บทที่ 81 ช่วยคนที่โรงพยาบาล

คนเรามักจะจดจำคนที่มาก่อนเสมอ เหมือนกับที่ทุกคนมักจะประทับใจอันดับหนึ่งหรือผู้ชนะเป็นที่สุด

เย่เสี่ยวเฟยจ้องมองเขาแล้วกล่าว "ท่านผู้อำนวยการ ผมแซ่เย่ ชื่อเย่เสี่ยวเฟยครับ ครั้งนี้ที่ผมมา ก็เพราะตั้งใจจะมาสอบถามเรื่องนี้จริงๆ หากทางโรงงานมีความคิดนี้ ก็สามารถไปหาท่านผู้อำนวยการกู้จวินที่สำนักไฟฟ้าได้ทุกเมื่อครับ"

น้ำเสียงของเขาดูจริงใจอย่างยิ่ง

เดิมทีท่านผู้อำนวยการเจิ้งคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้กำลังเพ้อฝัน แต่พอได้ยินเขาเอ่ยถึงท่านผู้อำนวยการกู้จวินแห่งสำนักไฟฟ้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ยุคนี้หน่วยงานที่เนื้อหอมที่สุดก็คือสำนักไฟฟ้านี่แหละ

นี่คือหน่วยงานรัฐของแท้!

อุปกรณ์ในโรงงานของเขาล้วนต้องพึ่งพาการจ่ายไฟจากทางสำนักไฟฟ้าทั้งสิ้น

ฟังจากที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูด ดูเหมือนเขาจะสนิทสนมกับท่านผู้อำนวยการสำนักไฟฟ้าไม่น้อย ผู้นำระดับนี้มักมีข่าววงในอยู่เสมอ หรือว่าจะมีกระแสข่าวเรื่องนี้อยู่จริงๆ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ท่าทีของท่านผู้อำนวยการเจิ้งก็ดูดีขึ้นมาก "ผมแซ่เจิ้ง หากถึงเวลานั้นมีข่าวคราว ผมจะแจ้งให้คุณทราบอีกที"

ถ้าไม่มีก็แล้วไป แต่ถ้ามี อย่างน้อยก็อาจได้สร้างสัมพันธ์กับท่านผู้อำนวยการสำนักไฟฟ้า

ยุคนี้จะทำอะไรก็ต้องอาศัยเส้นสายทั้งนั้น

"ได้ครับ ขอบคุณท่านผู้อำนวยการเจิ้งมากครับ"

หลังจากกล่าวลาอย่างสุภาพ เย่เสี่ยวเฟยก็เดินออกจากโรงงานอาหารกระป๋องไป

เขาตรงไปยังโรงพยาบาลประจำอำเภอ ตั้งใจจะซื้อยาบำรุงเลือดให้เหอจิ้งเจีย นับว่าเป็นโชคดีที่ระเบียบการรักษาในโรงพยาบาลยุคนี้ยังไม่รัดกุมนัก พบแพทย์แล้วสามารถเบิกยาได้เลย

หากเป็นชาติก่อน คงต้องให้ตัวคนป่วยมาเองถึงจะยอมจ่ายยาให้

ยาบำรุงเลือดสามกล่องราคาสูงกว่ายาแคลเซียมจริงๆ รวมแล้วเป็นเงินสามสิบหยวน

จุดรับยาอยู่ชั้นสอง

ขณะที่เย่เสี่ยวเฟยรับยาเสร็จกำลังจะเดินออกไป สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งที่หน้าห้องฉุกเฉิน

เด็กชายคนนั้นหน้าซีดเผือด มือทั้งสองข้างตบที่หน้าอกตัวเองแรงๆ ดวงตาถลนโปน เห็นได้ชัดว่ากำลังหายใจไม่ออก

สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ

เย่เสี่ยวเฟยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาดูออกแวบเดียวว่าเด็กชายกำลังสำลักของติดคอ

ช่วงเวลานี้มีเวลาเพียงไม่กี่นาที ซึ่งเรียกกันว่านาทีทองของการกู้ชีพ

ต้องรีบทำวิธีกู้ชีพแบบไฮม์ลิชเดี๋ยวนี้!

หญิงชราที่อยู่รอบตัวเด็กชายเพิ่งจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงร้องโวยวายขึ้นมาด้วยความตกใจ:

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหล่ยเหล่ย อย่าทำให้ย่าตกใจสิ!"

"ตายจริง เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?"

กลุ่มคนที่รอคิวตรวจอยู่ที่หน้าห้องต่างก็แตกตื่น

เพียงชั่วเวลาไม่กี่วินาทีที่พูดคุย เด็กชายก็ยืนไม่อยู่แล้ว ร่างกายอ่อนปวกเปียกเตรียมจะล้มลงพื้น

คุณย่าของเขาสีหน้าซีดเผือดจนไร้เลือด เหงื่อกาฬผุดขึ้นมาบนหน้าผากทันที

แต่ทว่าในเวลานี้แพทย์ในห้องตรวจกลับไม่อยู่ จะหาคนช่วยก็ไม่มี

"คุณป้าครับ หลานชายของคุณมีของแปลกปลอมติดหลอดลม ทำให้หายใจไม่ได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมครับ!" ในช่วงเวลาวิกฤต เย่เสี่ยวเฟยตัดสินใจก้าวเข้ามา

เขาวางยาบำรุงที่ถือไว้ลงข้างๆ แล้วพุ่งเข้าไปช่วยคนทันที

คุณย่าตกใจจนไม่มีเรี่ยวแรงไปนานแล้ว เย่เสี่ยวเฟยจึงดึงตัวเด็กชายมาจากมือเธอได้อย่างง่ายดาย

เขาพยุงตัวเด็กชายไว้ แยกขาเด็กชายออกเล็กน้อยแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า

จากนั้นกำหมัดข้างหนึ่งวางไว้ที่ตำแหน่งเหนือสะดือสองนิ้วมือ อีกมือหนึ่งหุ้มหมัดไว้ แล้วกระแทกไปทางด้านหลังและด้านบนของช่องท้องเด็กชาย

ท่วงท่าเหล่านี้ไหลลื่นและรวดเร็ว จนกลุ่มคุณตาคุณยายที่อยู่รอบๆ ต่างพากันตะลึงงัน

พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว เด็กชายก็สำลักเอาของที่ติดอยู่ในหลอดลมออกมาแล้ว

มันคือลูกอมรสผลไม้ที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียด

ในขณะเดียวกันเด็กชายก็เริ่มได้สติและร้องไห้ออกมาทันที

"ที่แท้ก็กินลูกอมติดคอนี่เอง! โชคดีจริงๆ ที่มีพ่อหนุ่มคนนี้! พวกเราดูไม่ออกเลยสักนิด!"

"ใช่แล้ว คุณป้า หลานชายคุณมีบุญจริงๆ เจอคนดีเข้าให้! ถ้าไม่ได้พ่อหนุ่มคนนี้ หลานคุณคงขาดใจตายไปแล้ว"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างชี้ไปที่ลูกอมเม็ดนั้นแล้วพากันวิจารณ์ด้วยความโล่งอก

"พ่อหนุ่ม เธอคือผู้มีพระคุณของครอบครัวเราจริงๆ ขอบใจมากนะ ถ้าหลานชายฉันเป็นอะไรไป ฉันก็คงอยู่ต่อไม่ได้เหมือนกัน" คุณป้าหวาดกลัวจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พอตั้งหลักได้ก็จะคุกเข่าลงกราบเย่เสี่ยวเฟย

เย่เสี่ยวเฟยตกใจรีบประคองเธอขึ้นมา "คุณป้าครับ ทำอะไรครับเนี่ย? ผมเชื่อว่าใครก็ตามที่รู้วิธีกู้ชีพแบบไฮม์ลิชแล้วมาเจอเหตุการณ์นี้ ก็คงไม่นิ่งดูดายหรอกครับ"

พูดไปนั่น

ยิ่งถ้าคุณป้าอายุขนาดนี้มากราบไหว้เขาจริงๆ เขาคงอายุสั้นกันพอดี

ขณะเดียวกันเย่เสี่ยวเฟยก็อดถอนใจในใจไม่ได้ อย่าว่าแต่ยุคนี้เลย แม้แต่ยุคหลัง วิธีกู้ชีพแบบไฮม์ลิชก็ยังไม่ค่อยแพร่หลายเท่าที่ควร

บางคนอาจเคยได้ยินชื่อ แต่กลับไม่รู้วิธีใช้

ความรู้แบบนี้ในยามคับขันคือสิ่งที่ช่วยชีวิตคนได้จริงๆ

โดยเฉพาะเด็กๆ เวลาทานข้าวแล้วไม่มีสมาธิ มักจะสำลักติดคอได้ง่ายมาก

"ไฮอะไรมึนๆ อะไรนะ พวกฉันไม่เคยได้ยินหรอก โชคดีที่มีพ่อหนุ่มนี่แหละ!" คุณป้าฟังไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว เธอพยายามรั้งเย่เสี่ยวเฟยไว้แล้วพูดซ้ำๆ:

"พ่อหนุ่ม เธอเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตทั้งครอบครัวเราไว้ ฉันต้องให้ลูกชายฉันมาขอบคุณเธอให้ได้ ถ้าไม่ได้เธอ หลานชายฉันคงไม่รอดแล้ว"

คุณป้าพยายามคะยั้นคะยอให้เย่เสี่ยวเฟยตามกลับบ้านไปให้ได้ บอกว่าจะให้ทั้งครอบครัวมาต้อนรับเขาให้ดี

ยิ่งเห็นกางเกงของเย่เสี่ยวเฟยเปื้อนรอยสกปรกจากการคุกเข่าลงกับพื้นเมื่อครู่ เธอก็ยิ่งคะยั้นคะยอหนักเข้าไปใหญ่

"คุณป้าครับ ไม่เป็นไรครับ แค่เด็กปลอดภัยก็ดีแล้ว"

เย่เสี่ยวเฟยยืนยื้อยุดอยู่กับเธอที่หน้าประตูอยู่นานกว่าจะปลีกตัวออกมาได้

คุณป้ายุคนี้แต่ละคนช่างกระตือรือร้นเหลือเกิน ยิ่งพอคุณป้าท่านนี้ขวัญเสีย ยิ่งมองเขาเหมือนมองลูกชายตัวเอง

แต่เย่เสี่ยวเฟยไม่อยากสร้างความลำบากให้เธอ อีกอย่างนี่ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

เขาไม่คิดจะหวังผลตอบแทนอยู่แล้ว

คุณป้ามองตามหลังเย่เสี่ยวเฟยที่ขี่มอเตอร์ไซค์ลับสายตาไป พลางรำพึงกับหลานชายข้างๆ "คนดีๆ ในโลกนี้ยังมีอยู่จริงๆ นะ!"

ทางด้านเย่เสี่ยวเฟยเตรียมจะไปหาท่านผู้อำนวยการกู้จวิน

แต่พอขี่รถมาถึงหน้าสำนักไฟฟ้าและลงจากรถ เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง

มัวแต่ช่วยคนจนลืมยาบำรุงที่ซื้อให้เสี่ยวจิ้งไปเสียสนิท

"ช่างเถอะๆ ไว้ขากลับมาดูว่าทางสำนักไฟฟ้าแก้ปัญหาเรื่องอันตรายได้หรือยัง ค่อยแวะไปซื้อใหม่ตอนนั้นแล้วกัน"

เย่เสี่ยวเฟยปลงตกพลางมองป้ายหน้าสำนักไฟฟ้า

สำนักไฟฟ้าที่รุ่งเรืองเฟื่องฟูนั้นต่างจากโรงงานอาหารกระป๋อง เพราะที่หน้าประตูมีพนักงานรักษาความปลอดภัยประจำอยู่

เห็นเย่เสี่ยวเฟยจอดรถที่หน้าประตู พนักงานรักษาความปลอดภัยจึงเดินออกมาถาม "สหายครับ มาติดต่อหาใครหรือเปล่า?"

พนักงานรักษาความปลอดภัยท่านนี้ทำงานที่นี่มาหลายสิบปีแล้ว ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเย่เสี่ยวเฟยมาก่อน

แต่เห็นเขาขี่มอเตอร์ไซค์มา ท่าทีจึงดูสุภาพอย่างยิ่ง

ยุคนี้คนที่มีปัญญาขี่มอเตอร์ไซค์ได้ไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ

"ลุงครับ ผมมาหาท่านผู้อำนวยการกู้ครับ ผมชื่อเย่เสี่ยวเฟย" เย่เสี่ยวเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"อ้อ เป็นเพื่อนของท่านผู้อำนวยการกู้สินะ!" พนักงานรักษาความปลอดภัยโบกมือ "วันนี้ท่านผู้อำนวยการกู้อยู่ครับ เข้าไปได้เลย"

หากเป็นคนอื่นคงต้องผ่านขั้นตอนการตรวจสอบและลงทะเบียนชื่อ

แต่เย่เสี่ยวเฟยมีท่าทีที่แตกต่าง อีกทั้งยังมีมอเตอร์ไซค์ พนักงานรักษาความปลอดภัยจึงคิดไปเองว่าสถานะของเขาคงไม่ธรรมดา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง