บทที่ 83 ภรรยาของกู้จวิน

ป้าหลินรับคำยิ้มๆ หลังจากจูงหลานชายเข้าบ้านไปแล้ว พอเห็นลูกชายนั่งอยู่ในลานบ้าน สีหน้าเธอก็หงิกงอลงทันที

"แม่ครับ แม่กับเหล่ยเหล่ยกลับมาแล้วเหรอ? ร่างกายไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?" หัวหน้าหลินถามด้วยความเป็นห่วง

"หึ วันนี้เหล่ยเหล่ยเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว! แกนี่นะ มีหน้าที่แค่ผลิตแต่ไม่เลี้ยงดู ฉันนี่มันเวรกรรมจริงๆ!" ป้าหลินพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

หัวหน้าหลินรู้นิสัยแม่ตัวเองดี แต่พอได้ยินสิ่งที่แม่พูด เขาก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที "แม่ครับ วันนี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเหล่ยเหล่ยถึงเกือบเอาชีวิตไม่รอด?"

พอนึกถึงเรื่องนี้ ป้าหลินก็อัดอั้นตันใจ จึงเล่าเรื่องที่โรงพยาบาลให้ฟังรอบหนึ่ง

"โชคดีนะที่มีพ่อหนุ่มคนนั้น" หัวหน้าหลินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "สถานการณ์แบบนั้นมันอันตรายมาก ถ้าพลาดไปแค่ไม่กี่นาที ต่อให้เป็นเทวดาที่ไหนก็ช่วยไม่ไหวหรอก!"

"นั่นสิ แม่ขอบอกเลยนะ นี่คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตลูกชายแท้ๆ ของแก ไม่ว่าจะยังไงแกต้องไปหาคนคนนั้นมาให้ได้ เราต้องตอบแทนเขาให้ดี!" ป้าหลินพูดเสียงดังฟังชัด

"แม่ครับ แม่รู้ไหมครับว่าเขาชื่ออะไร?"

"แม่ไม่รู้หรอก พ่อหนุ่มคนนั้นนิสัยดีมาก ช่วยคนเสร็จก็รีบไปเลย แต่เขาทำของตกไว้ที่พื้น บนนั้นมีชื่อเขาอยู่"

ป้าหลินยกมือขึ้น ในมือนั้นถือกล่องยาบำรุงอยู่สามกล่อง

เปิดถุงดู เห็นใบเสร็จใบหนึ่งเขียนชื่อของเขาไว้

เย่เสี่ยวเฟย

"ปกติแกมัวแต่วุ่นเรื่องอื่น จนทำให้เหวินเหวินของแม่โกรธหนีไป เรื่องนั้นแม่ยังไม่ว่าแก แต่ครั้งนี้ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเหล่ยเหล่ย ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา แกก็ต้องหาตัวเขามาให้ได้!" ป้าหลินออกคำสั่งทันที

หัวหน้าหลินรับคำทันที

ป้าหลินถึงค่อยพอใจ

แล้วบ่นปิดท้ายว่า "แม่แก่แล้ว พวกแกยังทำให้น้องสาวแกหนีไปอีก ตอนนี้ปล่อยให้คนแก่คนหนึ่งอย่างแม่เลี้ยงหลานชาย ถ้าวันไหนเกิดอะไรขึ้นมา แม่จะทำยังไง!"

"แม่ครับ ตอนนี้ผลประกอบการโรงงานมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไว้อีกสักพักผมจะให้แม่ของแกมาช่วยเลี้ยงเหล่ยเหล่ยเอง ถึงตอนนั้นเราค่อยไปตามเหวินเหวินกลับมา"

หัวหน้าหลินปลอบอย่างจนใจ

"ได้ นี่แกพูดเองนะ!"

ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่ง

เย่เสี่ยวเฟยจามติดกันสามครั้ง

กู้จวินหัวเราะเยาะเขา "อากาศไม่เย็นแต่จาม สงสัยจะมีคนคิดถึงนายแล้วมั้ง"

"พี่กู้ล้อผมอีกแล้ว ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอกครับ" เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"เสี่ยวเฟย นายก็นะ ถ่อมตัวเกินไปแล้ว หน้าตาดีมีความสามารถขนาดนี้ สาวๆ ที่ตามจีบนายน่าจะเยอะน่าดู ถ้าฉันไม่มีลูกสาวนะ ฉันคงแนะนำลูกสาวให้ไปแล้ว"

กู้จวินพูดต่อ "แต่ว่าฉันมีเพื่อนร่วมรบเก่าอยู่คนหนึ่ง น้องสาวเขากับนายน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน…"

"พอเถอะพี่กู้" เห็นกู้จวินพูดไม่หยุด เย่เสี่ยวเฟยรู้ว่าเขาเอาจริง จึงรีบพูดตัดบท

"ผมมีแฟนแล้วครับ ไม่อยากทำให้สาวๆ เขาเสียเวลา"

ต่อหน้าคนอื่น เย่เสี่ยวเฟยไม่เคยปิดบังเรื่องที่มีแฟนแล้ว

นี่คือสิ่งที่เขาทำเพื่อให้เหอจิ้งเจียมั่นใจ

"เอาเถอะ น่าเสียดายจริงๆ"

ปากกู้จวินบอกน่าเสียดาย แต่สีหน้าดูยินดีกับเขาจริงๆ แถมยังถามด้วยว่าจะจัดงานแต่งกันเมื่อไหร่

เย่เสี่ยวเฟยตอบ "ต้นเดือนหน้าครับ อีกไม่กี่วันผมก็จะพาเธอมาดูของใช้สำหรับงานแต่งที่ในเมืองแล้ว"

ไม่ใช่แค่พวกของใช้ต่างๆ เท่านั้น แต่ยังมีเครื่องทองด้วย ของที่ควรจะมีก็ต้องมีให้ครบ

"ฮ่าๆ บ้านน้องชายของภรรยาผมดูแลโรงงานผลิตผ้าอยู่พอดี ถ้านายต้องการซื้อผ้าปูที่นอนหรือปลอกหมอนอะไร ก็มาหาผมได้เลย" กู้จวินกล่าวอย่างกระตือรือร้น

ดวงตาของเย่เสี่ยวเฟยเป็นประกายขึ้นมา "งั้นต้องขอบคุณพี่กู้มากครับ"

ยุคนี้การแต่งงานไม่ได้ต้องการข้าวของมากมายนัก แต่ผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนนับเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

จะไปหาซื้อที่ร้านสหกรณ์หรือห้างสรรพสินค้า ก็ไม่แน่ว่าจะได้ของดีๆ ในสังคมที่เน้นสายสัมพันธ์อย่างตอนนี้ ของดีมักจะถูกคนในแบ่งกันไปก่อนเสมอ

ลูกค้าทั่วไปก็ได้เห็นแค่ของที่ถูกคัดเลือกไว้แล้วเท่านั้น

ในเมื่อกู้จวินมีช่องทาง เย่เสี่ยวเฟยก็ย่อมไม่เกรงใจ

เกิดใหม่ในชาตินี้ อะไรที่สามารถหามาให้เหอจิ้งเจียได้ดีที่สุด เย่เสี่ยวเฟยจะไม่รีรอเลย

"เราพี่น้องกันจะเกรงใจไปทำไม?" กู้จวินโบกมือเป็นการบอกว่าเย่เสี่ยวเฟยไม่ต้องเกรงใจ

ด้วยความที่มีมอเตอร์ไซค์ ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่ทำการคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ

ที่แห่งนี้เป็นที่พักของผู้นำระดับสูงของหน่วยงานในอำเภอ หน้าประตูมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยยืนเวรยามอยู่

เมื่อเห็นกู้จวิน พวกเขาก็ยกมือทำความเคารพแล้วเดินเข้ามาหา

"ท่านผู้อำนวยการกู้ นี่เป็นแขกที่จะมาบ้านท่านหรือครับ?" เมื่อเห็นว่าเย่เสี่ยวเฟยเป็นหน้าใหม่ เจ้าหน้าที่จึงสอบถาม

"ใช่ เพื่อนผมเอง"

"รับทราบครับ รบกวนท่านช่วยลงชื่อด้วยครับ" เจ้าหน้าที่ยื่นสมุดบันทึกผู้มาติดต่อมาให้

เย่เสี่ยวเฟยลงชื่อเสร็จก็ส่งคืนให้ เจ้าหน้าที่จึงหลีกทางให้ ทั้งสองจึงได้เข้าไปด้านใน

"พี่กู้ มาตรการรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูนี่ทำได้ดีจริงๆ ครับ เข้ามายังต้องลงชื่อด้วย"

"ก็นะ เพื่อความปลอดภัยของทุกคนน่ะ"

บ้านของกู้จวินตั้งอยู่ในลานด้านใน พอเดินเข้าประตูไป ภรรยาของเขาก็เดินออกมาต้อนรับทันที

"เสี่ยวเฟย นี่คุณพี่สะใภ้ ตู้หมิงจู ส่วนหมิงจู นี่เสี่ยวเฟย" กู้จวินแนะนำอย่างเป็นกันเอง

ทว่าเย่เสี่ยวเฟยที่ปกติเป็นคนมีสัมมาคารวะเสมอมา กลับต้องยืนอึ้งไปชั่วขณะ เพราะผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขานั้น… เขาจำเธอได้ เธอคือ ตู้หมิงจู

หนึ่งในคู่แข่งคนสำคัญในชาติก่อนของเขา เย่เสี่ยวเฟยทำธุรกิจของพะโล้ ส่วนเธอทำธุรกิจคล้ายๆ กับคอเป็ดรสพิเศษ

ทั้งสองคนรู้จักกันในงานสัมมนาธุรกิจครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเย่เสี่ยวเฟยรู้ว่าสามีของตู้หมิงจูเสียชีวิตไปแล้ว เธอจึงต้องเลี้ยงลูกชายและทำธุรกิจเพียงลำพัง

แต่ใครจะไปคิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ สามีของตู้หมิงจูกลับเป็นท่านผู้อำนวยการกู้จวิน

และดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่อสูญเสียสามีไปแล้วเท่านั้น

ในตอนนั้น ตู้หมิงจูกับเขาเรียกได้ว่าไม่เจอกันไม่รู้ซึ้ง ต่างฝ่ายต่างไม่ชอบแนวคิดการบริหารงานของอีกคน และต่างก็ตั้งคำถามว่าอีกฝ่ายทำธุรกิจไปได้อย่างไร

ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าตู้หมิงจูมีความสามารถไม่ธรรมดา อย่างน้อยในชาติก่อนตอนที่เขาประสบปัญหา ธุรกิจของเธอก็ยังคงดำเนินไปได้ด้วยดี

หากในชาตินี้กู้จวินไม่ประสบปัญหา บางทีตู้หมิงจูก็อาจจะไม่ต้องหันมาเดินบนเส้นทางเดียวกันนี้?

เมื่อมองตู้หมิงจูที่มีสีหน้าอ่อนโยนไร้ซึ่งวี่แววของหญิงแกร่งดั่งในชาติก่อน เย่เสี่ยวเฟยก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าประหลาดใจ

"สวัสดีครับพี่สะใภ้" เขาเอ่ยทัก

"สวัสดีจ้ะ สวัสดี เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ" ตู้หมิงจูต้อนรับพวกเขาด้วยความกระตือรือร้น

ฝีมือการทำอาหารของเธอนั้นยอดเยี่ยมมาก เธอจัดเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ เห็นได้ชัดว่าคงได้ยินกู้จวินเล่าเรื่องอะไรมาบ้าง บนโต๊ะอาหารเธอกับกู้จวินจึงคอยรินเหล้าให้เย่เสี่ยวเฟยอย่างสุภาพและให้เกียรติเป็นอย่างดี

การได้มองดูอดีตคู่แข่งทางธุรกิจในตอนนั้น กำลังรินเหล้าให้เขาด้วยท่าทีนอบน้อม ทำให้เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อย

มีคำกล่าวไว้ว่า 'พ่อรัก แม่ย่อมสงบ แม่สงบ ลูกย่อมสบาย ลูกสบาย ครอบครัวย่อมปรองดอง ครอบครัวปรองดอง กิจการงานย่อมรุ่งเรือง'

ในยามที่กู้จวินยังไม่ได้ประสบปัญหา ตู้หมิงจูในตอนนี้ดูแตกต่างจากชาติก่อนโดยสิ้นเชิง ซึ่งนั่นเป็นการพิสูจน์ให้เห็นทางอ้อมว่า การที่กู้จวินประสบปัญหาในชาติก่อนนั้นสร้างความกระทบกระเทือนใจให้กับเธอมากเพียงใด

ตัวเขาเองก็นับได้ว่าได้ช่วยรักษาครอบครัวหนึ่งเอาไว้ แม้ว่าผลลัพธ์นั้นอาจหมายถึงการที่ตู้หมิงจูจะไม่ได้ก้าวขึ้นมาเป็นหญิงแกร่งอย่างในชาติก่อนก็ตาม…

แบบนี้จะนับเป็นการทำสงครามธุรกิจในอีกรูปแบบหนึ่งได้หรือไม่นะ? เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง