บทที่ 79 เสน่ห์ของเย่เสี่ยวเฟย

"จริงด้วย ถ้าคุณไม่พูดถึงผมก็คงนึกไม่ถึง ผมไม่เคยไปตรวจดูฝั่งช่างซ่อมบำรุงนั่นจริงๆ" กู้จวินกล่าว

เดิมเขาก็ไม่ได้เมาอะไรมากมายนัก พอได้ยินเย่เสี่ยวเฟยพูดถึงเรื่องงานเข้า ก็ยิ่งตาสว่างขึ้นมาทันที

เมิ่งไท่ขมวดคิ้วพูดขึ้นบ้าง "อืม ดูท่าเสี่ยวเฟยจะถามประเด็นสำคัญเข้าให้แล้วล่ะ น้องกู้ ตอนนี้โรงงานหลายแห่งต้องใช้ไฟฟ้าในการเดินเครื่อง ความปลอดภัยทางไฟฟ้าถือว่าสำคัญมาก กลับไปคราวนี้คุณต้องเพิ่มความเข้มงวดในการตรวจสอบนะ ช่วงนี้ทุกคนกำลังเร่งมือเรื่องการผลิต ห้ามให้เรื่องนี้กลายเป็นจุดบอดที่ทำให้งานสะดุดเด็ดขาด"

"รับทราบครับ" กู้จวินพยักหน้า ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าปัญหานี้ไม่ธรรมดาเลย

เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาทันทีแล้วหันไปพูดกับเย่เสี่ยวเฟยว่า "เสี่ยวเฟย เรื่องนี้ต้องขอบใจนายจริงๆ ที่ช่วยเตือน พี่น้องเรามาดื่มกันสักแก้วเถอะ"

ปกติกู้จวินถือเป็นคนมีหน้ามีตาในอำเภอ คนที่คบหาสมาคมด้วยก็ล้วนไม่ธรรมดา ปกติเวลาดื่มกินกับผู้นำคนอื่นก็มักจะเกรงใจกันแค่พอเป็นพิธี แต่กับเย่เสี่ยวเฟยที่เป็นเพียงคนธรรมดา เขากลับเต็มใจเอ่ยปากเรียกเป็นพี่เป็นน้องอย่างสนิทใจ

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นครับ" เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลกประหลาด เขาจึงรับเหล้าแก้วนั้นมาอย่างใจเย็นและเป็นธรรมชาติ กิริยาท่าทางรวมถึงน้ำเสียงของเขานั้นดูเป็นธรรมชาติอย่างบอกไม่ถูก

คนเรามักรวมกลุ่มกับคนที่เหมือนกัน เมื่อเห็นว่าเย่เสี่ยวเฟยเข้ากับเขาได้ดีขนาดนี้ กู้จวินก็นึกชื่นชมชายหนุ่มในใจยิ่งขึ้นไปอีก คนหนุ่มสาวสมัยนี้ จะมีสักกี่คนที่อายุเท่านี้แล้วสามารถซื้อรถมอเตอร์ไซค์ได้? เย่เสี่ยวเฟยสามารถซื้อรถมอเตอร์ไซค์ได้ด้วยความสามารถของตนเอง เห็นได้ชัดว่าหัวการค้าของเขานั้นเหนือกว่าทั้งเขาและเมิ่งไท่อย่างไม่ต้องสงสัย

ในด้านตำแหน่งการงาน พวกเขาสองคนอาจจะนำหน้าเย่เสี่ยวเฟยอยู่บ้างในตอนนี้ แต่ในด้านความเฉลียวฉลาด เย่เสี่ยวเฟยอาจจะแซงหน้าพวกเขาไปไกลลิบเลยทีเดียว! ที่เขาว่า ‘ในกลุ่มคนสามคน ย่อมมีอาจารย์ของเราอยู่ด้วย’ ก็คงจะเป็นเช่นนี้เอง

หลังจากอิ่มหนำสำราญ ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปด้วยความสุข เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกอารมณ์ดีอย่างยิ่งในตอนที่เดินทางกลับ แม้ว่ามื้ออาหารจะเลิกดึกจนทำให้วันนี้เขาไม่ได้ไปที่ตัวอำเภออย่างที่ตั้งใจไว้ แต่เขาก็ทำอีกภารกิจหนึ่งสำเร็จแล้ว

จากการได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงสั้นๆ ในวันนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็มองออกว่ากู้จวินเป็นคนที่ทำงานจริงจังและพึ่งพาได้ ทั้งยังมีจุดประสงค์ที่ชัดเจนมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รีบส่งมอบรถมอเตอร์ไซค์ให้ถึงที่ในชั่วข้ามคืนหรอก คนประเภทนี้หากมีเรื่องอะไรที่อยู่ในใจแล้ว เขาจะจดจำมันไว้อย่างดี และหลังจากที่ได้รับคำเตือนจากเขา เห็นได้ชัดว่ากู้จวินใส่ใจกับเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้ว ต่อไปเพียงแค่แวะไปดูที่สำนักไฟฟ้าอีกสักครั้ง เขาก็มั่นใจว่าจะผ่านวิกฤตการณ์ในเดือนหน้าไปได้อย่างแน่นอน

อีกด้านหนึ่ง กู้จวินเดินทางกลับหอพักในพื้นที่พร้อมกับเมิ่งไท่ "ท่านหัวหน้าเมิ่งครับ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมจู่ๆ ท่านถึงได้ให้ความเอ็นดูชายหนุ่มคนนี้! หมอนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ครับ คำพูดคำจาและการวางตัวดูรอบคอบยิ่งกว่าพวกคนแก่บางคนเสียอีก หาได้ยากจริงๆ!" กู้จวินเอ่ยชื่นชมไม่ขาดปากระหว่างทาง

คนอื่นอาจไม่รู้ว่าสถานะและตำแหน่งของเมิ่งไท่ยิ่งใหญ่เพียงใด แต่เขาจะไปไม่รู้ได้อย่างไร? ท่านผู้นี้คือคนที่แค่กระแอมไอสองครั้ง ทั้งมณฑลก็สะเทือนได้ แต่กลับให้ความเอ็นดูแก่เด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกกว้างเช่นนี้ บอกใครไปก็คงไม่มีใครเชื่อ ทว่าหลังจากได้สัมผัสด้วยตัวเองในวันนี้ เขาก็เข้าใจเหตุผลแล้ว! เพราะแม้แต่ตัวเขาเอง หลังจากได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเย่เสี่ยวเฟย ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมชายหนุ่มผู้นี้อย่างใจจริง!

"ฮ่าๆ ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมล่ะ? เสี่ยวเฟยนั้นหัวไวมาก เขามีไอเดียที่คนอื่นคาดไม่ถึง และประเด็นที่คนส่วนใหญ่มองข้าม ดูอย่างเรื่องนี้สิ" เมิ่งไท่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวต่อ "คุณกับผมต่างเป็นผู้นำมานาน ความคิดความอ่านของเราย่อมตายตัวไปบ้าง เราจำเป็นต้องมีคนหนุ่มสาวที่กล้าคิด กล้าทำ และกล้าเสนอแนะแบบนี้มาเป็นเลือดใหม่ข้างกายเรายังไงล่ะ!"

การดำรงตำแหน่งผู้นำมานาน ทำให้เขาลืมหันกลับไปสนใจงานระดับรากหญ้าที่สำคัญที่สุดไปเสียสนิท! เมื่อนึกย้อนไปว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ตนเองไม่เคยแม้แต่จะคิดไปตรวจสอบปัญหาไฟฟ้าขั้นพื้นฐานที่สุดเช่นนี้ กู้จวินก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง "จริงครับ มีประโยคหนึ่งที่กล่าวไว้ได้ดีมากมิใช่หรือ? 'ใช้คนเป็นกระจก ส่องดูความได้ความเสียของตน'!"

'ใช้คนเป็นกระจก ส่องดูความได้ความเสียของตน' หมายความว่าการสังเกตพฤติกรรมและผลลัพธ์ของผู้อื่น ทำให้เราสามารถเรียนรู้และเข้าใจข้อดีข้อเสียของตนเอง เพื่อนำมาปรับปรุงพฤติกรรมและพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น ประโยคนี้แม้แต่จักรพรรดิในสมัยโบราณยังยกให้เป็นหลักการล้ำค่า และในยามนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็เปรียบเสมือนกระจกเงาของพวกเขาทั้งสองคน ที่คอยสะท้อนให้เห็นว่าพวกเขายังมีจุดบกพร่องตรงไหน และต้องรีบแก้ไขให้ถูกต้องโดยเร็วที่สุด

เหวินเจิ้นซิงที่เดินตามหลังมาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน เขารู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจ ก่อนหน้านี้การที่ท่านหัวหน้าเมิ่งให้ความเอ็นดูเย่เสี่ยวเฟยยังพอจะอธิบายได้ว่าเป็นเพราะบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตไว้ แต่ผลปรากฏว่าคนที่มาช่วยเย่เสี่ยวเฟยคนนี้กลับชื่นชมเขาไม่แพ้กัน! คนที่ชื่นชมเย่เสี่ยวเฟยเพิ่มจำนวนขึ้นอีกคนแล้ว นี่เย่เสี่ยวเฟยมีมนต์วิเศษที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่หรืออย่างไร? เหวินเจิ้นซิงแอบคิดในใจ ดูท่าหากพบหน้าเย่เสี่ยวเฟยครั้งต่อไป เขาคงต้องปฏิบัติต่ออีกฝ่ายให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียแล้ว

โชคดีที่เย่เสี่ยวเฟยไม่รู้ว่าเหวินเจิ้นซิงกำลังคิดอะไรอยู่ หากเขารู้เข้า คงต้องบอกอีกฝ่ายว่า นี่ไม่ใช่เวทมนตร์วิเศษที่ไหนหรอก แต่มันคือเสน่ห์ในตัวคนต่างหาก

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น เช้าวันต่อมา กู้จวินและท่านหัวหน้าเมิ่งได้อาศัยรถของคณะกรรมการมณฑลเดินทางกลับมายังตัวอำเภอ ทันทีที่มาถึง กู้จวินก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ของสำนักไฟฟ้าโดยไม่รอช้า

เวลานี้เป็นเวลาประมาณสิบโมงเช้า ซึ่งตามปกติแล้วช่างซ่อมบำรุงของสำนักไฟฟ้าควรจะเข้างานกันนานแล้ว แต่เมื่อเขาไปถึงห้องเก็บอุปกรณ์ กลับพบว่าประตูห้องถูกปิดสนิท เขาเคาะประตูเรียกอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ เห็นได้ชัดว่านี่ใกล้จะถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว แต่ช่างซ่อมบำรุงคนนั้นยังไม่โผล่หัวมาทำงานเลย

สีหน้าของเหวินเจิ้นซิงมืดครึ้มลงทันที ทุกอย่างเป็นไปตามที่เย่เสี่ยวเฟยคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ช่างซ่อมบำรุงพวกนี้มีทัศนคติการทำงานที่หละหลวมและอู้งาน ปล่อยให้เวลาตลอดช่วงเช้าสูญเปล่าไปเฉยๆ เช่นนี้ แล้วเวลาสำหรับการตรวจสอบซ่อมบำรุงจริงๆ จะเหลืออยู่เท่าไหร่กัน?

กู้จวินเดินกลับไปหยิบกุญแจที่สำนักงานของตน จากนั้นจึงกลับมาไขเปิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์และเริ่มตรวจดูสายไฟและอุปกรณ์เหล่านั้นอย่างละเอียด ยิ่งตรวจสอบ เขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นใจ เขาเคยทำงานในระดับรากหญ้ามาก่อน จึงพอดูวงจรไฟฟ้าพื้นฐานออก ไม่เพียงแค่การซ่อมบำรุงอุปกรณ์ที่มีปัญหาเท่านั้น แต่ยังมีปัญหาทางไฟฟ้าอื่นๆ ที่เห็นได้ชัดอีกเพียบ!

ภายในห้องมีสายไฟจำนวนมากที่เสื่อมสภาพตามกาลเวลา แม้แต่สายไฟที่เดินเลียบผนังบางจุดก็ไม่มีการหุ้มฉนวนอย่างมิดชิด บางจุดเปลือกหุ้มสายไฟก็เปื่อยยุ่ยจนเห็นลวดทองแดงข้างใน ตราบใดที่ไม่มีใครไปแตะต้องมัน ก็อาจจะยังไม่มีปัญหาอะไรในตอนนี้ แต่ด้วยสภาพสายไฟที่ระโยงระยางอยู่เต็มไปหมดเช่นนี้ หากวันใดเกิดไฟฟ้าลัดวงจรจนไฟไหม้ขึ้นมา ผลที่ตามมาคงไม่อาจจินตนาการได้เลย!

กู้จวินรู้สึกหวาดหวั่นใจขึ้นมาอย่างรุนแรง โชคดีเหลือเกินที่เขาได้เดินทางไปที่คอมมูนหลงหัวและบังเอิญได้พบกับเย่เสี่ยวเฟย หากไม่มีคำเตือนจากเย่เสี่ยวเฟยในวันนั้น เขาคงถูกหลอกให้ตายใจอยู่ในความไม่รู้นี้ต่อไปเรื่อยๆ หากเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นมา… ชั้นบนของห้องเก็บอุปกรณ์แห่งนี้คือสำนักงานของพวกเขาเชียวนะ! อีกทั้งละแวกนี้ยังเป็นย่านที่พักอาศัย ถ้าเกิดไฟไหม้แล้วควบคุมไม่อยู่ จะไม่กลายเป็นการสร้างความเดือดร้อนและเป็นภัยต่อความปลอดภัยของชาวบ้านหรอกหรือ?

กู้จวินยังคงรู้สึกขวัญเสียไม่หาย ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกขอบคุณต่อเย่เสี่ยวเฟย ส่วนช่างซ่อมบำรุงพวกนั้น เขาก็รู้สึกโกรธเคืองและตำหนิอย่างหนัก! เขาไม่กล้ารีรอ จึงจัดการพันเทปฉนวนไฟฟ้าเบื้องต้นด้วยตนเองไปบางส่วน ส่วนที่เหลือคงต้องรอให้ช่างซ่อมบำรุงมาจัดการต่อ ทว่ากู้จวินไม่ได้กลับไปที่สำนักงาน เขายังคงนั่งเฝ้ารออยู่ที่หน้าห้องนั้นไม่ยอมไปไหน

กระทั่งใกล้ถึงเวลาเที่ยงวัน ช่างเหลียงถึงได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างเนิบนาบ เมื่อมาถึงแล้วเห็นกู้จวินนั่งอยู่ที่หน้าประตู เขาก็แสดงท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย "ท่านผู้อำนวยการ ท่านมาทำอะไรที่นี่ครับ?" กู้จวินจ้องมองอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า "ผมมาตรวจดูการใช้งานของสายไฟและอุปกรณ์ต่างๆ หน่อย ช่างเหลียง… นี่คุณเพิ่งจะมาเข้างานหรือ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง