บทที่ 84 ครูหลินดูเหมือนจะชอบคุณ

มื้ออาหารดำเนินไปจนจบ ทุกคนต่างก็อิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า

ยามที่ก้าวเท้าออกจากลานบ้าน ท้องฟ้าก็มืดค่ำเสียแล้ว เย่เสี่ยวเฟยขี่มอเตอร์ไซค์ตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อซื้อยาชุดใหม่ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปยังคอมมูนหลงหัว

ที่ทำการคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ หัวหน้าหลินเดินออกมาด้วยสีหน้าหนักใจ

แม่ของเขาสั่งมาอย่างเด็ดขาด อย่างแรกคือให้ตามหาผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายเขาไว้ อีกอย่างคือต้องพาตัวน้องสาวกลับมา

พูดถึงเรื่องนี้ หัวหน้าหลินก็อดถอนหายใจไม่ได้

พอกล่าวถึงลูกสาว พ่อเขาก็เอาแต่พูดเรื่องปัญหาความรักของเธอ

เขาในฐานะพี่ชายก็จนปัญญา ทำได้แค่ช่วยนัดดูตัวให้

ผลคือพอน้องสาวหนีออกจากบ้านไปเพราะเรื่องนี้ มันก็กลายเป็นความผิดเขาคนเดียว

ตอนนี้แค่พูดถึงเรื่องน้องสาว คนในบ้านก็ชี้หน้าด่าเขา รวมไปถึงพ่อด้วย!

เขาแทบไม่มีที่ระบายความอัดอั้นใจเลย

ในฐานะพี่ชายแท้ๆ เขาย่อมรู้ว่าน้องสาวอยู่ที่ไหน แต่ที่ลำบากใจตอนนี้คือเรื่องผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเหล่ยเหล่ยไว้

ยังดีที่เขามีคนรู้จักที่สถานีตำรวจ ในเมื่อรู้ชื่อแล้ว การให้ช่วยตรวจสอบดูคงไม่ยาก

เย่เสี่ยวเฟยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกำลังตามสืบเขาอยู่ หลังจากกลับมาจากตัวอำเภอ เขาก็นอนหลับสนิท

ตั้งแต่งานแสดงสินค้าเริ่มขึ้น เขาก็นอนไม่พอมาตลอด คิดว่าวันรุ่งขึ้นงานน่าจะน้อย เลยตื่นสายโด่ง

ตื่นขึ้นมาแล้วเดินจากหลังบ้านไปหน้าร้าน พนักงานต่างก็กำลังง่วนอยู่กับงานกันอย่างคึกคัก

ตอนนี้ร้านพะโล้สิบหลี่เซียงมียอดส่งของต่อวันถึงหนึ่งพันจิน

พี่สยงจะไปรับซื้อผักและเนื้อสัตว์สดๆ ใหม่ๆ มาส่งที่ร้านตอนตีสี่

ขนาดนั้นแล้ว ก็ยังมีโอกาสที่ของจะไม่พอ

ตอนนี้น้ำพะโล้ในหม้อยังเคี่ยวอยู่ เย่เสี่ยวเฟยช่วยงานอยู่พักหนึ่ง เห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว จึงขี่รถมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมหลงหัว

เขารับปากเย่หลิงไว้ว่าจะมารับเธอในวันหยุดสุดสัปดาห์ เพื่ออธิบายเรื่องราวให้กระจ่าง

ขี่รถมาถึงหน้าโรงเรียน แต่ไกลๆ กลับเห็นหลินจิ้งเหวิน

แดดวันนี้แรงเอาเรื่อง หลินจิ้งเหวินยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน สวมชุดกระโปรงสีขาว ลำคอของเธอดูขาวผ่องยิ่งกว่าชุดที่สวมเสียอีก

วันนี้หลินจิ้งเหวินตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ ผมถักไว้อย่างเรียบร้อย ดูเหมือนจะทาครีมหิมะมาด้วย ต่อให้ร้อนจนเหงื่อซึมที่ปลายจมูก แต่ตัวเธอก็ยังส่งกลิ่นหอม

ชุดกระโปรงที่สวมก็สวยมาก สไตล์แบบนี้ อย่างน้อยเย่เสี่ยวเฟยก็ยังไม่เคยเห็นใครในคอมมูนใส่มาก่อน

ตอนนี้เธอกำลังกางร่ม ใบหน้าสวยแดงก่ำเพราะความร้อน

"จิ้งเหวิน อากาศร้อนขนาดนี้ เธอยืนรอใครอยู่เหรอ?" เย่เสี่ยวเฟยจอดรถแล้วถามด้วยความสงสัย

"รอคุณไงคะ" หลินจิ้งเหวินเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดว่า "วันนี้คุณไม่ได้จะมาหาเย่หลิงเหรอคะ?"

เย่เสี่ยวเฟยชะงักไป

เขายังจำได้เลยว่าตัวเองไม่ได้บอกเรื่องนี้กับหลินจิ้งเหวินนี่นา?

"ลำบากคุณแล้วจริงๆ" แต่ด้วยความสุภาพ เย่เสี่ยวเฟยยังคงกล่าวขอบคุณ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันได้ยินมาจากเย่หลิงน่ะค่ะ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

ในเมื่อมีครูหลินไปด้วย เย่เสี่ยวเฟยก็ไม่สะดวกจะขี่มอเตอร์ไซค์ จึงนำรถไปจอดไว้ในโรงเรียนแทน

ระหว่างทาง เย่เสี่ยวเฟยมองตรงไปข้างหน้าไม่วอกแวก

แม้หลินจิ้งเหวินจะมีรูปร่างสูงโปร่ง แต่เขาก็สูงกว่าเธอถึงหนึ่งช่วงหัว

เขากลัวจริงๆ ว่าถ้าเผลอหันไปมอง จะเห็นสิ่งที่ไม่อาจมองได้

"ตั้งแต่ที่คุณมาจัดการเรื่องคราวที่แล้ว อาการของเย่หลิงก็ดีขึ้นมากเลยค่ะ ฉันกำลังปรึกษากับครูเซียวอยู่ อีกสองวันหวงฮ่าวเทียนจะออกมาขอโทษเย่หลิงต่อหน้าทุกคนในโรงเรียนค่ะ" หลินจิ้งเหวินเป็นฝ่ายเริ่มชวนคุยก่อน

เย่เสี่ยวเฟยถอนหายใจโล่งอกแล้วพูดว่า "ก็ดีครับ ผมกลัวแค่ว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อแก"

ผลการเรียนของน้องสาวดีมาโดยตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะแรงกดดันจากที่บ้าน การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอเลย

"ความสามารถในการปรับตัวของเย่หลิงเข้มแข็งมากค่ะ ครูประจำวิชาทุกคนต่างก็เอ็นดูเธอ ผลการเรียนของเธอก็ดีมากด้วยค่ะ" หลินจิ้งเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โรงเรียนมัธยมหลงหัวไม่ใหญ่โต ทั้งสองเดินคุยกันพลางเดินมาถึงใต้หอพักหญิง

หลินจิ้งเหวินขึ้นไปตามคน ส่วนเย่เสี่ยวเฟยยืนรออยู่ข้างล่าง

ไม่นานทั้งสองคนก็ลงมา

"พี่สาม!" เย่หลิงเกือบจะกระโจนเข้ามาหา

นี่คือท่าทางออดอ้อนที่เธอจะแสดงออกมาต่อหน้าคนที่คอยตามใจและรักใคร่เธอเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าหลังจากเย่เสี่ยวเฟยมาหาและคอยหนุนหลังให้เธอหลายครั้ง เย่หลิงก็เทิดทูนและพึ่งพาเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เผยให้เห็นความไร้เดียงสาที่หาได้ยากต่อหน้าเขา

"วิ่งช้าๆ หน่อย" เย่เสี่ยวเฟยชอบความรู้สึกเช่นนี้มาก

ชาติก่อนเขาไร้ความสามารถ ชาตินี้เขาจะทำให้คนที่เขาห่วงใยมีรอยยิ้มที่ไร้กังวลเช่นนี้ไปตลอดชีวิต

"พี่สาม ครั้งนี้พี่จะอยู่นานไหมคะ?" เย่หลิงยังนึกว่าเย่เสี่ยวเฟยแค่มาแวะดูเธอที่โรงเรียนเฉยๆ

"วันนี้วันเสาร์ พี่จะมารับหนูกลับไปพักผ่อนที่บ้านสองวัน" เย่เสี่ยวเฟยกล่าว

เย่หลิงไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว และเขาก็ถือโอกาสนี้ไปดูบ้านของตัวเองด้วย

ถือโอกาสบอกเรื่องที่เขาตั้งใจจะบอกเย่หลิงไปด้วย

"ดีค่ะ!" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเย่หลิง

"จิ้งเหวิน งั้นเราไปก่อนนะ ขอบคุณคุณมากจริงๆ สำหรับเมื่อครู่" เย่เสี่ยวเฟยกล่าวกับหลินจิ้งเหวินอย่างจริงจัง

"ไม่เป็นไรค่ะ เดินทางช้าๆ นะคะ ระวังตัวด้วย" หลินจิ้งเหวินพยักหน้า

ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันไป

เย่เสี่ยวเฟยพาเย่หลิงไปยังที่จอดรถ

"พี่สาม พี่คิดว่าครูหลินเป็นยังไงบ้างคะ?" เย่หลิงลดเสียงถาม

"ก็ดีนะ" เย่เสี่ยวเฟยตอบแบบไม่คิดอะไร

"หนูรู้สึกว่าครูหลินเหมือนจะชอบพี่นะคะ" เย่หลิงทิ้งระเบิดลูกใหญ่

ประโยคเดียว ทำเอาเย่เสี่ยวเฟยที่เดินนำอยู่เกือบจะสะดุดขาตัวเอง

เกือบจะล้มหัวทิ่ม

"หนูคิดไปเองน่ะ เรื่องนี้ห้ามพูดอีกนะ" เย่เสี่ยวเฟยหันไปมองรอบๆ ยืนยันว่าไม่มีใครเห็น

สมัยนี้ชื่อเสียงของหญิงสาวสำคัญแค่ไหนกัน หากมีคนมาได้ยินเข้า ชื่อเสียงของหลินจิ้งเหวินคงป่นปี้หมด

"หนูจะคิดไปเองได้ยังไง…" เย่หลิงพึมพำเสียงเบา

ชัดเจนว่าเป็นพี่ชายตัวเองที่ซื่อบื้อเกินไป ไม่เคยคิดไปในทางนั้นเลย

แต่ไม่นาน เธอก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้แล้ว

เพราะตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงบริเวณที่จอดรถแล้ว

ความสนใจทั้งหมดของเย่หลิงถูกมอเตอร์ไซค์ที่อยู่ตรงหน้าดึงไปหมดสิ้น

ยุคนี้แม้แต่จักรยานยังหาดูยาก แต่นี่กลับมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งอยู่ตรงนี้?

เย่หลิงยังไม่ทันได้สงสัยนาน

พอเห็นพี่ชายไขกุญแจรถ ตาของเธอก็แทบถลนออกมา

"พี่สาม! นี่รถพี่เหรอคะ?" เย่หลิงตะลึงจนอ้าปากค้าง

ก่อนหน้านี้พี่สามเพิ่งซื้อจักรยานไม่ใช่เหรอ? นี่ผ่านไปกี่วันเอง ทำไมถึงเปลี่ยนมาเป็นมอเตอร์ไซค์แล้วล่ะ?

"ใช่แล้ว เพิ่งซื้อมา พี่สะใภ้หนูยังไม่เคยนั่งเลยนะ" เย่เสี่ยวเฟยสวมหมวกกันน็อกแล้วส่งสัญญาณให้เธอขึ้นมานั่ง

"พี่สะใภ้? พี่สาม หนูมีพี่สะใภ้แล้วเหรอคะ?" เย่หลิงสมกับที่เป็นเด็กเรียนเก่ง

จับประเด็นสำคัญในคำพูดของเย่เสี่ยวเฟยได้ทันที

เย่เสี่ยวเฟยพยักหน้า

ไม่ใช่แค่พี่สะใภ้ อีกไม่นานคงได้มีหลานด้วย

ถ้าให้เทียบกับเส้นเรื่องในละคร ต่อไปเย่หลิงคงต้องเป็นตัวละครแบบ "เต๋อหัว" แน่ๆ

เย่เสี่ยวเฟยเผลอยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงเหอจิ้งเจีย แววตาของเขาก็ฉายความโหยหาออกมาวูบหนึ่ง

ที่เขาว่าวันเดียวเหมือนสามปีนั้น ผ่านไปแค่วันเดียวที่ไม่ได้เจอกัน เขาก็รู้สึกคิดถึงเหลือเกิน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง