บทที่ 67 ผู้ชายของเธอเก่งเกินไปแล้ว

สวีต้าหงลงมือตบเข้าที่ใบหน้าลูกชายฉาดใหญ่

สวีรุ่ยเจียงถึงกับยืนงงทำอะไรไม่ถูก

แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขารับไม่ได้ยิ่งกว่า คือสิ่งที่สวีต้าหงพูดออกมา

เย่เสี่ยวเฟยเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญที่สร้างความดีความชอบ อีกทั้งยังเป็นบุคคลที่จะได้รับการยกย่องต่อหน้าผู้คนมากมายในวันนี้อย่างนั้นหรือ?

“เป็นไปได้ยังไง? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า! เมื่อวานเขายังถูกตำรวจจับไปที่หน้าโรงงานอาหารอยู่เลย จะกลายเป็นวีรบุรุษไปได้ยังไงกัน?” สวีรุ่ยเจียงพูดด้วยความไม่ยินยอม

เขาส่งสายตาโกรธแค้นจ้องเขม็งไปที่เย่เสี่ยวเฟย

“สวีรุ่ยเจียง ใครบอกแกกันว่าเมื่อวานตำรวจจะมาจับฉัน? นั่นน่ะแกคิดไปเองทั้งนั้น” เย่เสี่ยวเฟยโต้กลับอย่างไม่เกรงใจ

สวีต้าหงยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม เขาด่าลูกชายเสียงดัง “สหายเย่เสี่ยวเฟยมาที่โรงงานอาหารของเราพร้อมกับท่านผู้นำด้วยตัวเอง ฉันจะจำผิดได้อย่างไร? แกรีบขอโทษเดี๋ยวนี้!”

ผู้นำที่มาในครั้งนี้ไม่ธรรมดาเลย เป็นถึงระดับมณฑล

แม้แต่ท่านผู้อำนวยการโรงงานยังกำชับนักหนาว่าห้ามทำผิดพลาดเด็ดขาด

ไม่คิดเลยว่าลูกชายของเขาจะสร้างเรื่องไม่หยุดหย่อน แถมยังกล้ามาใช้นิ้วชี้หน้าคนที่ท่านผู้นำให้ความเอ็นดูอีก

ทั้งยังพูดจาลบหลู่เสียด้วย

สวีต้าหงโกรธจนอยากจะตบลูกชายคนนี้อีกสักฉาด

วันนี้ถ้าเกิดทำเรื่องพังขึ้นมา พวกเขาสองพ่อลูกมีหวังถูกไล่ออกทั้งคู่

ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานอาหารของเขาก็ไม่ได้มั่นคงนัก ไม่รู้ว่ามีลูกน้องกี่คนที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้อยู่

สวีรุ่ยเจียงรู้สึกคับแค้นใจจนแทบกระอัก “ไอ้บ้านนอกเย่เสี่ยวเฟยคนนี้มันคู่ควรตรงไหน? ฉันจะไปขอโทษมันได้ยังไง?”

เขาเชิดคอขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

เขาถือว่าสถานะหัวหน้ากลุ่มในโรงงานอาหารเป็นทุนที่ใช้ดูถูกเย่เสี่ยวเฟยมาตลอด แต่ผลกลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขาต้องมาถูกพ่อแท้ๆ สั่งให้ขอโทษเย่เสี่ยวเฟย

นี่มันน่าอับอายขนาดไหนกัน!

อย่างไรเสียพ่อก็มีเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว พ่อจะกล้าตีเขาจนตายเชียวหรือ?

“แก!” สวีต้าหงโกรธจนหน้ามืด

นี่มันลูกทรพีจริงๆ

ถ้ารู้ว่ามันจะหัวดื้อขนาดนี้ คืนนั้นเขาคงไม่ไปเล่นสนุกกับภรรยาจนเกิดเจ้าตัวสร้างเรื่องนี้ออกมาหรอก

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” ในตอนนั้นเอง ท่านผู้อำนวยการที่รออยู่ด้านหน้าก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นสวีต้าหงทำหน้าโกรธจัดจ้องสวีรุ่ยเจียง ความประทับใจแรกที่เขามีต่อคนทั้งคู่ก็ไม่ค่อยดีนัก

เมื่อครู่ในโรงงาน สวีรุ่ยเจียงก็ทำตัวไม่ดีเอามากๆ อยู่แล้ว

นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?

“ท่านผู้อำนวยการ ไม่มีอะไรครับ เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย” สวีต้าหงรีบปั้นยิ้มแล้วกล่าว

“เรื่องเล็กน้อยหรือครับ? ผมกลับไม่คิดว่าการใส่ร้ายคนอื่นจะเป็นเรื่องเล็กน้อยนะ ในยุคนี้ชื่อเสียงของคนคนหนึ่งสำคัญแค่ไหน สวีรุ่ยเจียงกล่าวหาว่าผมเป็นคนไม่ดี แถมยังร่วมมือกับคนอื่นมาโจมตีแฟนผมอีก แบบนี้จะไม่ให้เขาขอโทษผมหน่อยหรือครับ?” เย่เสี่ยวเฟยหันไปมองท่านผู้อำนวยการแล้วกล่าว

คราวนี้สวีต้าหงเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

ไม่ใช่แค่เขา แต่สวีรุ่ยเจียง อี้ซิ่ว และหลัวฟางต่างก็เหงื่อตกกันถ้วนหน้า

ท่านผู้อำนวยการมองไปที่สวีรุ่ยเจียงด้วยสายตาเฉียบคม “สวีรุ่ยเจียง เป็นอย่างที่เขาว่าจริงไหม?”

สวีรุ่ยเจียงอึกอักไม่กล้าพูดอะไร

สวีต้าหงทนไม่ไหวอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือลงไปอีกฉาด “ไอ้ลูกทรพี แกแอบทำเรื่องแบบนี้ลับหลังฉันรึ! ยังไม่รีบขอโทษสหายเย่เสี่ยวเฟยอีก!”

ต่อหน้าท่านผู้อำนวยการ สวีต้าหงคงให้โอกาสลูกชายอีกไม่ได้แล้ว

ฝ่ามือซ้ายขวาที่ฟาดลงไปนั้นไม่เหลือความปรานีแม้แต่น้อย

สวีรุ่ยเจียงเองก็เริ่มกลัวแล้ว ยามนี้เขาไม่สนเรื่องความอับอายอีกต่อไป จึงเอ่ยขอโทษเย่เสี่ยวเฟย “ขอโทษครับ”

เสียงเบามาก

“กินข้าวมาบ้างไหม? เสียงเบาอย่างกับมด!” สวีต้าหงไม่พอใจอย่างแรง

เขาตะคอกกลับด้วยเสียงอันดัง

“ขอโทษครับ!” สวีรุ่ยเจียงหลับตาลงแน่นแล้วตะโกนออกมาแทบจะสุดเสียง

“จำไว้ให้ดีนะ ผมยอมยกโทษให้เพราะเห็นแก่หน้าท่านผู้อำนวยการ ถ้ามีครั้งหน้าอีก ผมจะไม่ปล่อยแกไปง่ายๆ แน่” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

สวีต้าหงถอนหายใจอย่างโล่งอก “สหายเย่เสี่ยวเฟย วางใจได้เลยครับ ไอ้ลูกทรพีคนนี้ ผมจะสั่งสอนให้หนักกว่านี้แน่นอน ปกติมันทำตัวแย่เกินไปจริงๆ”

แม้ว่าเย่เสี่ยวเฟยจะบอกว่าเห็นแก่หน้าท่านผู้อำนวยการโรงงานอาหาร แต่ท่านผู้อำนวยการก็มีสีหน้าปกติ!

ซ้ำยังรู้สึกโชคดีที่เย่เสี่ยวเฟยไม่ถือโทษโกรธเคืองและยอมให้อภัย

เพราะเย่เสี่ยวเฟยพูดถูกต้องแล้ว!

ตอนนี้เขามีต้นทุนที่เพียงพอแล้ว

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ตัวท่านผู้อำนวยการเองจะไม่รู้ได้อย่างไร?

ชายหนุ่มที่ดูยังเยาว์วัยตรงหน้าคนนี้ ช่วยชีวิตผู้นำระดับมณฑลไว้!

นี่ถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่

อนาคตของเขาจะต้องกว้างไกลกว่านี้อย่างแน่นอน คอมมูนหลงหัวเล็กๆ แห่งนี้ไม่อาจกักขังเขาไว้ได้หรอก

ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานอาหารเล็กๆ ของเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าเย่เสี่ยวเฟยย่อมไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

แต่สำหรับคนอื่นที่ได้ยิน มันราวกับคลื่นยักษ์โถมเข้าใส่!

พวกเขาต่างหวาดหวั่นเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านผู้อำนวยการ และต้องคอยทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว

ผลคือเย่เสี่ยวเฟยแค่ให้เกียรติท่านผู้อำนวยการเพียงนิด แต่ท่านผู้อำนวยการกลับดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเสียอย่างนั้น!

นี่มันต้องไม่ธรรมดาขนาดไหนกันเชียว!

เพียงชั่วพริบตา สายตาที่ทุกคนมองเหอจิ้งเจียก็เปลี่ยนไป

เมื่อก่อนยังคิดกันว่าดอกฟ้าประจำโรงงานตาไม่ดี หาแฟนแบบไหนมาคบ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าสายตาหล่อนเฉียบแหลมจริงๆ

เลือกคว้าคนที่มีแววรุ่งขนาดนี้มาได้

สวีรุ่ยเจียงในตอนนี้ตระหนักได้แล้วว่า เย่เสี่ยวเฟยไม่ใช่ไอ้บ้านนอกในจินตนาการของเขาอีกต่อไป

ขนาดผู้อำนวยการโรงงานตอนนี้ยังต้องไว้หน้าเขา

ในใจของสวีรุ่ยเจียงรู้สึกอึดอัดคับข้องใจอย่างยิ่ง แต่ก็จนปัญญาจะทำอะไร

“หวังว่าจะให้เป็นอย่างนั้น ต่อไปในโรงงานนี้ อย่าได้มาปากเสียใส่แฟนผมอีก” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวพลางเบนสายตาไปทางหลัวฟางและอี้ซิ่ว

สองคนนี้ปกติก็คอยประจบสอพลอตามสวีรุ่ยเจียง ปากคอเราะร้ายไม่เลิก เมื่อครู่เขาก็เพิ่งจะเจอมากับตัว

“ขอโทษค่ะสหายเย่เสี่ยวเฟย ก่อนหน้านี้พวกเรามีตาไม่มีแววเอง รับประกันได้เลยค่ะว่าต่อไปพวกเราจะไม่พูดจาอะไรถึงเหอจิ้งเจียอีกแล้ว” อี้ซิ่วกับหลัวฟางรีบละล่ำละลักกล่าวออกมา

พวกหล่อนต่างก็อาศัยเส้นสายถึงได้เข้ามาเป็นคนงานธรรมดา ที่ทำตัวแบบนั้นก็แค่เพราะอยากประจบสวีรุ่ยเจียง ในเมื่อผู้อำนวยการและหัวหน้ายังต้องเกรงใจเย่เสี่ยวเฟยขนาดนี้ หากพวกหล่อนสำนึกผิดไม่ดีพอแล้วเกิดถูกไล่ออกขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ดังนั้นจึงรีบขอโทษขอโพยกันอย่างว่องไว

“เสี่ยวจิ้ง เธอว่าเราควรให้อภัยพวกเธอไหม?” เย่เสี่ยวเฟยโยนสิทธิ์ในการตัดสินใจให้เหอจิ้งเจียโดยตรง

เหอจิ้งเจียยืนอึ้งไปนานแล้ว พอถูกเรียกจึงเพิ่งได้สติกลับมา

“เอ่อ… ก็ได้ค่ะ” เหอจิ้งเจียตอบอย่างมึนๆ น้ำเสียงยังดูงุนงงอยู่ไม่น้อย

ภาพนั้นในสายตาของเย่เสี่ยวเฟยช่างน่าเอ็นดูนัก ดูท่าเธอคงถูกเหตุการณ์นี้ทำเอาทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่น้อย เลยยังตั้งตัวไม่ทัน

“ในเมื่อเสี่ยวจิ้งเลือกที่จะให้อภัยพวกเธอ งั้นผมก็จะให้อภัยพวกเธอด้วย แต่ขอบอกไว้เลยว่าห้ามให้มีครั้งต่อไปเด็ดขาด” เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“วางใจได้เลยค่ะ รับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีกแน่นอน” อี้ซิ่วและหลัวฟางต่างหวาดกลัวจนใบหน้าซีดเผือด ตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะไม่พูดให้ร้ายเหอจิ้งเจียแม้แต่คำเดียว ทั้งสองคนจะกล้ามีครั้งต่อไปได้อย่างไร?

ละครฉากนี้จบลงอย่างง่ายดายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของเย่เสี่ยวเฟย คนสามคนที่เมื่อครู่ยังวางท่าโอหัง ตอนนี้กลับดูเหมือนหมาตกน้ำ ก้มหน้าก้มตาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

จนกระทั่งขบวนเดินมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง เหอจิ้งเจียก็ยังคงรู้สึกเหมือนฝันไป มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สมจริงเอาเสียเลย

เธอรู้มาตลอดว่าผู้ชายของเธอเก่งกาจ แต่ไม่นึกเลยว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ขนาดผู้อำนวยการโรงงานอาหารยังต้องแสดงท่าทีนอบน้อมต่อเขาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง