บทที่ 69 น้องสาวเกิดเรื่องแล้ว!

หากเป็นคนอื่นที่อยากเจอเมิ่งไท่ละก็ บอกเลยว่ายากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก

นั่นคือผู้นำระดับสูงจากคณะกรรมการมณฑลเชียวนะ คนทั่วไปจะอยากเจอหน้ากันได้ง่ายๆ ที่ไหนกันล่ะ?

แต่เย่เสี่ยวเฟยไม่เหมือนคนอื่น

เขาตรงดิ่งไปที่สถานีตำรวจทันที

“เสี่ยวเฟย นายมาทำไมล่ะ? ฉันก็เพิ่งคิดว่าจะไปหานายอยู่พอดีเลย” หัวหน้าสถานีหวังเห็นเขาเดินเข้ามาก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

เย่เสี่ยวเฟยชะงักไปเล็กน้อย

หาเขาอย่างนั้นหรือ?

“นี่ยังไม่รู้เรื่องหรือไง? ท่านหัวหน้าเมิ่งให้ผู้ช่วยมาแจ้งแล้วว่าเย็นนี้ทุกคนต้องไปกินข้าวที่จิ่นซิ่วซานเจียง” หัวหน้าสถานีหวังเห็นเขามีสีหน้าสงสัยจึงรีบพูดต่อ

“เลขาฯ เหวินกำชับถึงนายโดยเฉพาะเลย สงสัยคงมีธุระอะไรด่วนมั้ง เลยยังไม่ได้บอกนาย”

ไปกินข้าวที่จิ่นซิ่วซานเจียงพร้อมกันงั้นหรือ

เย่เสี่ยวเฟยไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้

เพิ่งคิดจะยืมโทรศัพท์สถานีตำรวจโทรหาเมิ่งไท่ ใครจะไปรู้ว่าเมิ่งไท่กลับชวนเขาไปกินข้าวเสียก่อน

ดูท่าแล้ว คนที่จะไปร่วมงานคราวนี้คงเป็นคนมีหน้ามีตาในคอมมูนหลงหัวทั้งนั้น

“ได้ครับ ขอบคุณหัวหน้าสถานีหวังที่บอกข่าว”

เย่เสี่ยวเฟยตอบรับอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อเย็นนี้ต้องร่วมโต๊ะกันอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องโทรศัพท์ไปให้ยุ่งยาก

เดี๋ยวตอนกินข้าวค่อยอาศัยจังหวะดื่มเหล้าเพิ่มอีกสักหน่อย จะคุยเรื่องอะไรก็สะดวกไปหมด

เขาคุยกับหัวหน้าสถานีหวังอีกสองสามประโยคแล้วจึงขอตัวกลับ

พอกลับถึงบ้านก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย หยิบของพะโล้ติดมือไปตามนัดที่จิ่นซิ่วซานเจียง

“เสี่ยวเฟย นายมาสักที ท่านหัวหน้าเมิ่งกำชับนักหนาว่าต้องรับรองนายให้ดี ห้องส่วนตัวยังเป็นที่เดิมนะ” กวนเจี้ยนจวินพอเห็นหน้าเขาก็ทิ้งทุกอย่างในมือทันที แล้วพาเย่เสี่ยวเฟยขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบน

กวนเจี้ยนจวินเปิดร้านอาหารขนาดนี้ได้ เส้นสายย่อมกว้างขวางอยู่แล้ว

เขาย่อมได้ยินข่าวคราวมาบ้างว่าเมิ่งไท่มาที่นี่เพื่อทำอะไร

นั่นมันเรื่องการพัฒนาของคอมมูนหลงหัวในอนาคตเชียวนะ!

สิ่งที่เย่เสี่ยวเฟยทำในวันนั้น ไม่เพียงแต่ช่วยร้านอาหารที่เขาสร้างมากับมือ แต่ยังช่วยทั้งคอมมูนหลงหัวไว้ด้วย

อาจพูดได้ว่าแม้แต่กับผู้นำระดับสูงคนอื่น กวนเจี้ยนจวินยังไม่เคยให้เกียรติขนาดนี้มาก่อนเลย

พอถึงหน้าประตูห้องส่วนตัว เขายังเปิดประตูให้เย่เสี่ยวเฟยด้วยตัวเองอีกต่างหาก

ตอนนี้ที่โต๊ะมีคนนั่งอยู่เต็มโต๊ะกลมใหญ่แล้ว

แต่ที่นั่งตรงกลางสองที่ยังว่างอยู่

ทันทีที่เย่เสี่ยวเฟยเดินเข้ามา ก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนบนโต๊ะทันที

พวกเขาทุกคนต่างได้ยินมาว่ามีคนหนุ่มช่วยชีวิตท่านหัวหน้าเมิ่งไว้ได้ ก่อนมาก็เดากันไปต่างๆ นานาว่าใครหนอช่างโชคดีนัก พอเห็นเย่เสี่ยวเฟยที่ดูสูงโปร่งและสง่างามเดินเข้ามา ก็ทำเอาทุกคนตาเป็นประกายทันที

“ฮ่าๆ ช่างเป็นคนหนุ่มที่ดูดีจริงๆ! ไม่แปลกใจเลยที่ท่านหัวหน้าเมิ่งเอ็นดู พ่อหนุ่มดูมีความกระตือรือร้นดี พวกเราเห็นแล้วยังชอบเลย” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าวชมพร้อมเสียงหัวเราะ

เขาสวมชุดซุนยัตเซ็น บุคลิกคล้ายคลึงกับท่านหัวหน้าเมิ่ง ดูออกชัดว่าเป็นระดับผู้นำเช่นกัน

“เสี่ยวเฟย นี่คือเลขาพรรคประจำคอมมูนหลงหัวของเรา” กวนเจี้ยนจวินแนะนำอย่างถูกจังหวะ

เลขาพรรคประจำคอมมูนถือเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจสูงสุด ดูแลทั้งด้านการผลิตและความเป็นอยู่ของคนในคอมมูน เรียกได้ว่าอำนาจตัดสินใจทุกอย่างในคอมมูนหลงหัวขึ้นอยู่กับเขา

คนระดับนี้ในคอมมูนหลงหัวเรียกได้ว่ามีชื่อเสียงโด่งดัง หากเป็นเย่เสี่ยวเฟยในชาติก่อนคงต้องรู้สึกประหม่าไม่น้อย ทว่าสำหรับเย่เสี่ยวเฟยในตอนนี้ กลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลย

เพราะเขาเคยพูดคุยกับผู้นำระดับมณฑลมาแล้ว สำหรับเขา เลขาพรรคประจำคอมมูนก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

“ขอบคุณท่านผู้นำที่ชื่นชมครับ” เย่เสี่ยวเฟยตอบด้วยท่าทีนอบน้อมทว่าไม่ลดตัวลง

การตอบรับอย่างพอดีเช่นนี้ย่อมทำให้ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพยักหน้าชื่นชม แม้แต่เลขาพรรคชิวเองก็รู้สึกแปลกใจ เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก พบเจอคนหนุ่มมาก็เยอะ หลายคนมักขาดความกล้าและขาดบารมี ทว่าคนตรงหน้ากลับต่างออกไป แม้อายุยังน้อยแต่ท่าทีและการวางตัวกลับสุขุมเยือกเย็น ยิ่งบวกกับความดีความชอบที่ช่วยชีวิตผู้นำระดับสูงไว้ อนาคตไกลแน่

เลขาพรรคชิวจึงหมายมั่นจะสร้างสายสัมพันธ์กับเขาไว้ทันที

“ตอนนี้ท่านหัวหน้าเมิ่งยังไม่มา ที่พวกเราทุกคนมานั่งกันอยู่นี่ก็เพราะท่านหัวหน้าเมิ่งเป็นคนเอ่ยปากชวน ท่านเป็นคนเห็นคุณค่าของคนเก่ง คงอยากจะปูทางให้นายอยู่ไม่น้อย ถือโอกาสนี้ฉันจะแนะนำคนเหล่านี้ให้นายรู้จักก็แล้วกัน”

เลขาพรรคชิวลุกขึ้นเป็นฝ่ายเริ่มแนะนำบุคคลที่มาร่วมงานในวันนี้เรียงตามลำดับตำแหน่ง

“นี่คือรองเลขาพรรคประจำคอมมูนเรา แซ่หลิว”

“นี่คือเลขาฯ หวง”

“…”

“นี่คือเจ้าหน้าที่คลังพัสดุคอมมูนเรา แซ่เซี่ย”

โต๊ะนี้แทบจะรวมเจ้าหน้าที่ระดับสูงของคอมมูนไว้เกือบหมด รวมถึงผู้อำนวยการโรงงานใหญ่ๆ อีกหลายแห่ง รวมทั้งผู้อำนวยการโรงงานอาหารที่เพิ่งเจอวันนี้อย่างท่านผู้อำนวยการหวังด้วย

เลขาพรรคชิวแนะนำไปทีละคน เย่เสี่ยวเฟยก็กล่าวทักทายไปทีละคนเช่นกัน

คนที่ถูกเอ่ยชื่อต่างรู้สึกประหลาดใจและให้เกียรติด้วยการยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มฉลองให้ นี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผู้นำระดับมณฑลเชียวนะ!

ทว่ายกเว้นก็แต่เลขาฯ หวงคนสุดท้าย

ภายนอกเขาดูเป็นปกติ แต่ในใจกลับไม่ได้ใส่ใจเย่เสี่ยวเฟยเลยสักนิด

‘ก็แค่โชคดีที่ห้ามไม่ให้ท่านผู้นำไปดื่มเหล้าที่ร้านไม่ใช่หรือไง? เกี่ยวอะไรกับการเป็นวีรบุรุษด้วย?’

แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย เขาจึงไม่กล้าแสดงท่าทีดูหมิ่นออกมา

เมื่อแนะนำจนครบถ้วน เลขาพรรคชิวเห็นว่าเย่เสี่ยวเฟยวางตัวได้เหมาะสมและดูเข้ากับผู้คนได้ดีก็ยิ่งชื่นชมคนหนุ่มผู้นี้มากขึ้น จึงคอยชวนสนทนาไม่ขาดปาก

จนกระทั่งเมิ่งไท่และเหวินเจิ้นซิงเดินทางมาถึง งานเลี้ยงทั้งงานก็เข้าสู่ช่วงสำคัญที่สุด

บนโต๊ะอาหาร เมิ่งไท่กล่าวขอบคุณเย่เสี่ยวเฟยอย่างเป็นทางการพร้อมกับแนะนำให้ทุกคนรู้จัก ซึ่งคนจีนนั้นถือเรื่องความถ่อมตัว บางเรื่องจึงไม่สะดวกที่จะพูดออกมาตรงๆ

แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร

ตราบใดที่ไม่ผิดหลักการ พวกเขาก็พร้อมจะยื่นมือช่วยเหลือคนหนุ่มคนนี้เต็มที่

เย่เสี่ยวเฟยเองก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถามเมิ่งไท่ถึงเรื่องมอเตอร์ไซค์ว่าพอจะมีลู่ทางบ้างไหม

“เสี่ยวเฟย นายยังอยากได้มอเตอร์ไซค์อยู่อีกเหรอ?” เมิ่งไท่ไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่ถามกลับด้วยความสนใจ “นายซื้อมอเตอร์ไซค์ไป ขี่ในคอมมูนหลงหัวคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่หรอกมั้ง”

ถนนแถวนี้ไม่กว้างนัก แถมคนเดินก็เยอะ มอเตอร์ไซค์ขี่ยาก

เย่เสี่ยวเฟยเห็นเขาไม่ปฏิเสธทันควันก็โล่งใจ ดูท่าทางหัวหน้าเมิ่งน่าจะมีลู่ทางอยู่

“หัวหน้าเมิ่งครับ ผมว่าทำธุรกิจต้องมองการณ์ไกล ตอนนี้ธุรกิจพะโล้ของผมต้องยกระดับขึ้นแล้ว ถ้าอยากให้โตกว่านี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องขยายไปถึงตัวอำเภอและตัวเมือง การมีมอเตอร์ไซค์จะสะดวกกว่ามากครับ” เย่เสี่ยวเฟยกล่าว

“ดี!” เมิ่งไท่ร้องชมเสียงดัง รู้สึกว่าเขาไม่ได้มองคนผิดจริงๆ

“เสี่ยวเฟย ฉันไม่ได้มองคนผิดจริงๆ นายเป็นคนหนุ่มที่มีความคิดดีมาก! เรื่องมอเตอร์ไซค์นายนอนใจได้เลย ฉันจะให้เจิ้นซิงไปถามให้ สามวันรู้ผล แต่อาจจะต้องแพงหน่อยนะ”

“ผมเข้าใจครับ” เย่เสี่ยวเฟยตอบรับอย่างเข้าใจ

อีกอย่างตอนนี้เขามีเงินฝากหนึ่งแสนแล้ว หนึ่งหมื่นห้าสำหรับเขาถือว่าไม่เท่าไหร่

“ดีแล้วล่ะ เสี่ยวเฟย ฉันตั้งตารอที่จะได้เห็นร้านของนายในตัวเมืองนะ ถึงตอนนั้นมันคงเติบโตไปมากแล้ว!”

“ผมจะพยายามครับ”

งานเลี้ยงมื้อนี้เรียกได้ว่าอิ่มเอมทั้งเจ้าภาพและแขก

เย่เสี่ยวเฟยดีใจเลยดื่มไปไม่น้อย

ระหว่างทางจากจิ่นซิ่วซานเจียงกลับมาร้าน พอโดนลมหนาวปะทะหน้า ฤทธิ์เหล้าก็เริ่มตีขึ้นมา

ขณะที่เขากำลังมึนๆ เลี้ยวโค้งมาใกล้จะถึงร้าน ก็เกือบจะชนเข้ากับฟางเหิงที่เดินสวนมาพอดี

“พี่เฟย! พี่รีบไปโรงเรียนเร็วเข้า น้องสาวพี่เกิดเรื่องแล้ว!” ฟางเหิงเห็นหน้าเขาก็ตะโกนออกมาทันที

ความมึนเมาของเย่เสี่ยวเฟยหายเป็นปลิดทิ้งในทันใด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง