บทที่ 68 เตรียมซื้อมอเตอร์ไซค์

คนเก่งจริงอยู่ที่ไหนก็เปล่งประกายได้เสมอ

แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว สวีรุ่ยเจียงจะควบม้าตามมาก็ไม่มีวันทัน

กลุ่มคนเดินไปยังลานประชุมขนาดใหญ่ของโรงงานอาหาร

เมิ่งไท่รออยู่ที่นั่นแล้ว

ทุกคนยืนเรียงแถวอย่างสงบเสงี่ยม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เมิ่งไท่ใช้โอกาสการตรวจเยี่ยมครั้งนี้ ชี้แนะจุดที่ควรปรับปรุงหลายอย่าง บรรดาหัวหน้าโรงงานอาหารที่เคยทำตัววางท่า ปกติวันนี้กลับทำท่าทางหยิ่งผยองไม่ออก

ท่านผู้อำนวยการโรงงานถึงกับทำเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ด้วยการหยิบสมุดขึ้นมาจดบันทึก

เมิ่งไท่พูดจบก็ชื่นชมเย่เสี่ยวเฟยเป็นการพิเศษ พร้อมมอบรางวัลเกียรติยศบุคคลดีเด่นให้เขา

รางวัลเป็นแก้วเซรามิกพิมพ์ลายดาวห้าแฉกกับผ้าขนหนูสีเขียวขี้ม้า

เย่เสี่ยวเฟยถือรางวัลเหล่านี้ยืนอยู่แถวหน้าสุด ดูองอาจผึ่งผาย

ตรงกันข้ามกับสวีรุ่ยเจียง

เขาเพิ่งถูกตบหน้าฉาดใหญ่ต่อหน้าคนจำนวนมาก

พอมองเห็นสายตาประหลาดใจของคนงานรอบข้าง ก็อยากจะมุดดินหนีไปให้พ้น

ทันทีที่เลิกประชุม เขาก็รีบเผ่นแน่บไปทันที

ส่วนเย่เสี่ยวเฟยเดินไปส่งเหอจิ้งเจียที่หน้าประตูโรงงาน เพราะจุดนั้นอยู่ไม่ไกลจากโรงงานผลิตนัก

“เสี่ยวเฟย ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าช่วยคนไว้ ไม่นึกเลยว่าคุณจะช่วยคนสำคัญขนาดนี้!” ระหว่างทาง เหอจิ้งเจียทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เธอเคยคิดว่าเย่เสี่ยวเฟยแค่ช่วยคนธรรมดาเสียอีก ยังคิดเลยว่าช่วยคนธรรมดาก็ดีแล้ว อย่างน้อยเสี่ยวเฟยก็ได้ทำความดี

ใครจะไปรู้ว่าช่วยคนยิ่งใหญ่ขนาดนี้

ไม่แปลกใจเลยที่เห็นตำรวจมาถึงหน้าประตูโรงงาน

“จริงๆ ก็โชคดีน่ะ” เย่เสี่ยวเฟยเล่าเรื่องวันนั้นให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

แน่นอนว่าเขาปิดบังเรื่องที่ตัวเองรู้ความในเอาไว้

“นั่นก็เพราะคุณมีความสามารถต่างหาก” เหอจิ้งเจียพูดโดยไม่ต้องคิด “ถ้าพะโล้ของคุณไม่อร่อย ก็คงรั้งท่านผู้นำไว้ไม่ได้หรอก”

เธอมองเย่เสี่ยวเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

ต่อให้เป็นโชค ก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเหมือนกัน

เย่เสี่ยวเฟยยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ

พอออกมาจากโรงงานอาหาร อารมณ์เขาก็ดีมาก

สองวันนี้ยุ่งตลอดเลยไม่ได้แวะไปดูแผงขายที่งานแสดงสินค้า

เขาเลยมุ่งหน้าไปที่งานแสดงสินค้าทันที

ตั้งแต่วันที่สี่เป็นต้นมา คนที่มางานแสดงสินค้าเริ่มบางตาลงกว่าช่วงแรก เย่เสี่ยวเฟยเลยตัดสินใจทันทีว่าจะลดปริมาณสินค้าลงครึ่งหนึ่ง

เวลานี้ใกล้เที่ยงแล้ว ตอนที่เขามาถึง ฟางเหิงกับพวกเพิ่งขายพะโล้จนหมด กำลังเก็บของกันอยู่

“พี่เฟย วันนี้มาเร็วจังครับ?” ฟางเหิงถามอย่างประหลาดใจ

เขาไม่รู้ว่าเย่เสี่ยวเฟยยุ่งเรื่องอะไรอยู่ช่วงนี้ แต่ด้วยความเชื่อใจในตัวเย่เสี่ยวเฟย เขาคิดว่ามันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ที่วันนี้มาเร็วขนาดนี้ แสดงว่าทางนู้นคงจัดการธุระเสร็จแล้วแน่

“ใช่ ดูท่าวันนี้ขายดีเลยนะ” เย่เสี่ยวเฟยช่วยเก็บของ

พอคนงานที่มาช่วยแยกตัวออกไป เขาก็ถามฟางเหิงเป็นการส่วนตัว “ฟางเหิง สองวันนี้เจอแขกจากที่อื่นบ้างไหม?”

“มีครับ! รวมทั้งวันนี้ด้วย ตอนผมต้อนรับแขกบางคน ฟังจากสำเนียงก็รู้ว่าไม่ใช่คนแถวนี้ครับ” ฟางเหิงตอบทันที

คิดดูสักพักเขาก็พูดเสริม “แถมวันนี้มีแขกหลายคนบอกว่าเป็นคนในตัวอำเภอ กำลังจะกลับแล้ว ตัดใจจากรสชาติร้านพะโล้สิบหลี่เซียงไม่ได้ เลยเจาะจงซื้อไปตั้งสิบจิน”

ตอนนี้เป็นหน้าร้อน ซื้อเยอะเก็บไว้ไม่ได้ บางทีวันสองวันก็บูดแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นแขกพวกนี้ยังขอซื้อตั้งสิบจิน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาชอบมันมากจริงๆ

ฟังแบบนี้แล้วเย่เสี่ยวเฟยก็ครุ่นคิด

งานแสดงสินค้าเป็นรูปแบบการตลาดที่จะฮิตมากในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า พ่อค้าหลายเจ้าจะจับกลุ่มกันตระเวนไปจัดงานแสดงสินค้าทั่วทุกสารทิศ

เย่เสี่ยวเฟยเคยเห็นมาหลายที่แล้ว

แต่ตอนนี้มันยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น งานแสดงสินค้าของคอมมูนหลงหัวครั้งนี้ถือเป็นความพยายามครั้งใหม่

ก่อนหน้านี้ตอนเขากินข้าวกับเมิ่งไท่ที่จิ่นซิ่วซานเจียง เมิ่งไท่ก็พูดชัดเจนว่าที่เขามาตรวจเยี่ยมคอมมูนหลงหัว อย่างแรกคือเพื่อดูโครงการ อย่างที่สองคือเพื่อดูการพัฒนาของงานแสดงสินค้านี่แหละ

ว่ากันว่าทางระดับมณฑลก็ทุ่มเทโฆษณาไปไม่น้อย

ครั้งนี้คนที่มาเดินงานแสดงสินค้า ส่วนใหญ่เป็นคนจากในตัวเมืองและตัวอำเภอ

“พี่เฟย พี่ถามเรื่องนี้ทำไมครับ?” ฟางเหิงถามต่อ

เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ปิดบังเขา “ยอดขายสองสามวันนี้ฉันกับนายก็เห็นแล้ว ฉันกำลังคิดว่าร้านพะโล้สิบหลี่เซียง ควรจะไปเปิดสาขาในตัวอำเภอด้วยไหม”

จริงๆ เขากำลังคิดเรื่องเดิมอยู่ตลอดช่วงนี้ ตลาดของคอมมูนหลงหัวมีอยู่แค่เท่านี้ พอทำยอดขายได้ถึงหลักพัน มันก็เป็นจุดที่ตันแล้ว

จะเพิ่มยอดขายต่อได้ ก็ต้องขยายอาณาจักรธุรกิจของตัวเอง

อย่างเช่นเปิดสาขาใหม่ที่อื่นดู

คอมมูนเถียนเจียป้ากับคอมมูนหลีฮวาก็เป็นตลาดเหมือนกัน แต่ก็เหมือนกับคอมมูนหลงหัว คนไม่เยอะเท่าไหร่ มีตัวแทนจำหน่ายก็พอแล้ว

ไม่คุ้มที่จะลงทุนแรงคนแรงเงินมากเกินไปในสองที่นั้น

ตัวอำเภอนั่นแหละคือเป้าหมายหลัก

งานแสดงสินค้าครั้งนี้มีแขกจากในตัวเมืองและตัวอำเภอมาเยอะ แต่พวกเขาก็ยังเป็นส่วนน้อยอยู่ดี

คนงานบางคนไม่มีเวลามาหรอก

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่มีกำลังซื้อ กำลังซื้อของคนกลุ่มนี้ในยุคนี้ถือว่าสูงที่สุดแล้ว

มีรายได้ ก็ยิ่งอยากปรนเปรอตัวเองและครอบครัว

“จะว่าได้ก็ได้ครับพี่ แต่จากที่นี่ไปตัวอำเภอไม่ใกล้เลยนะพี่ นั่งรถไปก็ต้องหนึ่งชั่วโมง รถประจำทางก็มีแค่วันละสองเที่ยว” เรื่องพวกนี้ฟางเหิงย่อมคิดออก

แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น

นั่งรถโดยสารยังตั้งหนึ่งชั่วโมง

ถ้าต้องปั่นจักรยานไปกลับทุกวัน ไม่เหนื่อยจนเป็นลมตายเหรอ

“นั่นสินะ ถ้ามีมอเตอร์ไซค์ก็คงดี” เย่เสี่ยวเฟยอุทานออกมา

ฟางเหิงเดาะลิ้น “มอเตอร์ไซค์สมัยนี้ไม่ถูกเลยนะครับ ราคาตั้งหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน ชาตินี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงเลย”

ปัจจุบันในคอมมูนหลงหัว คนที่มีมอเตอร์ไซค์นับหัวได้เลย

แต่ของแพงก็มีเหตุผลของมัน ในยุคที่การเดินทางส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาสองขา มอเตอร์ไซค์ทำความเร็วได้สูงสุดถึง 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

เร็วกว่ารถโดยสารตั้ง 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ไม่ต้องใช้แรงคน ขี่แล้วไม่เหนื่อย

ฟางเหิงไม่กล้าแม้แต่จะฝันว่าชาตินี้จะมีมอเตอร์ไซค์สักคัน

“ไอ้เจ้าเด็กนี่ ไม่ได้เรื่องเลยนะแก” เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะด่า “ตั้งใจทำงานไป อีกหน่อยรถยนต์ซานตาน่าแกจะซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ มอเตอร์ไซค์คันเดียวจะเป็นไรไป?”

รถยนต์ซานตาน่าเป็นสัญลักษณ์ของฐานะทางสังคมในยุคนี้

คันหนึ่งราคาตั้งสองแสนกว่าหยวน

มีแค่ในเมืองที่เจริญแล้วเท่านั้น ฟางเหิงไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

“พี่เฟย รถยนต์ซานตาน่าคืออะไรครับ?”

เย่เสี่ยวเฟยจ้องเขา “ก็รถสี่ล้อไง เหมือนบ้านเคลื่อนที่เลย คนนั่งข้างในได้ รถวิ่งเร็วกว่ามอเตอร์ไซค์อีก”

“พี่เฟย พี่นี่รู้เยอะจริงๆ!” ฟางเหิงชมจากใจจริง

แถมยังเริ่มจินตนาการในหัวว่ารถยนต์หน้าตาเป็นยังไง

เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะพลางคิดดูว่า ดูท่าช่วงนี้จะต้องหามอเตอร์ไซค์สักคันมาให้ได้

ของแบบนี้ไม่มีเส้นสายคงไม่ได้

ตอนนี้คนที่เขารู้จัก คนที่มีช่องทางที่สุดคงเป็นเมิ่งไท่

อาศัยช่วงที่เมิ่งไท่ยังไม่จากคอมมูนหลงหัวไป ต้องรีบหาเวลาไปถามดูว่าพอจะช่วยอะไรได้บ้าง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง