บทที่ 66 อึ้งไปเลย

ใบหน้าของสวีรุ่ยเจียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ในเวลานี้ พนักงานชายอย่างเขาถือเป็นตัวเลือกชั้นดีอย่างไม่ต้องสงสัย

ในเมื่อเย่เสี่ยวเฟยเกิดเรื่องขึ้น มีเหตุผลอะไรที่เหอจิ้งเจียจะไม่พิจารณาเขา

อี้ซิ่วเดินเข้ามาสมทบ "เหอจิ้งเจีย เธอคิดให้ดีนะ ผู้ชายที่เธอคบอยู่มันกระจอกจะตายไป ตอนนี้พี่สวียังมีใจให้เธออยู่ อย่าได้ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปเชียว"

ผู้หญิงแต่งงานก็หวังพึ่งสามี เพื่อปากท้องทั้งนั้นแหละ

ตอนนี้เย่เสี่ยวเฟยถูกจับไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปก่อเรื่องเลวร้ายอะไรไว้นอกโรงงานบ้าง

ขืนคบกับมัน อย่าว่าแต่จะได้กินดีอยู่ดีเลย แค่จะมีอะไรตกถึงท้องหรือเปล่ายังไม่รู้

"ใครบอกว่าเย่เสี่ยวเฟยกระจอก? เรื่องเมื่อวานน่ะมันเป็นความเข้าใจผิด" หลี่เหมยรีบแก้ต่าง "เสี่ยวเฟยไม่ได้ทำผิดสักหน่อย เจ้าหน้าที่ตำรวจเชิญตัวเขาไปเพื่อยกย่องต่างหากเล่า"

เหอจิ้งเจียพยักหน้าตาม "ใช่ พวกคุณเข้าใจเสี่ยวเฟยผิดหมดแล้ว เขาช่วยชีวิตคนไว้ ทางการเลยมาขอบคุณเขาต่างหาก"

พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ในยุคนี้คนที่กล้าช่วยชีวิตคนอื่นได้ ถือว่าเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่

"จริงเหรอ? ที่แท้ก็ช่วยคนหรอกเหรอ งั้นก็ต้องเป็นเรื่องดีสิ!"

"เราก็ว่าแล้วเชียว จู่ๆ จะไปก่อเรื่องใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง…"

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ พากันพูดคุยอย่างออกรส

"คำพูดนังนี่พวกเธอยังจะเชื่ออีกเหรอ ตลกสิ้นดี" สวีรุ่ยเจียงแค่นหัวเราะ "ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าการเชิดชูเกียรติคนต้องพาไปถึงสถานีตำรวจ แถมยังพาไปตั้งหลายนายแบบนี้ พวกเธอโกหกทั้งเพ!"

"นั่นสิ โกหกไปมีประโยชน์อะไร? ทำผิดก็คือทำผิด พูดไปก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆ" อี้ซิ่วเสริมทัพ

เหอจิ้งเจียเริ่มโกรธ "พวกคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ช่างเถอะ ยังไงเสี่ยวเฟยก็ช่วยชีวิตคน ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย"

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินไปที่ประจำตำแหน่งงานของตัวเองทันที

คนประเภทนี้เชื่อแค่สิ่งที่ตัวเองคิด คำพูดของคนอื่นไม่เชื่อเลยสักคำ

จะอธิบายไปก็เสียเวลาเปล่า

หลี่เหมยไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเดินไปที่ประจำตำแหน่งเพื่อเตรียมทำงาน

หลัวฟางพูดอย่างเหยียดหยาม "เถียงไม่ได้ก็ทำเป็นโกรธ สิ่งที่ได้ยินอาจไม่ใช่ความจริง แต่สิ่งที่เห็นคือของจริง เราทุกคนเห็นกับตา ยังคิดจะมาหลอกกันอีก"

สวีรุ่ยเจียงหัวเราะหึ "ใช่ ถ้าอยากให้ฉันเชื่อก็ทำได้ง่ายๆ ถ้าเย่เสี่ยวเฟยมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันได้ ฉันถึงจะเชื่อว่าเขาช่วยชีวิตคนไว้จริง"

"นั่นสิ บางคนนี่ชอบหลอกตัวเองจริงๆ! ถ้าแน่จริงก็เรียกตัวเขามาสิ"

ทั้งสามคนแสดงท่าทีดูถูกเหยียดหยาม จงใจพูดเสียงดังเพื่อให้เหอจิ้งเจียรู้สึกกดดัน

เห็นเหอจิ้งเจียไม่สนใจ สวีรุ่ยเจียงก็แกล้งเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นอีก เสียงที่เขาพูดดังไปทั่วทั้งโรงงาน

ผู้อำนวยการโรงงานอาหารเพิ่งเดินเข้ามาก็ได้ยินเสียงเขาเพียงคนเดียว

สีหน้าของเขามืดลงทันที

จากนั้นเขาก็มองไปยังหัวหน้าฝ่ายผลิตที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งก็คือพ่อของสวีรุ่ยเจียง สวีต้าหง

สวีต้าหงเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาเดินไม่กี่ก้าวไปหยุดที่ข้างตัวสวีรุ่ยเจียงแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม "ที่นี่คือโรงงานผลิตนะ แกยืนพล่ามไม่หยุดเหมือนอีแก่ปากตลาดแบบนี้ ต้องการอะไร?"

"พ่อ? พ่อมาได้ยังไงครับ?" สีหน้าของสวีรุ่ยเจียงเต็มไปด้วยความตกใจ

แม้พ่อของเขาจะเป็นถึงผู้อำนวยการฝ่ายของโรงงานอาหาร แต่ปกติแล้ววางตัวแทบไม่ต่างจากผู้นำระดับสูง

หลายครั้งก็ไม่ได้เข้ามาที่โรงงานด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ สวีรุ่ยเจียงถึงได้ทำตัวกร่างในโรงงานอยู่เสมอ

วันนี้ทำไมถึงจู่ๆ ก็โผล่มาได้?

"เดี๋ยวจะมีผู้นำระดับสูงมาตรวจเยี่ยมโรงงานอาหาร แกไปกินคางไก่เยอะเกินไปหรือไงถึงได้พูดมากขนาดนี้? เดี๋ยวก็หุบปากให้สนิทซะ" สวีต้าหงเตือนเสียงต่ำ

น้ำเสียงนั้นยังเป็นการบอกเหตุผลที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ด้วย

สวีรุ่ยเจียงรู้สึกงุนงง "ผู้นำระดับสูงมาตรวจเยี่ยมโรงงานเราทำไมครับ?"

สมัยนี้ผู้นำไม่ค่อยมาตรวจเยี่ยมกันบ่อยนัก

เขาถึงได้แปลกใจ

"เขาจะมามอบรางวัลชมเชยสหายที่กล้าหาญทำความดีต่อหน้าสาธารณชน แล้วถือโอกาสมาตรวจงานเราด้วย แกทำตัวดีๆ ล่ะ ถ้ายังทำตัวเหมือนเมื่อกี้อีกล่ะก็ ดูสิว่าฉันจะจัดการแกยังไง"

"ครับ ผมไม่พูดแล้ว" สวีรุ่ยเจียงยอมรับผิดแต่โดยดี

หลังจากสั่งสอนลูกชายเสร็จ สวีต้าหง ผู้อำนวยการฝ่ายของโรงงาน ก็สั่งให้ทุกคนหยุดงานชั่วคราว แล้วแจ้งข่าวเรื่องที่ผู้นำจะมาตรวจเยี่ยมให้ทุกคนทราบ

"เดี๋ยวให้ทุกคนไปรวมตัวรออยู่ข้างนอก ตอนอยู่ที่นั่นอย่าส่งเสียงดังเอะอะ จะได้ไม่สร้างความประทับใจแย่ๆ ให้ผู้นำเห็นจนทำให้โรงงานอาหารเสียชื่อเสียง เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ!"

ทุกคนต่างขานรับ

ก่อนจะเดินตามผู้อำนวยการโรงงานและสวีต้าหงออกไปจากโรงงาน

ระหว่างทาง

หลัวฟางพูดอย่างประหลาดใจ "ทำความดีเนี่ยนะ ถึงกับให้ผู้นำพามามอบรางวัลที่โรงงานอาหารเราเลย เก่งจริงๆ"

"นั่นสิ ไม่เหมือนบางคน เอาแต่พร่ำบอกว่าผู้ชายของตัวเองทำความดี แต่กลับไม่มีหลักฐานอะไรเลย! ดูคนพวกนั้นสิ นั่นแหละถึงเรียกว่าทำความดีจริงๆ!"

อี้ซิ่วมีนิสัยชอบเอาเรื่องเล็กน้อยมาขยายความเป็นประเด็นใหญ่โต เธอหันกลับไปเล่นงานเหอจิ้งเจียทันที

เหอจิ้งเจียเดินอยู่ข้างๆ เธอ แต่กลับทำหูทวนลมไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย

เห็นแบบนั้น อี้ซิ่วจึงจี้ถามต่อ "ทำไมไม่พูดล่ะ? สงสัยจะโดนฉันพูดแทงใจดำเข้าล่ะสิ! เหอจิ้งเจีย ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอตาบอดหรือไง"

ไม่ว่าหัวข้อสนทนาจะเป็นเรื่องอะไร สุดท้ายพวกเธอก็สามารถโยงกลับมาที่เหอจิ้งเจียและเย่เสี่ยวเฟยได้เสมอ

"ปากเสียพ่นแต่เรื่องสกปรก กลิ่นปากเหม็นขนาดนี้ทำไมไม่หัดหุบปากซะบ้าง?" ในขณะนั้น เย่เสี่ยวเฟยก็เดินเข้ามาจากด้านข้าง

เขาเพิ่งมาถึงก็ได้ยินประโยคที่อี้ซิ่วพูดพอดี

จึงสวนกลับไปอย่างไม่เกรงใจทันที

"เสี่ยวเฟย คุณมาได้ยังไงคะ?" เหอจิ้งเจียประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะความประหลาดใจนั้นมากเกินไป เธอจึงลืมไปสนิทเลยว่าโรงงานอาหารมีพนักงานรักษาความปลอดภัยเฝ้าประตูอยู่

แต่สวีรุ่ยเจียงไม่ลืม เขาย่นคิ้วแล้วพูดประชดประชัน "ไอ้เย่เสี่ยวเฟย แกนี่ก็มีดีเหมือนกันนี่หว่า โดนตำรวจลากตัวไปแล้วยังโผล่หัวออกมาได้ หรือแกแอบปีนกำแพงเข้ามาในโรงงานอาหาร?"

"ต้องใช่แน่ๆ เขาไม่ใช่พนักงานประจำของโรงงานอาหาร รปภ. จะปล่อยให้เข้ามาได้ยังไง? แจ้งตำรวจมาจับตัวเขาไปเลยดีกว่า!" อี้ซิ่วที่เพิ่งถูกด่าไปเต็มหน้าด้วยความแค้น

ดูจากท่าทางแล้ว เธออยากจะรีบโทรแจ้งตำรวจให้มาลากตัวเย่เสี่ยวเฟยไปขังคุกเดี๋ยวนี้

"ใครบอกเธอว่าฉันแอบเข้ามา?" เย่เสี่ยวเฟยจ้องมองคนทั้งสองแล้วถาม

"หึ จำเป็นต้องให้ใครบอกด้วยเหรอ? โรงงานอาหารของเราเป็นหน่วยงานที่เป็นทางการ ไม่ใช่ที่ที่คนจรจัดอย่างแกจะเดินเข้ามาได้ง่ายๆ" สวีรุ่ยเจียงทำหน้าเหยียดหยาม

พอดีกับจังหวะที่การโต้เถียงนี้ดึงดูดความสนใจของสวีต้าหงผู้เป็นพ่อและผู้อำนวยการโรงงาน

ขบวนที่เดินอยู่หยุดชะงักลง

ทุกคนต่างหันมามองทางนี้

เมื่อเห็นพ่อเดินเข้ามา สวีรุ่ยเจียงก็รีบใช้โอกาสนี้ฟ้องทันที

"พ่อ ดูสิครับ ตัวอันตรายคนนี้เพิ่งจะถูกตำรวจจับไปไม่นาน ก็แอบย่องเข้ามาในโรงงานอาหารของเราได้ยังไงไม่รู้ ต้องคิดจะมาทำเรื่องเลวร้ายแน่ๆ"

"รีบแจ้งตำรวจมาจับตัวมันไปเลยครับ ต้องสั่งสอนคนประเภทนี้ให้เข็ด! กล้ามาอาละวาดถึงในโรงงานอาหารเลยนะ!"

เสียงของเขาดังสนั่น

ฟังดูหนักแน่นและทรงพลัง

แถมสายตาที่มองเย่เสี่ยวเฟยยังเต็มไปด้วยความลำพองใจ

ทว่าเย่เสี่ยวเฟยกลับดูนิ่งเฉยและใจเย็น เขายืนอยู่ที่เดิมโดยไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ

แถมยังเอื้อมมือไปตบหลังเหอจิ้งเจียเพื่อปลอบใจอีกด้วย

สวีต้าหงก้าวเท้าเร็วขึ้นจนมาถึงตรงหน้า

"เพียะ!"

ทันทีที่เห็นหน้าเย่เสี่ยวเฟยชัดๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันควัน

จากนั้นเขาก็ลงมืออย่างรวดเร็ว ตบฉาดใหญ่เข้าที่ใบหน้าของลูกชายตัวเอง

เกิดเสียงดังฟังชัด

"ไอ้ลูกตัวดี! แกพูดจาเหลวไหลอะไรของแก! นี่คือวีรบุรุษผู้กล้าหาญที่สร้างความดีความชอบนะ! ท่านผู้นำเชิญเขามาด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเขาย่อมมีสิทธิ์เข้าได้โดยไม่ต้องขออนุญาตยาม แกน่ะรีบขอโทษเขาเดี๋ยวนี้!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง