บทที่ 82 หัวหน้ากู้เชิญด้วยความเต็มใจ

ขั้นตอนการลงทะเบียนหน้าประตูอะไรทำนองนั้นก็ตัดออกไปได้เท่าไหร่ก็ตัดเท่านั้น

“ได้ครับ”

เย่เสี่ยวเฟยตอบรับ จากนั้นก็ขี่จักรยานเข้าไปในเขตสำนักไฟฟ้า

ในเวลานี้ ภายในห้องประชุมของสำนักไฟฟ้า

กู้จวินกำลังทำหน้าที่ประธานการประชุมด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

ภายในห้องประชุมนั้นนั่งไปด้วยเหล่าหัวหน้าทั้งน้อยใหญ่ของสำนักไฟฟ้า

เวลานี้ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดกันหมด

ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องอื่นหรอก หลักๆ ก็เพราะสิ่งที่ท่านผู้อำนวยการกู้ได้พูดนั่นแหละ

ในช่วงเวลาที่พวกเขาไม่ทันได้เอะใจ ห้องอุปกรณ์ของสำนักไฟฟ้ากลับมีทั้งสายไฟและเครื่องจักรจำนวนมากที่มีปัญหา

หลังจากที่พวกเขาได้รู้ความจริง ต่างก็พากันหวาดเสียวจนเหงื่อกาฬไหล

พึงรู้ไว้ว่ากิจการไฟฟ้าเกี่ยวข้องกับปากท้องและความเป็นอยู่ของประชาชน!

หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ความเสียหายที่ตามมานั้นไม่อาจประเมินค่าได้

เกรงว่าพวกเขาคงต้องถูกสอบสวนความรับผิดชอบกันถ้วนหน้า

โดยเฉพาะรองผู้อำนวยการเหอที่รับผิดชอบงานตรวจสอบ ตอนนี้เขายังคงนั่งอยู่กับที่ด้วยความหวาดเสียวไม่หาย

หน้าที่การตรวจสอบและตรวจตราห้องจ่ายไฟและห้องอุปกรณ์เป็นงานในความรับผิดชอบของเขาแท้ๆ แต่เขากลับเชื่อใจช่างซ่อมบำรุงจนแทบไม่ได้เข้าไปดูแลด้วยตัวเอง

ช่างซ่อมพวกนั้นกลับฉวยโอกาสอู้งาน โดยอาศัยความไว้ใจของเขามาทำตัวเฉื่อยชา

หากไม่ใช่เพราะท่านผู้อำนวยการกู้พบปัญหาในห้องอุปกรณ์เข้า ป่านนี้เขาก็ยังคงมืดแปดด้านไม่รู้อะไรเลย

เขาสามารถขึ้นมานั่งในตำแหน่งนี้ได้ ย่อมต้องมีความรู้เรื่องเทคนิคอยู่บ้าง

หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาจริงๆ มันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่! ถึงขั้นที่เขาจะต้องถูกสอบสวนอย่างหนักทีเดียว

“รองผู้อำนวยการเหอ เรื่องครั้งนี้คุณต้องจัดการตรวจสอบอย่างเคร่งครัด หากไม่ใช่เพราะอุปกรณ์ในห้องอุปกรณ์เหล่านั้นมีคุณภาพดี ป่านนี้คงเกิดเรื่องไปนานแล้ว”

ท่านผู้อำนวยการกู้เป็นคนตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ น้ำเสียงไม่มีการไว้หน้า

อุปกรณ์ที่ผลิตออกมาในยุคนี้อาจไม่ล้ำสมัยเท่ากับยุคหลัง ทว่าอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับกิจการไฟฟ้าล้วนเป็นมาตรฐานคุณภาพระดับทหาร ตามหลักแล้วหากมีการบำรุงรักษาอย่างเหมาะสม การใช้งานตามปกตินับสิบกว่าปีก็ไม่ใช่ปัญหา

อุปกรณ์ล็อตนี้เพิ่งนำเข้ามาได้ไม่ถึงห้าปีด้วยซ้ำ

แต่กลับมีปัญหาเร็วขนาดนี้ แผนกซ่อมบำรุงที่รองผู้อำนวยการเหอรับผิดชอบอยู่นั้นต้องรับผิดชอบเป็นหลัก

รองผู้อำนวยการเหอเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก “ครับ ผมทราบแล้ว”

ท่านผู้อำนวยการกู้กล่าวต่อ “เรื่องครั้งนี้ผมจะรายงานความจริงให้เบื้องบนทราบ อุปกรณ์พวกนี้ยังต้องใช้เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบ หากไม่ไหวต้องเปลี่ยนใหม่ ก็ถือเป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลย”

งบประมาณที่ต้องใช้สำหรับอุปกรณ์ไฟฟ้าไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ขยับตัวทีก็หลักพันหลักหมื่น

นี่เป็นส่วนที่หลวงต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่าย

หากรายงานเรื่องความรับผิดชอบนี้ขึ้นไป แม้ว่าจะไม่ให้ส่วนตัวต้องมารับภาระค่าใช้จ่ายนี้ แต่ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับเงินเดือนและตำแหน่งหน้าที่การงานนั้นจะต้องรุนแรงมากอย่างแน่นอน

สีหน้าของรองผู้อำนวยการเหอซีดเผือด ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

บรรยากาศในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันครู่ใหญ่

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังมาจากด้านนอก

บรรดาหัวหน้าแต่ละคนต่างหันมองหน้ากันด้วยความฉงน พวกเขาจำไม่ได้ว่ามีเพื่อนร่วมงานคนไหนซื้อมอเตอร์ไซค์บ้าง?

กลับเป็นกู้จวินที่มีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาจึงรีบลุกเดินออกจากห้องประชุมมาทันที

แล้วเขาก็ได้เห็นเย่เสี่ยวเฟยอยู่ในลานนั้นจริงๆ

“เสี่ยวเฟย นายจริงๆ ด้วย! นายมาได้ยังไง?” กู้จวินกล่าวด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เมื่อครู่ตอนที่เขาได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ ก็ได้แต่คาดเดาว่าจะเป็นเย่เสี่ยวเฟยมาหรือเปล่า

พอออกมาดู ก็ไม่นึกว่าจะใช่จริงๆ

เขานึกว่าเย่เสี่ยวเฟยจะมาหาเขาหลังจากนี้สักพักเสียอีก

“พี่กู้ พอดีผมมาทำธุระที่ในตัวอำเภอ เลยแวะเข้ามาดูครับ” เย่เสี่ยวเฟยยิ้มตอบ “ผมไม่ได้มารบกวนเวลาพี่ใช่ไหมครับ?”

“พูดอะไรแบบนั้น นายจะแวะมาเมื่อไหร่ผมก็ยินดีต้อนรับทั้งนั้น จะมาพูดว่ารบกวนหรือไม่รบกวนกันทำไม”

กู้จวินเดินเร็วๆ เข้าไปหาที่ลาน แล้วกล่าวต่อว่า “ผมยังไม่ได้ขอบคุณเรื่องที่นายเตือนผมเลยนะ ปัญหาสายไฟนั่นนายพูดถูกเผงจริงๆ”

เย่เสี่ยวเฟยชะงักไปเล็กน้อย

ดูท่าว่าเขาจะเดาไม่ผิดจริงๆ กู้จวินพอกลับมาก็รีบจัดการแก้ไขปัญหาสายไฟทันทีโดยไม่มีการเพิกเฉย

“แล้วตรวจสอบเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือครับ?” เย่เสี่ยวเฟยถามด้วยความห่วงใย

“ผมจัดการดูแค่เรื่องสายไฟเป็นการชั่วคราว และให้ช่างจัดการแก้ไขพวกสายไฟเก่าๆ เรียบร้อยแล้ว ส่วนปัญหาของพวกอุปกรณ์เหล่านี้ ต้องรอเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญที่ทางเบื้องบนส่งตัวมาตรวจซ่อมอีกที”

กู้จวินไม่ได้ปิดบังอะไรแม้แต่น้อย เขากล่าวตามความจริง

เย่เสี่ยวเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “พี่กู้ แล้วเจ้าหน้าที่เทคนิคทางฝั่งพี่ที่พอจะติดต่อได้น่ะ กว่าเขาจะมาถึงต้องใช้เวลานานแค่ไหนหรือครับ?”

ในหนังสือพิมพ์เมื่อชาติก่อน สำนักไฟฟ้าแห่งนี้เคยมีตึกทั้งตึกถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปทั้งหลัง

ตรวจสอบพบเพียงแค่จุดต้นเพลิงอยู่ที่ห้องอุปกรณ์เท่านั้น

แต่ทว่าสาเหตุที่แท้จริงของการเกิดไฟไหม้คืออะไรกลับไม่มีใครล่วงรู้

ถึงแม้ท่านผู้อำนวยการกู้จะบอกว่าสายไฟเก่าๆ ได้รับการซ่อมแซมชั่วคราวแล้ว ก็ยังไม่อาจตัดความเป็นไปได้เรื่องอุปกรณ์ขัดข้องออกไปได้

“น่าจะเป็นเดือนหน้า” กู้จวินกล่าวหลังจากนึกถึงคำตอบที่ได้รับมา

คนที่สามารถตรวจซ่อมอุปกรณ์เหล่านี้ได้ ถือเป็นช่างเทคนิคฝีมือดีที่มีคิวงานแน่นมาก

หลังจากที่เขาได้เล่าสถานการณ์ที่นี่ให้ฟัง ทางโน้นก็ตอบกลับมาทันทีว่าต้องรอเดือนหน้าถึงจะมีคิวว่าง

“ท่านผู้อำนวยการกู้ครับ เรื่องนี้จะประวิงเวลาต่อไปไม่ได้แล้ว” เย่เสี่ยวเฟยกล่าว “ในเมื่อสายไฟยังมีปัญหา อุปกรณ์ที่เชื่อมต่ออยู่ย่อมต้องมีปัญหาตามไปด้วยอย่างแน่นอน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าคนทั้งสำนักไฟฟ้าคงไม่มีใครรับผิดชอบไหวแน่”

หลังจากที่กู้จวินเกิดเรื่อง คณะผู้บริหารของสำนักไฟฟ้าทั้งหมดก็ถูกปลดออกยกชุด

คนกลุ่มที่มีความรับผิดชอบหลักต่างถูกจับกุมและได้รับโทษจำคุก

ด้วยเหตุนี้เอง เย่เสี่ยวเฟยจึงต้องเน้นย้ำในเรื่องนี้เป็นพิเศษ

“พี่กู้ครับ ในเรื่องพวกนี้พี่จะยึดติดกับกฎระเบียบจนเกินไปไม่ได้ เพื่อความปลอดภัยของพี่น้องประชาชนและความปลอดภัยของทรัพย์สินของหลวง พี่ลองตรวจสอบดูอีกทีเถอะครับว่าพอจะหาใครมาช่วยเร่งรัดหรือร่นเวลาลงบ้างได้หรือไม่”

เย่เสี่ยวเฟยกล่าว กู้จวินมีสีหน้าเคร่งเครียด

ต้องยอมรับว่าที่เย่เสี่ยวเฟยพูดนั้นมีเหตุผลมาก

อีกทั้งก่อนหน้านี้ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเฟยเตือน เขาคงนึกไม่ถึงว่าจะต้องตรวจสอบอุปกรณ์พวกนี้

สำหรับคำพูดเหล่านี้ของเย่เสี่ยวเฟย กู้จวินให้ความสำคัญเป็นอย่างสูงในตอนนี้

“ได้ งั้นฟังนาย ผมจะหาท่านหัวหน้าเมิ่งช่วยผมหน่อย”

กู้จวินมองเย่เสี่ยวเฟยด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความยินดีและชื่นชม

เย่เสี่ยวเฟยถูกเขามองเช่นนั้นก็ทำหน้าฉงน “พี่กู้ครับ พี่มองผมแบบนั้นทำไมหรือครับ?”

“ไม่มีอะไรหรอก เสี่ยวเฟย ผมแค่กำลังคิดว่าไม่แปลกใจเลยที่ท่านหัวหน้าเมิ่งชื่นชมนายมากขนาดนี้ ผมกับเขาน่ะเป็นเพื่อนเก่าแก่กันมานานหลายปี ไม่เคยเห็นเขาชื่นชมใครเหมือนที่ชื่นชมนายมาก่อนเลย”

ท่านผู้อำนวยการกู้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “นายถึงจะอายุน้อย แต่มีวิธีการจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างรอบคอบและเป็นผู้ใหญ่มาก เรื่องพวกนี้ผมเองยังเทียบไม่ได้เลย”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่คนนอกที่ดูเรื่องราวไปตามประสา ถ้าจะพูดถึงตัวจริงเสียงจริง ต้องดูพี่กู้ต่างหากครับ” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวอย่างจริงจัง

สิ่งที่เขาพูดออกมานั้นเป็นความรู้สึกจากใจจริง อีกทั้งหากพูดกันอย่างเป็นธรรมแล้ว กู้จวินเป็นคนที่สามารถละทิ้งความปลอดภัยของตนเอง และเสียสละเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นได้ จิตใจและคุณธรรมเช่นนี้ สมควรได้รับการยกย่องจากทุกคนจริงๆ

“เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนเถอะ เสี่ยวเฟย นายช่วยผมไว้มากขนาดนี้ วันนี้ต้องตามผมกลับไปกินข้าวที่บ้านพักให้ได้นะ” กู้จวินตบไหล่เย่เสี่ยวเฟยเบาๆ

“ได้ครับ”

ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในบริเวณบ้านพักของคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ

คุณป้าท่านหนึ่งกำลังพาน้องชายตัวน้อยเดินเข้ามาที่หน้าประตู หลังจากยามรักษาการณ์ทำความเคารพแล้วจึงเปิดประตูให้

ทั้งสองเดินเข้ามาแล้วเลี้ยวตรงดิ่งเข้าไปยังลานบ้านด้านในสุด

“คุณป้า พาเจ้าหนูหลินเหล่ยกลับมาแล้วหรือคะ?” เพื่อนบ้านที่เพิ่งเดินออกมาทักทายด้วยความสนิทสนม

หากเย่เสี่ยวเฟยอยู่ที่นี่ในตอนนี้ เขาจะต้องจำได้ในทันทีแน่นอนว่า

คุณป้าและเด็กชายตัวน้อยคนนี้ ก็คือคู่ย่าหลานที่เขาเคยช่วยเหลือเอาไว้ที่โรงพยาบาลในตอนนั้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง