บทที่ 85 ติวพี่สะใภ้สอบเข้ามหาวิทยาลัย

“พี่คะ พี่สะใภ้ชื่ออะไรคะ? อายุเท่าไหร่? แล้วบ้านเขาอยู่ที่ไหน?” เย่หลิงยิงคำถามใส่รัวๆ

“นี่เรามาสอบประวัติพี่หรือไง” เย่เสี่ยวเฟยกลั้นขำ “ยังไม่รีบขึ้นรถอีก?”

“พี่ บอกหนูมาเถอะนะ!” เย่หลิงอยากรู้เรื่องพี่สะใภ้ในอนาคตใจจะขาด รีบกระโดดขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วเขย่าไหล่เย่เสี่ยวเฟย

ทำท่าจะเขย่าไม่หยุดจนกว่าเขาจะบอก

“ก็อยู่แถวคอมมูนหลงหัวนี่แหละ อายุเท่าพี่นี่แหละ” เย่เสี่ยวเฟยตอบไปตามตรง เพราะเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้เป็นความลับอะไร

พลางสตาร์ทรถออกไป

ตอนนั้นผู้คนในคอมมูนหลงหัวเดินกันขวักไขว่ ทุกคนพอเห็นมอเตอร์ไซค์ของเขาก็พากันหยุดมองจนเดินต่อไม่ไหว

เย่เสี่ยวเฟยจึงขับช้าๆ เพื่อความปลอดภัย

“งั้นพี่สะใภ้ต้องสวยมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ?” เย่หลิงที่นั่งซ้อนท้ายถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ก็พี่ชายเธอขนาดเจอคนอย่างครูหลินยังใจนิ่งได้ขนาดนี้ ผู้หญิงที่เขารักจะธรรมดาได้ยังไง?

“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวจริงเขาจะสวยแค่ไหน ต่อให้มีคนสวยกว่าเขา แต่ในใจพี่ เขาก็คือคนที่สวยที่สุด” เย่เสี่ยวเฟยตอบโดยไม่ต้องคิด

ชาติก่อนเขาเคยเจอคนสวยมาตั้งเยอะ แต่ไม่มีใครทำให้หัวใจเต้นแรงได้เลย

เหอจิ้งเจียคือรักแรกของเขา แถมทั้งคู่ยังมีอดีตที่หวานชื่นด้วยกัน ตำแหน่งของเธอในใจเขาจึงพิเศษที่สุด

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่รีบวางแผนหาเงินมาแต่งงานกับเธอตั้งแต่เพิ่งเกิดใหม่หรอก

“พี่เองก็สุดยอดเหมือนกัน ดูสิ พี่เก่งจะตาย!” เย่หลิงเอ่ยชมจากใจจริง

“ก็แค่พอถูไถไปได้ ยังห่างไกลคำว่าเก่งอีกเยอะ”

สองพี่น้องคุยกันไปเรื่อยเปื่อยจนมาถึงร้านพะโล้สิบหลี่เซียง เย่เสี่ยวเฟยจอดรถลง

“พี่เฟย กลับมาแล้วเหรอครับ!” ฟางเหิงรีบทักทาย

“เถ้าแก่เจ้าคะ” หญิงสาวสองคนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อย่างเป็นมิตร พอเห็นเย่หลิงก็ถามขึ้นว่า “นี่คือ…”

“น้องสาวผมเอง ชื่อเย่หลิง” เย่เสี่ยวเฟยโอบไหล่น้องสาวเดินทะลุหน้าร้านเข้าไปยังหลังร้าน

ในเมื่อตอนนี้ทุกคนอยู่ข้างนอก เขาเลยถือโอกาสเล่าเรื่องที่ตัวเองเริ่มทำธุรกิจและได้รู้จักกับพวกผู้นำหน่วยงานต่างๆ ให้ฟังตรงนี้

แน่นอนว่าเขาสงวนเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเกิดใหม่ไว้

“พี่คะ พี่เก่งจริงๆ เลย!” เย่หลิงฟังจบก็ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะทำใจเชื่อได้สนิท

สายตาที่เธอมองเย่เสี่ยวเฟยตอนนี้เปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสศรัทธาไปหมดแล้ว

ต้องแบกรับแรงกดดันจากคนในครอบครัว แต่กลับสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ขนาดนี้ ถ้าไม่เรียกว่าเก่งแล้วจะเรียกว่าอะไร?

“เพราะงั้นหลิงเอ๋อร์ ไม่ว่าที่โรงเรียนจะเจอเรื่องอะไรมา ต้องบอกพี่นะ แล้วก็ตั้งใจเรียนให้ดี อนาคตพี่มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”

“ช่วยอะไรเหรอคะ?” เย่หลิงถามขึ้นทันที ทั้งยังรู้สึกตื้นตันจนอยากจะร้องไห้

พี่ชายสามคน มีแค่พี่สามนี่แหละที่ดีกับเธอที่สุด คอยดูแลเธอทุกเรื่อง

อย่าว่าแต่ช่วยเรื่องเดียวเลย ให้ช่วยตลอดเธอก็ยอม!

“ก็เรื่องพี่สะใภ้เรานั่นแหละ เขาเรียนจบมัธยมปลายเหมือนกัน แต่เพราะปัญหาโควตาที่โรงงาน เขาเลยไม่ได้เลือกเรียนซ้ำเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย หลิงต้องตั้งใจสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ แล้วช่วยพี่ติวหนังสือให้พี่สะใภ้ด้วยนะ”

เย่เสี่ยวเฟยกล่าวอย่างจริงจัง

ปัจจุบัน ตำแหน่งงานประจำในโรงงานเป็นสิ่งที่ใครๆ ต่างก็แย่งชิงกัน นี่คือชามข้าวเหล็กที่มั่นคงอย่างแท้จริง

พ่อแม่ของเหอจิ้งเจียเดินเรื่องอยู่นานกว่าจะได้โควตาพนักงานโรงงานอาหารมาให้ลูกสาว โดยมีเงื่อนไขว่าพอเรียนจบต้องไปเริ่มงานทันที

ในมุมมองคนรุ่นก่อน นี่ถือเป็นงานที่มั่นคงไปตลอดชีวิตในโรงงานอาหาร

แต่ชีวิตแบบนี้ ไม่ใช่ชีวิตที่เย่เสี่ยวเฟยอยากให้เหอจิ้งเจียต้องเจอ

เหอจิ้งเจียชอบเรียนหนังสือและผลการเรียนก็ดี แม้ปากจะไม่ได้พูด แต่ในใจเธอต้องอยากเข้ามหาวิทยาลัยแน่ๆ

ตอนเขาเกิดใหม่มันก็สายไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาเริ่มสะสมทุนได้บ้างแล้ว

เขามีความสามารถและความกล้าที่จะทำให้เหอจิ้งเจียได้ใช้ชีวิตแบบสุขสบายไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทอง

“พี่คะ พี่ทำธุรกิจได้ดีขนาดนี้ เราสองคนเรียนหนังสือไปจะดีกว่าพี่ได้ยังไงกัน” เย่หลิงถามอย่างงุนงง

“หลิงเอ๋อร์ คำพูดนี้ไม่ถูกนะ การศึกษาสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด คนเราเกิดมาต้องเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา ถ้าเมื่อไหร่ที่ลูกไม่ยอมเรียนรู้ ก็จะถูกสังคมนี้ทอดทิ้ง ความรู้นี่แหละคือสิ่งเดียวที่ใครก็แย่งไปไม่ได้” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อนาคตสังคมจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ยอดขายของเรายังไงก็ต้องมีเพดานจำกัด การที่พวกเธอเรียนหนังสือมากๆ มันส่งผลดีต่อการพัฒนาของร้านพะโล้สิบหลี่เซียงแน่นอน”

ยกตัวอย่างเช่นกิจกรรมจับรางวัลในงานแสดงสินค้า ก็เป็นกลยุทธ์การตลาดที่เย่เสี่ยวเฟยเรียนรู้มาจากยุคหลัง

ต้องเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ถึงจะไปได้ไกลบนเส้นทางนี้

หลังการปฏิรูปเศรษฐกิจ ทุกอย่างก็เหมือนถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่สิบปี สังคมทั้งสังคมก็เปลี่ยนไปหมด

มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นมากมาย

ใครจะไปคิดว่าจะมีสิ่งที่เรียกว่าการจ่ายเงินผ่านมือถือ แค่ถือมือถือเครื่องเดียว ไม่พกเงินสดก็ซื้อของได้

ไม่ต้องออกจากบ้าน แค่จิ้มมือถือ สั่งอาหาร สั่งยา แม้กระทั่งข้าวของเครื่องใช้ ก็มีคนเอามาส่งถึงที่

การทำธุรกิจเหมือนพายเรือทวนน้ำ ไม่ก้าวหน้าก็ถอยหลัง

“ที่สำคัญกว่านั้น ชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่เหมือนกับตอนนี้แน่นอน พวกเธอจะได้รู้จักเพื่อนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ซึ่งเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของพวกเธอมาก”

เย่เสี่ยวเฟยกล่าวต่อ “การเข้ามหาวิทยาลัยจะทำให้พวกเธอมีแนวคิดที่เป็นอิสระมากขึ้น พี่อยากเห็นพวกเธอเปล่งประกายในสายงานของตัวเอง มากกว่าที่จะเห็นพวกเธอวุ่นวายอยู่กับงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้”

สำหรับน้องสาวที่เข้าสู่ชีวิตแต่งงานเร็วเกินไป คำพูดนี้ของเย่เสี่ยวเฟยถือว่าเขาต้องทุ่มเทอย่างหนัก!

ถ้าพูดถึงผู้หญิง คนส่วนใหญ่มักนึกถึงความขยันใส่ใจ ทำงานบ้าน ทำอาหารได้

แต่ก็มีหญิงเก่งมากมายที่สร้างผลงานในหน้าที่การงานได้ไม่แพ้ใคร

สตรีก็สามารถแบกรับท้องฟ้าได้ครึ่งหนึ่งเช่นกัน

บัณฑิตมหาวิทยาลัยในยุคนี้มีคุณค่ามาก ถ้าเรียนจบออกมา การหางานดีๆ ทำก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เขาอยากเห็นเย่หลิงมีหน้าที่การงานเป็นของตัวเองในอนาคต ไม่ใช่ค่อยๆ ถูกชีวิตกัดกินประกายในดวงตาจนมอดดับไป

“พี่คะ หนูจะตั้งใจให้ดีที่สุดเลยค่ะ!” ดวงตาที่เคยสับสนของเย่หลิงกลับมาแน่วแน่ขึ้นในทันที

เธออาจยังนึกภาพไม่ออกว่าอนาคตจะทำอะไร แต่ตอนนี้มีเป้าหมายหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าแล้ว

นั่นคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย!

“พี่เชื่อในตัวเธอนะ” เย่เสี่ยวเฟยยิ้ม

“พี่คะ หนูอยากเจอพี่สะใภ้ในอนาคตเร็วๆ จังเลย” เย่หลิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน

คนแบบไหนกันนะที่ทำให้พี่ชายผู้เงียบขรึมของเธอเปลี่ยนเป็นร่าเริงได้ขนาดนี้ในเวลาอันสั้น

“ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานก็ได้เจอแล้ว” เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะโดยไม่รู้ว่าน้องสาวคิดอะไรอยู่ “เธอนั่งพักที่นี่ก่อนนะ อีกเดี๋ยวเราค่อยกลับกัน”

“ค่ะ”

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากหลินจิ้งเหวินแยกกับเย่เสี่ยวเฟยที่หน้าโรงเรียน เธอก็กลับไปยังร้านของตัวเองที่อยู่นอกโรงเรียน

ยังไม่ทันถึงหน้าร้าน ก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น

แวบเดียวหลินจิ้งเหวินก็จำได้ว่าใคร

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือหันหลังกลับจะเดินหนี

“หลินจิ้งเหวิน!”

คนข้างหลังตะโกนเรียกเสียงดัง “นี่เธอจะหนีอีกแล้วเหรอ? นี่กะจะไม่สนใจทั้งคุณปู่และแม่แล้วใช่ไหม!”

ฝีเท้าที่หลินจิ้งเหวินกำลังจะก้าวเดินชะงักลง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง