บทที่ 80 รุกก่อน

"ท่านผู้อำนวยการกู้ครับ วันนี้ผมมีธุระด่วนที่บ้าน…" ช่างเหลียงกล่าวด้วยความกระอักกระอ่วน

กู้จวินทำหน้านิ่ง "ช่างเหลียง คุณก็รู้ว่าความปลอดภัยของสำนักไฟฟ้ามันเกี่ยวข้องกับคนจำนวนเท่าไหร่ ความปลอดภัยด้านการจ่ายไฟฟ้าของทั้งอำเภอต้องฝากไว้ที่พวกเรา พฤติกรรมแบบนี้ถือว่าไม่รับผิดชอบเลย"

"เรากินข้าวหลวง ก็ต้องทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้ดี ถ้าครั้งนี้ผมไม่มาเจอเข้า ไม่รู้เลยว่าจะเกิดผลกระทบใหญ่หลวงขนาดไหน"

กู้จวินพูดตรงไปตรงมาไม่เกรงใจใคร

เขาเคยเป็นทหารมาก่อน กลิ่นอายความน่าเกรงขามนั้นไม่ใช่เล่นๆ

เวลาทำหน้านิ่งพูดแบบนี้ เล่นเอาคนฟังขวัญเสียได้เลย

"ทราบแล้วครับท่านผู้อำนวยการ" ช่างเหลียงถูกตำหนิเช่นนั้น แม้ปากจะรับคำ แต่ในใจกลับไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่

ช่างไฟยุคนี้ต่างก็มีฝีมือ จะไปอยู่ที่ไหนก็มีที่ทำกิน

เป็นที่ต้องการตัวกันทั้งนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกตำหนิ

"เอาล่ะ ผมก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ข้างในนี้ยังมีอุปกรณ์และสายไฟอีกหลายจุดที่มีปัญหา คุณต้องจัดการซ่อมแซม" กู้จวินกล่าวพลางชี้ให้เห็นปัญหาที่เขาพบ

ช่างเหลียงปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วรีบลงมือจัดการแก้ไขปัญหาตามที่กู้จวินสั่งทันที

ทางด้านเย่เสี่ยวเฟย เขาก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์มาถึงตัวอำเภอแล้ว

คอมมูนหลงหัว คอมมูนหลีฮวา และคอมมูนเถียนเจียป้า ทั้งสามแห่งล้วนขึ้นตรงกับอำเภอเป่าอัน

แม้ว่าระยะทางจากทั้งสามคอมมูนมายังตัวอำเภอเป่าอันจะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงถ้าเดินทางด้วยรถโดยสาร แต่สำหรับเย่เสี่ยวเฟยที่ขี่มอเตอร์ไซค์มา เขาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้นก็ถึงตัวอำเภอ

ตัวอำเภอในยุคนี้ยังห่างไกลจากความเจริญในยุคหน้ามาก มองไปทางไหนก็เจอแต่บ้านปูนชั้นเดียวเตี้ยๆ

ถนนหนทางแคบมาก ไม่เพียงแต่อาคารบ้านเรือนที่ดูเก่าคร่ำคร่าสีตุ่นๆ เท่านั้น แม้แต่ผู้คนที่เดินบนถนนก็ดูไม่ต่างกัน

เสื้อผ้าในยุคนี้มีสีสันจำเจ แทบทั้งหมดเป็นสีเทาดูจืดชืด กลมกลืนไปกับบรรยากาศของถนนหนทางที่ดูธรรมดาสุดๆ

เย่เสี่ยวเฟยมาถึงแต่เช้า เขายังไม่ได้กินข้าวเช้ามาเลย ท้องไส้จึงหิวโซเป็นอย่างมาก

เขาพุ่งตรงเข้าร้านซาลาเปาริมทางที่มีไอร้อนฉุย สั่งซาลาเปาลูกใหญ่มากินรวดเดียวห้าลูกถึงค่อยรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมา

ตอนที่นั่งกินซาลาเปาอยู่ในร้าน เขาก็ได้ยินเจ้าของร้านพูดคุยสัพเพเหระกับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น

คนยุคนี้แม้จะขาดแคลนเครื่องมือบันเทิง แต่ชาวบ้านทุกคนกลับเหมือนดอกทานตะวัน ที่มีพลังบวกเปี่ยมล้น

ขอแค่ได้กินอิ่ม ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหา

ทว่าเย่เสี่ยวเฟยที่เคยผ่านตาเห็นการพัฒนาอย่างรวดเร็วในยุคหน้ามาแล้ว เขากลับหยุดฝีเท้าตัวเองเอาไว้ไม่ได้

ซาลาเปายุคนี้แป้งบางไส้แน่น ลูกละแค่ห้าเฟินเท่านั้น รวมกับโจ๊กและไข่อีกหนึ่งฟอง มื้อเช้าที่แสนอุดมสมบูรณ์นี้เสียไปเพียงสามเหมา

เย่เสี่ยวเฟยจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านอาหารเช้า

ค่าครองชีพในยุคนี้มันช่างน่าประทับใจจริงๆ!

เมื่ออิ่มหนำสำราญ เย่เสี่ยวเฟยก็ขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปยังชานเมืองทันที

เขาจำเรื่องราวของอำเภอเป่าอันได้ดี

ในชาติก่อน จุดหมายแรกตอนที่เขาลงใต้ก็คือที่อำเภอนี้

หลังจากหาเงินได้ก้อนหนึ่งถึงได้เดินทางต่อไปยังเมืองอื่นๆ ทางตอนใต้

เขารู้ดีว่าถ้าจะขายของพะโล้ที่นี่ ที่ไหนคือทำเลทอง

ยุคแปดศูนย์คือจุดเริ่มต้นของยุคทองในศตวรรษนี้

ต้นปีหน้า นโยบายต่างๆ จะทยอยออกมา แม้แต่ที่ดินก็สามารถทำสัญญาเช่าเหมาช่วงถึงครัวเรือนได้!

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มีวิสัยทัศน์ยังสามารถอาศัยกระแสลมแห่งการเปลี่ยนแปลงนี้ เข้าไปถือครองโรงงานได้

ใช่แล้ว โรงงาน!

จุดประสงค์ที่แท้จริงที่เย่เสี่ยวเฟยมาที่นี่ ก็เพื่อโรงงานอาหารกระป๋องที่บริหารงานห่วยแตกและกำลังจะปิดตัวลงแถบชานเมืองอำเภอเป่าอันแห่งนี้นี่เอง!

ต้องขอบคุณที่ชาติก่อนเขาชอบซื้อหนังสือพิมพ์มาอ่าน ทำให้เขารู้เรื่องราวข่าวใหญ่ในหลายพื้นที่ และยังมีความเห็นที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองด้วย

สมัยนั้นไม่มีสื่อออนไลน์ให้ติดตามข่าวสาร ชาวบ้านทั่วไปจะรับรู้เรื่องราวในภูมิภาคอื่นได้ก็ต้องอ่านจากหนังสือพิมพ์เท่านั้น

จากการอ่านหนังสือพิมพ์ ทำให้เขารู้ว่าอีกสองปีข้างหน้า ที่นี่จะมีโรงงานเอกชนแห่งหนึ่งเติบโตขึ้นมา

ใช่แล้ว โรงงานเอกชน

โรงงานเอกชนหมายถึงโรงงานที่ก่อตั้งขึ้นโดยเงินทุนส่วนตัวหรือเงินทุนที่ไม่ใช่ของรัฐ โรงงานประเภทนี้มักมีเจ้าของเป็นคนคนเดียวหรือกลุ่มคนเล็กๆ เป็นผู้ลงทุน

จำนวนพนักงานและยอดขายโดยทั่วไปไม่สูงมากนัก ดังนั้นการบริหารจัดการส่วนใหญ่จึงอยู่ในมือเจ้าของโดยตรง และถูกแทรกแซงจากภายนอกน้อยกว่า ส่วนทุนของรัฐนั้นมีสัดส่วนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาว่ากันว่าลูกวัวเกิดใหม่ไม่เกรงกลัวเสือ! คนหนุ่มสาวที่มีไฟ กล้าเข้ามารับช่วงต่อโรงงานที่ถูกทิ้งร้าง กล้าลองผิดลองถูกกับแนวคิดของตัวเองจนสามารถทิ้งห่างโรงงานที่บริหารโดยรัฐไว้ข้างหลังได้ นั่นนับเป็นเรื่องที่น่ายกย่องอย่างยิ่ง

และโรงงานร้างที่เจ้าพ่อในยุคนั้นกลุ่มแรกที่ได้ "กินเนื้อปู" เข้ามารับช่วงต่อนั่นแหละ คือที่ที่เย่เสี่ยวเฟยกำลังจะไปตอนนี้!

และด้วยเหตุนี้เอง ที่ทำให้ผู้นำระดับสูงตระหนักว่า การสนับสนุนให้คนที่มีความสามารถออกมาทำธุรกิจรับเหมานั้นเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง

จึงตัดสินใจนำโรงงานร้างมาประกาศหาคนมารับช่วงต่อ

ในช่วงเวลานั้น ได้เกิดกระแสการนำโรงงานที่ขาดทุนมาเปิดประมูล

คนกลุ่มที่มีความสามารถและมีความกล้าที่ได้อาศัยกระแสลมแห่งการปฏิรูปเปิดประเทศนี้ พลิกผันตัวเองจนกลายเป็นมหาเศรษฐีพันล้านในอีกหลายสิบปีให้หลัง

และเย่เสี่ยวเฟยก็ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

แต่เขาออกจากอำเภอเป่าอันไปเสียก่อน ก็เท่ากับออกจากศูนย์กลางของวังวนแห่งโอกาสนั้น ทำให้ผลกำไรที่ได้รับในตอนท้ายจึงไม่มากเท่าที่ควร

ครั้งนี้ในเมื่อเขากลับมาแล้ว เขาย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปแน่นอน!

เย่เสี่ยวเฟยไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำเป็นเรื่องไม่ดี เพราะทองคำอยู่ที่ไหนก็ย่อมส่องประกาย และเขาก็ไม่ได้จะไปทำธุรกิจแข่งกับเจ้าพ่อคนนั้นเสียหน่อย เขายังคงจะทำของพะโล้ต่อไป

ยี่สิบปีต่อจากนี้คือช่วงเวลาทองของการเริ่มทำธุรกิจ ขอแค่มีความสามารถติดตัว ใครก็แย่งไปไม่ได้!

อีกอย่าง เขาเชื่อว่าใครก็ตามที่มาเจอสถานการณ์แบบนี้ ก็ต้องเลือกที่จะชิงลงมือก่อนทั้งนั้น

เย่เสี่ยวเฟยใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึงหน้าโรงงานอาหารกระป๋อง

ตอนนี้โรงงานใกล้จะปิดตัวลงเต็มที ที่หน้าประตูไม่มีแม้แต่ยามเฝ้า ประตูรั้วดูเงียบเหงาและอ้างว้างเหลือเกิน

เมื่อเดินเข้าไป ด้านในก็แทบไม่เห็นวี่แววของคน

ยังดีที่มีผู้นำคนหนึ่งอยู่ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ

"สหาย คุณมาที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่า?" ผู้นำคนนั้นเห็นเย่เสี่ยวเฟยยืนอยู่หน้าประตู จึงเดินออกมาถามด้วยความแปลกใจ

"สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ ไม่ปิดบังท่านครับ ผมเองก็ทำธุรกิจอยู่ ครั้งนี้ผมตั้งใจมาเพื่อสอบถามว่า โรงงานอาหารกระป๋องแห่งนี้เปิดให้เอกชนเข้ามาเหมาได้ไหมครับ?" เย่เสี่ยวเฟยแจ้งจุดประสงค์ของตนออกมาตรงๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

"อะไรนะ?" ท่านผู้อำนวยการเจิ้งแห่งโรงงานอาหารกระป๋องเกือบจะคิดว่าหูตัวเองฝาดไป

ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้มาถามว่าสามารถเหมาโรงงานของพวกเขาได้ไหม!

"พ่อหนุ่ม ท่าทางนายจะเพ้อฝันไปหน่อยแล้วนะ ยังไม่พูดถึงเรื่องที่ว่าตอนนี้มันไม่มีกฎระเบียบแบบนี้หรอกนะ ต่อให้มีจริง เงินก้อนขนาดนี้ก็ไม่ใช่จำนวนที่นายจะรับไหวหรอก" ท่านผู้อำนวยการเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

สำหรับเรื่องนี้ เย่เสี่ยวเฟยคาดเดาไว้แต่แรกแล้ว

โรงงานอาหารกระป๋องตอนนี้แค่ใกล้จะปิดตัวลง ยังมีเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะปิดกิจการจริงๆ

สิ่งที่เหล่าผู้นำในตอนนี้คิดอยู่ในหัวคือทำอย่างไรจะกู้โรงงานเอาไว้ ไม่ใช่หาทางโละทิ้ง

เจ้าพ่อในชาติก่อนที่ทำได้ราบรื่นขนาดนั้น ก็เพราะตอนที่เขาไป โรงงานมันถูกทิ้งร้างไปแล้ว

แต่เย่เสี่ยวเฟยมาที่นี่ในตอนนี้ เพื่อที่จะเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน

มาถึงก่อนหนึ่งก้าว ย่อมมีข้อได้เปรียบมากกว่าแน่นอน

สมมติว่าหากผ่านไปสักพัก คณะผู้บริหารของโรงงานได้ปรึกษาหารือเรื่องนี้กันจริงๆ คนแรกที่จะนึกถึงก็ต้องเป็นเขา เย่เสี่ยวเฟย คนนี้แน่นอน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง