ตอนที่ 100 นี่มันวิชาเคมีนะ จะให้อธิบายยังไงล่ะเนี่ย

ราวกับมองเห็นความลังเลใจของชูเซวียน

เหมาเซียงยิ้มพลางกล่าวว่า "ใต้เท้าชูมิต้องกังวล ข้าได้ยินมานานแล้วว่าใต้เท้าชูเชี่ยวชาญการสืบคดี หากพบสิ่งใดก็พูดมาตรงๆ เถิด"

"คลี่คลายคดีนี้ได้เร็ววัน ข้าจะได้รีบไปรายงานต่อฝ่าบาทได้เช่นกัน"

พอคิดว่าเหมาเซียงถึงกับลงมาสืบคดีนี้ด้วยตนเอง ย่อมหมายความว่าจูหยวนจางทรงให้ความสนใจกับคดีนี้เป็นแน่ ชูเซวียนก็อดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้

นับแต่ข้ามมิติมา ชูเซวียนได้ประจักษ์ถึงความเหี้ยมโหดเด็ดขาดของจูหยวนจางมาด้วยตาตนเอง

ปีกลายคดีตราประทับว่างปะทุขึ้น เหล่าขุนนางทั่วแว่นแคว้นถูกประหารจนเลือดไหลนองไม่ขาดสาย

ปีนี้ยังเกิดคดีหูเหวยยงขึ้นอีก ทุกวันนี้ในอิ้งเทียนฝู่ก็ยังคงมีการตัดหัวประหารชีวิตกันอยู่ทุกวัน

หากเป็นไปได้ ชูเซวียนปรารถนายิ่งนักที่จะไม่ไปปรากฏตัวอยู่ในสายตาของจูหยวนจางตลอดชีวิตนี้

ทว่าในยามนี้ เพื่อคลี่คลายคดี ชูเซวียนจึงได้แต่สูดหายใจลึกๆ แล้วเริ่มอธิบายสิ่งที่ตนค้นพบให้เหมาเซียงฟัง

"ใต้เท้าเหมา เชิญท่านดูตรงนี้..."

ชูเซวียนชี้ไปที่สนิมเขียวบริเวณลำคอของศพแล้วเอ่ยกับเหมาเซียง "ธาตุแท้ของสนิมเขียวก็คือสนิมทองแดง ทั่วไปต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามวันจึงจะก่อตัวขึ้นได้ ทว่ารอยจ้ำเลือดบนศพนี้เพิ่งจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ แสดงว่าเวลาตายของผู้ตายน่าจะเพิ่งผ่านไปเพียงหกชั่วยามเท่านั้น..."

หลังจากได้เป็นนายอำเภอซ่างหยวน ชูเซวียนก็อ่านตำราเกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวนที่มีในยุคราชวงศ์หมิงไปหลายเล่ม เช่น "เจ๋ออวี้กุยเจี้ยน" อันเลื่องชื่อ เมื่อนำมาผสมผสานกับความรู้ด้านนิติวิทยาศาสตร์และการสืบสวนจากยุคหลัง

ในยุคต้าหมิง ชูเซวียนนับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนสอบสวนคนหนึ่งได้อย่างแน่นอน

ยามนี้เหมาเซียงฟังการวิเคราะห์ของชูเซวียนแล้ว รู้สึกเพียงว่าศีรษะตนเองเริ่มจะมึนงงไปหมด

ในคำพูดสั้นๆ เพียงประโยคเดียวของชูเซวียน มีหลายเรื่องเหลือเกินที่เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

อาทิเช่น เหตุใดสนิมเขียวจึงเป็นสนิมทองแดง เหตุใดชูเซวียนจึงมั่นใจว่ามันต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามวันจึงจะเกิดขึ้น

หรืออย่างเหตุใดรอยจ้ำเลือดบนศพเพิ่งจะคล้ำลง ชูเซวียนก็สามารถคาดคะเนได้ว่าเวลาตายคือราวๆ หกชั่วยาม

ทว่าด้วยชื่อเสียงด้านการไขคดีของชูเซวียน เหมาเซียงจึงไม่ได้ผลีผลามเอ่ยแทรกขึ้นมา

เพียงแต่ยืนฟังเงียบๆ แล้วจดจำสิ่งที่ชูเซวียนเอ่ยไว้ในใจ

ยามนี้ชูเซวียนพลิกมือของผู้ตายขึ้นมา พลางชี้ไปที่เล็บของผู้ตายแล้วกล่าวว่า

"ใต้เท้าเหมาโปรดดู เล็บของผู้ตายมีรอยแตกหักใหม่ๆ ที่ไม่เรียบสม่ำเสมอ แสดงว่าก่อนตายผู้ตายน่าจะเคยต่อสู้กับใครบางคน"

"ระหว่างการต่อสู้ จึงพลั้งเผลอทำเล็บหักเข้า"

หัวคิ้วของเหมาเซียงกระตุกขึ้นมาทันที เขายื่นมือไปเปิดสาบเสื้อของผู้ตายออก ปรากฏรอยฟกช้ำสีเขียวคล้ำเป็นปื้นใหญ่ที่หน้าอกอย่างเด่นชัด

นั่นคือรอยที่ถูกของหนักทุบตีเข้าอย่างจัง มิใช่เรื่องของการวิวาททั่วๆ ไปอย่างแน่นอน

"ใต้เท้าชูช่างมีสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก" เหมาเซียงเอ่ยชมจากใจจริง

ชูเซวียนรีบเอ่ยถ่อมตน "มิกล้าๆ ข้าน้อยเพียงแค่แสดงความโง่เขลาต่อหน้าใต้เท้าเหมาเท่านั้น"

เหมาเซียงมองดูศพบนพื้น นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เช่นนั้นตามความเห็นของใต้เท้าชู ตอนนี้เราควรเริ่มสืบจากจุดใดก่อนดี"

หากมีเพียงชูเซวียนนำมือปราบของที่ว่าการอำเภอซ่างหยวนมาสืบคดีนี้เอง

ชูเซวียนย่อมต้องค่อยๆ สืบหาจากสาเหตุการตายและความสัมพันธ์ของผู้ตายไปทีละเปลาะ

ทว่าในเมื่อยามนี้เหมาเซียงนำทหารเสื้อแพรหลวงมาร่วมด้วย

ชูเซวียนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "สำหรับคดีนี้ ในตอนนี้คงมีสองทิศทาง"

"ทางหนึ่งคือค่อยๆ สืบจากสาเหตุการตายและภูมิหลังของผู้ตาย"

"ส่วนอีกทางก็คือเริ่มลงมือสืบจากสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชาโดยตรง..."

เหมาเซียงฟังปราดเดียวก็เข้าใจ จึงมองชูเซวียนแล้วถามว่า "ใต้เท้าชูหมายความว่า เบื้องหลังคดีนี้ยังเกี่ยวพันไปถึงเรื่องอื่นในสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชาอย่างนั้นหรือ"

ชูเซวียนพยักหน้าอย่างลังเลเล็กน้อย ความจริงเรื่องนี้ก็คาดเดาได้ไม่ยาก

ขุนนางระดับสูงของสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชาจู่ๆ ก็มาตายอย่างกะทันหัน หลังตายยังถูกคนจงใจโรยสนิมทองแดงใส่ร่างเพื่อหวังจะอำพรางสิ่งใดบางอย่าง

หากเบื้องหลังนี้ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาพัวพัน ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เหมาเซียงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการตัดสินใจของชูเซวียนไม่มีสิ่งใดผิดพลาด

จึงกล่าวกับชูเซวียนว่า

"ใต้เท้าชู ถ้าเช่นนั้นพวกเราสองคนแบ่งหน้าที่กันดีหรือไม่ ข้าจะสืบทางสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชา ส่วนท่านก็สืบหาสาเหตุการตายของเขา"

พูดพลาง เหมาเซียงก็เอ่ยชี้แนะชูเซวียนว่า

"สำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชานั้นฝ่าบาทเพิ่งจะทรงจัดตั้งขึ้นเมื่อปีกลาย พระองค์ทรงให้ความสำคัญกับที่นี่ยิ่งนัก"

"หากคดีนี้คลี่คลายได้ดี ใต้เท้าชูจะต้องเข้าตาฝ่าบาทอย่างแน่นอน"

ชูเซวียนฟังแล้วหนังศีรษะชาดิก อยากจะเผ่นหนีไปจากตรงนั้นเสียเดี๋ยวนั้น

เข้าตาจูหยวนจางงั้นหรือ

นั่นมันหมายตาใคร คนนั้นก็ตายน่ะสิ!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ป้ายเหล็กเว้นตายที่จูคนพ่อแจกไปตั้งมากมายนั่น

ขอแค่เป็นคนที่ได้รับไป มีสักกี่คนกันที่ได้ตายดีตามอายุขัย

ชูเซวียนคิดว่าตนเองอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวกบดานเงียบ ๆ ไปนั่นแหละดีแล้ว ไม่อยากสะดุดตาจูหยวนจางเลยแม้แต่น้อย

"ใต้เท้าเหมา ในเมื่อคดีนี้ท่านนำทหารเสื้อแพรหลวงมาสืบสวนด้วยตนเอง เช่นนั้นเมื่อคลี่คลายคดีได้ ความชอบย่อมต้องเป็นของท่าน"

"ข้าเป็นเพียงผู้ช่วยอยู่ข้าง ๆ มิบังควรได้รับความสำคัญจากฝ่าบาทหรอก..."

เหมาเซียงฟังแล้วก็นึกขำในใจ เรื่องที่จูหยวนจางให้ความสำคัญกับชูเซวียนเพียงใดนั้น ตัวเขาย่อมรู้แจ้งแก่ใจที่สุด

ต่อให้ชูเซวียนจะบ่ายเบี่ยงเพียงใด ขอเพียงคดีนี้มีชูเซวียนออกหน้า จูหยวนจางก็ย่อมต้องให้ความสนใจอย่างแน่นอน

"ใต้เท้าชู เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาที่ท่านกับข้าจะมาแบ่งความชอบกัน รีบคลี่คลายคดีก่อนเถิด!"

พูดพลางเหมาเซียงก็หันไปสั่งทหารเสื้อแพรหลวงด้านหลังว่า "พวกเจ้า! ไปตรวจค้นสมุดบัญชีทั้งหมดของสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

เหล่าทหารเสื้อแพรหลวงใต้บังคับบัญชาของเหมาเซียงรับคำสั่ง แล้วนำกำลังเข้าปิดล้อมเรือนพักเวรของสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชาทันที

เมื่อเห็นท่วงท่ายกพลเช่นนี้ ชูเซวียนก็อดทอดถอนใจไม่ได้

สมแล้วที่เป็นทหารเสื้อแพรหลวง ในยุคหงหวู่ที่ยังไม่มีตงฉ่างและซีฉ่าง พวกเขานี่แหละคือกรงเล็บเขี้ยวเล็บที่ร้ายกาจที่สุดในใต้หล้า!

หลังจากสั่งการให้ลูกน้องไปตรวจบัญชีแล้ว เหมาเซียงก็หันมากล่าวกับชูเซวียนว่า

"ใต้เท้าชู เชิญท่านเถิด ข้าจะคอยติดตามใต้เท้าชู หากได้เรียนรู้อะไรติดตัวไปบ้าง ก็นับว่าได้ประโยชน์ไม่รู้จบแล้ว"

ชูเซวียนฟังแล้วจนปัญญาในใจ ทว่าไม่อาจปฏิเสธได้

นี่คือหัวหน้าของทหารเสื้อแพรหลวง ชูเซวียนที่เป็นแค่นายอำเภอเล็ก ๆ ย่อมมิอาจล่วงเกินอีกฝ่ายได้

หลังจากตรวจสอบในสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชาอยู่ครู่หนึ่ง ชูเซวียนก็ได้กลิ่นประหลาดจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก

กลิ่นนี้แม้จะไม่รุนแรงนัก แต่เป็นกลิ่นเปรี้ยวปนเหม็นเน่า ชวนให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวยิ่งนัก

"ใต้เท้าเหมา ท่านได้กลิ่นอะไรหรือไม่" ชูเซวียนหันไปถามเหมาเซียง

เหมาเซียงสูดจมูกฟุดฟิด ก็ได้กลิ่นตามที่ชูเซวียนว่าจริง ๆ จึงขมวดคิ้วกล่าวว่า "คล้ายกับกลิ่นไข่เน่ากระมัง"

ชูเซวียนครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะส่ายหน้ากล่าวว่า "ไม่ใช่ไข่เน่า แต่เป็นกำมะถัน"

"กำมะถันรึ" เหมาเซียงมองชูเซวียนอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเขาได้ข้อสรุปเช่นนี้มาได้อย่างไร

ชูเซวียนจนใจ จึงจำต้องอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง "ใต้เท้าเหมา เดิมทีกำมะถันนั้นไม่มีกลิ่น เพียงแต่เมื่อสัมผัสกับอากาศและทำปฏิกิริยากับความชื้นในอากาศ ถึงจะส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวเช่นนี้ออกมา"

"แล้วเหตุใดที่นี่จึงมีกำมะถันได้เล่า" เหมาเซียงหันมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของกำมะถันที่เห็นได้ชัดแต่อย่างใด

ในฐานะที่เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง คนในยุคราชวงศ์หมิงจึงไม่ได้แปลกหน้ากับกำมะถันแต่อย่างใด

ทว่าที่นี่คือคลังของสำนักพิมพ์ธนบัตรเป่าเชา ใครกันจะเอากำมะถันมาไว้ที่นี่

ชูเซวียนมองแท่งทองแดงตรงมุมห้อง พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปสั่งเจิ้งเสี่ยวซานที่อยู่หน้าประตูว่า "ไป เจ้าไปเอาน้ำส้มสายชูมาให้ข้าสักขวด!"

"ขอรับ!" เจิ้งเสี่ยวซานไม่ถามสักคำว่าเอาไปทำอะไร เขาหันหลังแล้วเดินออกไปด้านนอกทันที

ส่วนเหมาเซียงก็มองชูเซวียนพลางเอ่ยถาม "ใต้เท้าชู ท่านเอาน้ำส้มสายชูไปทำอะไรหรือ"