ตอนที่ 99 บังเอิญเจอเหมาเซียงเข้าแล้ว!

เดือนสี่ ปีที่เก้าแห่งรัชศกหงหวู่ ทั่วทั้งอิ้งเทียนฝู่อวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด

การปะทุขึ้นของคดีหูเหวยยงเปรียบเสมือนพายุที่โหมกระหน่ำอย่างกะทันหัน พัดกวาดไปทั่วทั้งเมืองหลวง

เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างอกสั่นขวัญแขวน ชาวบ้านตามตรอกซอกซอยวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ทั่วทั้งอิ้งเทียนฝู่ตกอยู่ใต้เงามืดอึมครึม

ภายในจวนของชูเซวียน บรรยากาศยิ่งทวีความหนักอึ้ง นับแต่เมื่อวานเป็นต้นมา ก็มีขุนนางจำนวนมากถูกตัดศีรษะที่ลานประหารไช่ซื่อโข่ว

"นายท่าน อย่าได้กังวลเกินไปเลยเจ้าค่ะ ท่านเป็นขุนนางที่ดี ชาวบ้านอำเภอซ่างหยวนล้วนรำลึกถึงความดีของท่าน ฝ่าบาทย่อมทรงทราบแน่" ลวี่จู๋เอ่ยปลอบเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความอ่อนโยน

ชูเซวียนส่ายหน้าเบาๆ แววตาเปี่ยมด้วยความจนใจ "ลวี่จู๋ เจ้าไม่เข้าใจหรอก คดีหูเหวยยงพัวพันถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักมากมาย พอระเบิดขึ้นมา ย่อมมีการซัดทอดปรักปรำมั่วซั่วไปหมด ข้าเป็นแค่นายอำเภอเล็กๆ คนหนึ่ง จะไปเข้าตาฝ่าบาทได้อย่างไร"

อวิ๋นหรงยืนอยู่ข้างๆ แววตาก็เต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน "นายท่าน แล้วพวกเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

ชูเซวียนลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ เขารู้ดีว่าเมื่อคดีหูเหวยยงปะทุขึ้น ราชสำนักย่อมต้องนองเลือดอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

ตอนนี้เขาแค่อยากหลบให้พ้นจากคลื่นลมระลอกนี้เท่านั้น

ไม่อย่างนั้นหากตกไปอยู่ในมือของจูหยวนจางเข้าละก็ คงไม่เหลือแม้กระทั่งศพที่สมบูรณ์เป็นแน่

"นายท่าน ท่านว่าพวกเราเตรียมการล่วงหน้าไว้บ้างดีหรือไม่เจ้าคะ อย่างเช่นย้ายทรัพย์สินบางส่วน หรือจัดเตรียมคนไว้รับมือ" อวิ๋นหรงเอ่ยถามเสียงเบา ในดวงตามีความหวังอยู่บ้าง

ชูเซวียนได้ยินก็รีบห้ามปรามทันที เอ่ยเสียงเบาว่า "ไม่ได้ ข้างนอกตอนนี้กำลังวุ่นวายกันยกใหญ่"

"หากพวกเราบุ่มบ่ามทำเรื่องพวกนี้ ไม่แน่อาจจะยิ่งดึงดูดความสนใจเสียเปล่าๆ"

"สิ่งที่เราทำได้ มีเพียงพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกดึงเข้าไปพัวพัน จำไว้ว่าช่วงนี้ให้ควบคุมบ่าวไพร่ในบ้านให้ดี หากไม่จำเป็นห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด"

ลวี่จู๋กับอวิ๋นหรงพยักหน้ารับ ตอนนี้อันชิ่งกำลังอยู่เดือน เรื่องในบ้านจึงทำได้เพียงให้ทั้งสองคนช่วยกันดูแลไปก่อน

แม้ชูเซวียนจะตั้งใจหลบเลี่ยงอย่างเต็มที่

ทว่าบางคราวยิ่งกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งประดังเข้ามา

"ใต้เท้าชู แย่แล้วขอรับ เมื่อคืนนี้มีขุนนางในสำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชาตายกะทันหันขอรับ"

เมื่อได้ยินข่าวที่เจิ้งเสี่ยวซานมารายงาน สมองของชูเซวียนก็พลันค้างไปชั่วขณะ

ขุนนางที่ตายในช่วงสองสามวันนี้ก็ไม่ใช่แค่คนสองคน สำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชาจะตายสักคนแล้วมันจะเป็นไรไปเล่า

แต่เพียงชั่วครู่ ชูเซวียนก็เพิ่งตระหนักได้

คนที่ตายในสำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชาผู้นี้ ไม่ได้ถูกจูหยวนจางสั่งฆ่า แต่เป็นการตายผิดธรรมชาติ

พูดอีกอย่างก็คือ ในหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ดันมีคดีเกิดขึ้นเสียนี่!

แม้ชูเซวียนจะไม่อยากเอาตัวเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวาย แต่ในฐานะนายอำเภอแห่งอิ้งเทียนฝู่ เขาย่อมไม่อาจเพิกเฉยได้

เขาตัดสินใจเดินทางไปยังสำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชาด้วยตัวเอง เพื่อดูว่าจะพบเบาะแสอะไรบ้างหรือไม่

"นายท่าน ท่านจะไปสำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชาจริงๆ หรือเจ้าคะ" ลวี่จู๋เอ่ยถามเสียงเบา น้ำเสียงเจือความกังวล

ชูเซวียนพยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบ "ลวี่จู๋ ไม่ไปไม่ได้หรอก ตอนนี้สถานการณ์ตึงเครียด ข้าจะทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้ ขุนนางสำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชาตายกะทันหัน ไม่รู้ว่าจะลุกลามใหญ่โตเพียงใด ในเมื่อข้าเป็นนายอำเภอซ่างหยวน ก็ต้องไปสืบดูให้รู้แจ้ง"

อวิ๋นหรงยืนอยู่ข้างๆ แววตาก็เต็มไปด้วยความห่วงใยเช่นกัน "นายท่าน เช่นนั้นท่านต้องระวังตัวให้มากนะเจ้าคะ"

ชูเซวียนยิ้มน้อยๆ กล่าวปลอบว่า "ข้าจะระวังตัว พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่บ้าน อย่าเที่ยวออกไปข้างนอกสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ"

ชูเซวียนพามือปราบไม่กี่คนเร่งรุดไปยังสำนักกำกับตั๋วเงินเป๋าเชา แต่ทว่าที่เกิดเหตุกลับถูกทหารเสื้อแพรหลวงปิดล้อมไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมีเหมาเซียงยืนอยู่ข้างศพ สายตาแฝงความเย็นชาคมกริบ

เมื่อพบว่าคนที่ทหารเสื้อแพรหลวงส่งมายังที่เกิดเหตุกลับเป็นเหมาเซียง ชูเซวียนก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งมือเท้าทันที

พับผ่าสิ ตอนนี้ที่ลานประหารไช่ซื่อโข่วกำลังประหารขุนนางจนเลือดนองพื้น เหมาเซียงที่เป็นถึงหัวหน้าทหารเสื้อแพรหลวง ยังมีเวลาว่างมาสนใจเรื่องพรรค์นี้อีกหรือนี่

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่ามาแล้วจะเจออีกฝ่าย ชูเซวียนให้ตายก็ไม่มีทางโผล่มาตอนนี้เด็ดขาด

"ใต้เท้าเหมา ผู้น้อยชูเซวียน นายอำเภอซ่างหยวน ขอคารวะขอรับ" ชูเซวียนข่มความอึดอัดในใจไว้ แล้วประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม

นี่คือดาบสังหารคนในมือของจูหยวนจางเชียวนะ จะไม่ให้ชูเซวียนหวาดกลัวได้อย่างไร

เหมาเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางจำชูเซวียนได้เช่นกัน เมื่อนึกถึงว่าจูหยวนจางให้ความสำคัญกับชูเซวียนเพียงใด เหมาเซียงจึงทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ใต้เท้าชูเกรงใจไปแล้ว ท่านมาทำอะไรที่นี่ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านควรมาหรอกนะ"

ชูเซวียนยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "ใต้เท้าเหมา ข้าเป็นนายอำเภอแห่งอิ้งเทียนฝู่ คดีนี้เกิดขึ้นในเขตรับผิดชอบของข้า ข้าย่อมมีหน้าที่ต้องมาตรวจสอบขอรับ"

เหมาเซียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเรียบๆ "เอาเถอะ เจ้าเข้ามาได้ แต่จำไว้ให้ดี ทุกอย่างที่นี่อยู่ภายใต้การบัญชาของข้า เจ้าอย่าได้เข้ามาก้าวก่ายส่งเดช"

ชูเซวียนก้าวเข้าไปในที่เกิดเหตุ พลางพินิจดูศพอย่างละเอียด สนิมทองแดงบนร่างนั้นดูสะดุดตาจนน่าตกใจ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

"ใต้เท้าเหมา สนิมทองแดงนี่มันเรื่องอะไรกันหรือขอรับ" ชูเซวียนเอ่ยถามเสียงเบา น้ำเสียงเจือความข้องใจอยู่บ้าง

เหมาเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง "สนิมทองแดงนี่ น่าจะเป็นร่องรอยการฆ่าปิดปากของขบวนการปลอมแปลงเหรียญทองแดง พวกมันใช้สนิมทองแดงกลบศพ หวังจะปกปิดความจริง"

ชูเซวียนพยักหน้าน้อยๆ ข้อสันนิษฐานนี้ก็ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่

การปลอมแปลงเหรียญทองแดงในราชวงศ์หมิงถือเป็นคดีอุกฉกรรจ์ยิ่ง หากสืบพบหลักฐานแน่ชัด จะต้องโทษประหารสถานเดียว

หากเป็นการฆ่าคนเพราะเรื่องนี้ การทำลายศพเพื่อลบร่องรอยก็ถือเป็นเรื่องปกติ

"ใต้เท้าเหมา แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดีขอรับ" ชูเซวียนเอ่ยถามเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความคาดหวังไว้เล็กน้อย

เขาก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า หน่วยทหารเสื้อแพรหลวงอันเลื่องชื่อแห่งราชวงศ์หมิง พอลงมือสืบคดีเข้าจริงๆ แล้วจะมีฝีมือสักแค่ไหน

เหมาเซียงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วสั่งการเสียงเรียบ "ปิดล้อมที่เกิดเหตุทันที ส่งคนไปตรวจสอบประวัติของขุนนางผู้นี้ ดูว่าระยะนี้มีพฤติกรรมน่าสงสัยหรือไม่ พร้อมกันนั้นก็ส่งคนไปตรวจบัญชีของสำนักควบคุมเป๋าเชา ดูว่ามีความผิดปกติอะไรหรือเปล่า"

เมื่อมองดูเหมาเซียงส่งคนของหน่วยทหารเสื้อแพรหลวงออกไปสืบหาเบาะแสทุกทิศทาง

ในใจของชูเซวียนก็รู้สึกแปลกพิลึกอยู่บ้าง

ประการแรกคือ หน่วยงานอย่างสำนักควบคุมเป๋าเชานั้นไม่ธรรมดาเลย

นี่เป็นหน่วยงานที่จูหยวนจางเพิ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่เมื่อปีกลาย

หน้าที่หลักคือรับผิดชอบการออกตั๋วเงินต้าหมิงเป๋าเชา หรือก็คือธนบัตรกระดาษของราชวงศ์หมิง

นอกจากตั๋วเงินเป๋าเชาแล้ว เหรียญทองแดงก็ผลิตและหลอมขึ้นโดยสำนักควบคุมเป๋าเชาเช่นกัน

ในราชวงศ์หมิง สำนักควบคุมเป๋าเชานับเป็นหน่วยงานที่สำคัญยิ่งยวด

คงเป็นเพราะเหตุนี้กระมัง พอเกิดคดีขึ้น เหมาเซียงจึงได้รีบรุดนำหน่วยทหารเสื้อแพรหลวงมาด้วยตัวเองทันที

ในขณะที่ชูเซวียนกำลังสำรวจสภาพที่เกิดเหตุอย่างละเอียดอยู่นั้น

เหมาเซียงเองก็กำลังแอบลอบสังเกตชูเซวียนอยู่เงียบๆ เช่นกัน

สำหรับชูเซวียนแล้ว เหมาเซียงถือว่าคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

ด้วยเหตุที่จูหยวนจางคอยจับตามองชูเซวียนอยู่ตลอดเวลา เหมาเซียงจึงต้องคอยดูแลเรื่องราวของชูเซวียนด้วยตนเองเสมอมา

ดังนั้นเหมาเซียงจึงรู้แจ้งเห็นจริงว่า นอกจากชูเซวียนจะแอบแต่งงานกับองค์หญิงอันชิ่งอย่างลับๆ แล้ว

ความสามารถในการคลี่คลายคดีก็ยอดเยี่ยมหาตัวจับยากเช่นกัน

ในหมู่ราษฎรแห่งอิ้งเทียนฝู่ ชูเซวียนถึงกับได้รับการเล่าลือว่าสามารถตัดสินคดีความของยมโลกได้ แม้แต่พญายมราชก็ยังต้องมาเชิญชูเซวียนไปช่วยชี้ถูกผิด

"ใต้เท้าชู ท่านพอมองเห็นอะไรบ้างหรือไม่"

ด้วยความคิดที่ว่าสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เหมาเซียงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามชูเซวียนขึ้นมาก่อน

เมื่อเผชิญกับคำถามของเหมาเซียง สีหน้าของชูเซวียนก็เริ่มมีความลังเล

จากสภาพในที่เกิดเหตุ ชูเซวียนมองเห็นเงื่อนงำหลายอย่างจริงๆ

ทว่าสิ่งเหล่านี้ควรจะบอกแก่เหมาเซียงหรือไม่นั้น ชูเซวียนกลับยังไม่แน่ใจนัก