคำ

ความกังวลตลอดทางที่ผ่านมาของหญิงสาวทั้งสองมลายหายไปสิ้น หลี่เหมยถึงกับเผยสีหน้าดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด

“พี่เฟย ดีจริงๆ ที่พี่ไม่เป็นอะไร!” เหอจิ้งเจียถอนหายใจด้วยความโล่งอก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรวบรวมความกล้าเข้าไปสวมกอดเขา

เธอซุกหน้าเข้ากับอกของเย่เสี่ยวเฟยแน่น

วงแขนของเธอกอดเขาไว้แน่น

หัวหน้าสถานีหวังและเมิ่งไท่ที่เดินตามออกมาเห็นดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มออกมา

หนุ่มสาวสมัยนี้นี่ดีจริงๆ เลยนะ!

ตัวติดกันเป็นตังเมเชียว

“เอาล่ะ ผมไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมล่ะ? ที่รัก ผมขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเป็นห่วง” เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

เมื่อเห็นเมิ่งไท่ออกมาแล้ว เขาจึงพูดต่อ “หัวหน้าเมิ่งครับ เรื่องกินข้าวไว้วันหลังเราค่อยนัดกันใหม่นะครับ วันนี้ผมขอตัวก่อน”

ท่าทางตื่นตระหนกของเสี่ยวจิ้งทำเอาเย่เสี่ยวเฟยรู้สึกสงสารจับใจ เขาอยากจะพากลับบ้านไปปลอบขวัญให้หายดีเสียเดี๋ยวนี้

“ตกลง เดินทางดีๆ นะ”

ขากลับจากสถานีตำรวจ หลี่เหมยต้องเดินไปทางเดียวกับพวกเขาพอดี เธอจึงร่วมทางไปด้วย

“หึ… ไอ้เจ้าสวีรุ่ยเจียงนั่น เมื่อกี้ยังทำท่าอวดดีอยู่หน้าโรงงานอยู่เลย ถ้ามันรู้ว่าเสี่ยวเฟยทำความดีความชอบจนกำลังจะได้รับการเชิดชูเกียรติละก็ ต้องหน้าหงายแน่!” หลี่เหมยพูดอย่างสะใจ

“สวีรุ่ยเจียงมันพูดอะไรอีก?” เย่เสี่ยวเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามเหอจิ้งเจีย

เหอจิ้งเจียจึงเล่าสิ่งที่อี้ซิ่วและคนอื่นพูดให้ฟังจนหมดเปลือก

“เสี่ยวจิ้ง เธอยังเล่าไม่หมดหรอก! สวีรุ่ยเจียงนั่นมันใช้ไม่ได้จริงๆ นอกจากจะเที่ยวป่าวประกาศว่าเสี่ยวเฟยเป็นพวกคนไม่ดีแล้ว มันยังเอาแต่นาฬิกายี่ห้อเหมยฮวาของมันมาอวดอ้างว่าเป็นของล้ำค่า แล้วยังพูดอีกนะว่าถ้าเสี่ยวจิ้งยอมคบกับมัน นาฬิกาเรือนนั่นก็จะเป็นของเสี่ยวจิ้ง!” หลี่เหมยนึกถึงประโยคนี้แล้วก็อดโมโหไม่ได้

เย่เสี่ยวเฟยทำได้เพียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ

พวกกบในกะลาจริงๆ ตาถั่วแท้

แค่มีนาฬิกายี่ห้อเหมยฮวาเรือนเดียวก็เอาไปคุยโม้ได้สามปี นี่คุยวนอยู่ได้ไม่จบสิ้นเสียที

“เสี่ยวเฟย ในใจฉันมีแค่นายคนเดียว… วันนี้ระหว่างทางที่มาที่นี่ ฉันคิดไว้แล้ว ต่อให้นายจะเป็นอะไรไปจริงๆ ฉันก็จะรอ” เหอจิ้งเจียกล่าวพร้อมแววตาที่แน่วแน่

“ยัยโง่ ต่อให้ฉันทำเพื่อเธอ แต่ฉันไม่มีวันทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นหรอกนะ” เย่เสี่ยวเฟยตอบ “สวีรุ่ยเจียงอยากจะมาแย่งคนรักของฉัน มันยังไม่มีปัญญาขนาดนั้นหรอก”

พอดีพรุ่งนี้เขามีธุระต้องไปโรงงานอาหาร ถึงตอนนั้นค่อยไปสั่งสอนสวีรุ่ยเจียงให้เข็ดหลาบเสียหน่อย

ตอนนี้โรงพยาบาลเลิกงานแล้ว เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้คิดจะพาเหอจิ้งเจียไปที่นั่นอีก จึงไปส่งเธอที่บ้านโดยตรง พ่อกับแม่ของเหอจิ้งเจียเชื้อเชิญไว้อย่างอบอุ่น เขาจึงอยู่ทานมื้อเย็นก่อนจะกลับไปที่ร้าน

เขาเริ่มจากลงมือผัดเครื่องเทศสำหรับทำน้ำพะโล้ด้วยตัวเองก่อน เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วจึงปลีกตัวไปพักผ่อนในห้อง

งานปรุงของพะโล้พวกนี้คนงานเริ่มคล่องกันหมดแล้ว คงไม่น่าจะมีปัญหาผิดพลาดอะไร

คืนนั้นเขาหลับสนิทไร้ฝัน

พอรุ่งเช้าวันต่อมา เย่เสี่ยวเฟยก็ไปกำชับงานที่ร้านสองสามคำ จากนั้นจึงปั่นจักรยานตรงไปที่โรงงานอาหาร

เวลานี้โรงงานอาหารเพิ่งจะเริ่มงานกะเช้าพอดี

ในยุคสมัยที่ไม่มีเรื่องหวือหวาให้ตื่นเต้น ข่าวลือมักเป็นสิ่งที่แพร่สะพัดได้เร็วที่สุด

หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมา รับรองได้เลยว่าคนทั้งโรงงานจะต้องรู้ข่าวกันทั่วภายในไม่กี่อึดใจ

เหอจิ้งเจียนั้นงดงามมาแต่ไหนแต่ไร นับตั้งแต่เข้ามาทำงานเธอก็กลายเป็นดาวเด่นที่คนงานชายต่างหมายปองไปโดยปริยาย

เมื่อวานนี้ที่หน้าโรงงาน ข่าวเรื่องคนรักของดาวโรงงานถูกตำรวจจับตัวไป ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ลือกันไปทั่วโรงงานแล้ว

"เหอจิ้งเจีย เรื่องที่ฉันบอกไปเมื่อวานนี้ เธอตัดสินใจได้หรือยัง?" ทันทีที่เธอเดินมาถึงโรงงาน สวีรุ่ยเจียงก็โพล่งถามออกมาต่อหน้าทุกคน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง