ตอนที่ 98 ลำพังแค่การฆ่าไม่อาจปกครองใต้หล้านี้ได้!

"ขุนนางฉ้อฉลฆ่าอย่างไรก็ไม่มีวันหมด..."

จูหยวนจางขบคิดทบทวนคำพูดนี้ของชูเซวียนซ้ำไปซ้ำมา ยามเดินออกจากจวนของชูเซวียนพร้อมกับพระราชินีหม่า จิตใจก็ยังคงว้าวุ่นไม่สงบ

"พระราชินี เจ้ากลับวังไปก่อนเถิด ข้าจะไปที่อื่นสักหน่อย"

พระราชินีหม่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองจูหยวนจางแล้วเอ่ยถาม "ฝ่าบาทจะเสด็จไปที่ใดหรือ"

"ไปคุกหลวง ไปดูญาติผู้ใหญ่ฝ่ายลูกเขยคนดีของเราเสียหน่อย" จูหยวนจางตอบเสียงขรึม

คุกหลวงทหารเสื้อแพรหลวง

บนผนังหินสีดำมะเมื่อมเกรอะกรังไปด้วยคราบเลือดเก่าเก็บ

หลี่ซ่านฉางนอนขดตัวอยู่ท่ามกลางกองฟาง ร่างกายสั่นสะท้านน้อยๆ ด้วยความหนาวเหน็บ

ถูกทหารเสื้อแพรหลวงจับโยนเข้ามาในคุกหลวงได้หลายวันแล้ว

กั๋วกงชั้นเอกผู้ยิ่งใหญ่ ยามนี้กลับเสื้อผ้าขาดวิ่นไม่พอปกปิดร่างกาย สภาพไม่ต่างอะไรจากหนูตกน้ำตัวหนึ่ง

ทว่าเมื่อเทียบกับความหนาวเย็นบนเรือนร่าง สิ่งที่ทำให้หลี่ซ่านฉางหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจยิ่งกว่า คือเสียงกรีดร้องโหยหวนของหูเหวยยงที่ดังแว่วมาจากห้องทรมานข้างๆ เสียงนั้นบาดหูเป็นพิเศษในบรรยากาศอันเยียบเย็นของคุกหลวง

เสียงร้องอันทุกข์ทรมานของหูเหวยยงดังก้องอยู่ในหูของหลี่ซ่านฉาง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารู้ดีว่าตนเองได้ตกอยู่ในจุดอับจนหนทางแล้ว

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้นในคุกหลวง

หลี่ซ่านฉางเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังนอกห้องขัง ก่อนจะสบเข้ากับแววตาอันมืดหม่นและสลับซับซ้อนของจูหยวนจางเข้าพอดี

"พี่เหวินเจิ้ง สบายดีหรือไม่" น้ำเสียงของจูหยวนจางดุจคมดาบที่เพิ่งลับใหม่ เยียบเย็นและบาดลึก

หลี่ซ่านฉางสะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันควัน จักรพรรดิที่ยืนย้อนแสงอยู่นอกลูกกรงสวมชุดลำลองสีเขียวคราม ใต้ร่มผ้าแลเห็นมัดกล้ามเนื้อเป็นแนวเด่นชัด หางตาไม่มีริ้วรอยแห่งวัยแม้เพียงเศษเสี้ยว

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าจูหยวนจางตรงหน้าช่างแปลกหน้าทว่าคุ้นเคย คล้ายกับได้ย้อนเวลากลับไปสู่ยุคกองทัพผ้าแดงเมื่อยี่สิบปีก่อน

"ขุนนางผู้มีความผิด...ขอกราบทูลละอองธุลีพระบาท ฝ่าบาท" หลี่ซ่านฉางก้มหน้าจรดพื้น น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงจนชวนให้ผู้ได้ยินเกิดความเวทนา

จูหยวนจางเตะซากหนูข้างเท้าออกไป แสงสว่างนอกห้องขังส่องเฉียงผ่านช่องระบายอากาศลงมากระทบข้างขมับ ราวกับเคลือบตัวเขาไว้ด้วยแสงสีทองผ่องอำไพ

ในใจของหลี่ซ่านฉางพลันสะท้านวาบ ท่าทางเช่นนี้ของจูหยวนจางพาให้เขานึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่เมืองฉูโจวแตกพ่ายเมื่อหลายปีก่อน

"จำได้ว่าช่วงฤดูใบไม้ผลิปีจื้อเจิ้งที่สิบห้า ข้ากับเจ้าแบ่งขนมอบครึ่งชิ้นกินด้วยกันบนกำแพงเมืองฉูโจว" น้ำเสียงของจูหยวนจางแฝงความเย็นชา ทว่าก็ยังเจือกระแสแห่งความหลังอยู่รำไร

หัวใจของหลี่ซ่านฉางกระตุกวูบ ความทรงจำอันแสนไกลผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิด

สิบกว่าปีก่อน เมืองฉูโจวแตกพ่าย กีบม้าศึกของกองทัพหยวนเหยียบย่ำไปทั่วเมืองเล็กๆ แห่งนี้

จูหยวนจางในตอนนั้นยังคงเป็นเพียงแม่ทัพกบฏหนุ่ม เขาเหยียบย่ำผ่านธารโลหิตของกองทัพหยวน เข้ามาช่วยพยุงร่างของหลี่ซ่านฉางที่เต็มไปด้วยบาดแผลให้ลุกขึ้น

"ตอนนั้นเจ้าบอกว่า 'ลูกผู้ชายพึงจับกระบี่ยาวสามเชียก สร้างเกียรติยศที่มิอาจลบล้าง' การได้หรือเสียเมืองเพียงเมืองเดียว ไม่คุ้มค่าให้ใส่ใจ"

จูหยวนจางคว้าโซ่ตรวนของหลี่ซ่านฉางขึ้นมา สายโซ่เหล็กบิดงออยู่ในฝ่ามือของเขาราวกับเส้นบะหมี่

หลี่ซ่านฉางจ้องมองปลายโซ่ที่ฝังลึกเข้าไปในผนังหิน ลำคอพลันผะอืดผะอมด้วยรสคาวเลือด

คืนนั้นดาวชะตาบอกลางร้ายยิ่งนัก เขาฝืนกระแสคัดค้านของทุกคน เกลี้ยกล่อมให้จูหยวนจางยอมทิ้งเมืองเพื่อตีฝ่าวงล้อมออกไป

ช่วยรักษาโอกาสในการย้อนกลับมาตอบโต้และรักษากำลังพลเอาไว้ให้จูหยวนจางในกาลข้างหน้า

หลังเหตุการณ์นั้นผ่านพ้น จูหยวนจางก็เชื่อมั่นและให้ความสำคัญกับเขาเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังยกย่องให้เขาขึ้นเป็นหัวหน้ากุนซือทั้งปวงใต้อาณัติ

"ฝ่าบาททรงได้รับความคุ้มครองจากสวรรค์ แต่ข้าพระพุทธเจ้ากลับกลายเป็นไม้ผุพังจวนจะเน่าเปื่อยไปเสียแล้ว" หลี่ซ่านฉางไอโขลกจนมีฟองเลือดปนออกมา น้ำเสียงแฝงความสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด

ใบหน้าของจูหยวนจางไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แววตาของเขาเยียบเย็นและลึกล้ำ เขาค่อยๆ ลูบโซ่ตรวนของหลี่ซ่านฉางเบาๆ โซ่เหล็กส่งเสียงเสียดสีดังแผ่วในอุ้งมือ

"ลูกสาวที่ดีของข้า ยังเข้าใจคำว่ากตัญญูและภักดียิ่งกว่าเจ้าเสียอีก" น้ำเสียงของจูหยวนจางเจือรอยเย้ยหยัน

หัวใจของหลี่ซ่านฉางสะท้านขึ้นอีกครา เขานึกถึงองค์หญิงหลินอันผู้เป็นลูกสะใภ้ขึ้นมาทันที

"เมื่อวานนี้หลินอันคุกเข่าอยู่หน้าท้องพระโรงเฟิ่งเทียน สองมือประคองป้ายเหล็กเว้นโทษตายที่ข้าพระราชทานให้แก่เจ้า บอกว่ามาทูลขอความเมตตาจากข้า ให้ไว้ชีวิตเจ้าสักสายหนึ่ง"

น้ำเสียงของจูหยวนจางเยียบเย็นลงไปอีกขั้น

"ฝ่าบาท ข้าพระพุทธเจ้าสมควรได้รับโทษนี้แล้ว มิกล้าหวังให้องค์หญิงมาขอความเมตตาแทนเลยพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของหลี่ซ่านฉางเจือสะอื้นเล็กน้อย

จูหยวนจางหัวเราะออกมา เป็นรอยยิ้มที่แฝงไอเย็นเยือกจับใจ "หลี่ซ่านฉาง เจ้าคิดว่าป้ายเหล็กเว้นโทษตายสองแผ่นที่ข้าพระราชทานให้นั้น จะแลกชีวิตของเจ้าคืนมาได้จริงๆ หรือ"

ใจของหลี่ซ่านฉางดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว ด้วยความที่อยู่เคียงข้างจูหยวนจางมาเนิ่นนานหลายปี

เขาย่อมรู้ดีว่ายามนี้จูหยวนจางตั้งใจจะฆ่าเขาอย่างเด็ดขาดแล้ว เพียงแต่ติดขัดเรื่องป้ายเหล็กเว้นโทษตาย จึงไม่อยากเสียสัตย์ก็เท่านั้น

เมื่อมองดูหลี่ซ่านฉางตรงหน้า ในใจของจูหยวนจางเองก็สับสนและลังเลไม่น้อยเช่นกัน

หากไม่จำเป็นจริงๆ เขาก็ไม่อยากสังหารขุนนางเฒ่าผู้นี้เลย

นี่มิใช่เพียงเพราะหลี่ซ่านฉางเป็นหัวหน้าเหล่าขุนนางผู้เปิดแผ่นดิน หากฆ่าทิ้งจะทำให้ขุนนางมีคุณูปการคนอื่นๆ เกิดความหนาวเหน็บในใจเท่านั้น

ทว่าเรื่องสำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ในแง่ความรู้สึกส่วนตัว จูหยวนจางก็ไม่ปรารถนาจะลงดาบกับหลี่ซ่านฉางเช่นกัน

ในช่วงเวลาที่จูหยวนจางบุกเบิกสร้างแผ่นดิน หลี่ซ่านฉางนับว่ามีคุณูปการยิ่งใหญ่เหนือใคร

อีกทั้งความจงรักภักดีที่เขามีต่อจูหยวนจาง ก็ล้วนผ่านบททดสอบมาเนิ่นนานแล้ว

สิ่งเดียวที่หลี่ซ่านฉางทำให้จูหยวนจางไม่พอใจ ก็คือความลุ่มหลงมัวเมาในอำนาจ

วิธีการสร้างพรรคพวกกลุ่มก้อนอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมในราชสำนักของเขา ยิ่งทำให้จูหยวนจางระแวดระวังถึงขีดสุด

ปีหงหวู่ที่หนึ่ง จูหยวนจางนำทัพยกขึ้นเหนือด้วยตนเอง

คราวนั้นเขามีราชโองการให้หลี่ซ่านฉางและหลิวป๋อเวินอยู่รักษาอิ้งเทียนฝู่ร่วมกัน

ทั้งยังกำชับหลิวป๋อเวินเป็นพิเศษให้สะสางระบบขุนนาง

ทว่าเมื่อหลิวป๋อเวินตรวจตราและกวาดล้างขุนนางฉ้อฉล จนสาวไปถึงขุนนางชั้นผู้น้อยขั้นเจ็ดคนหนึ่ง

หลี่ซ่านฉางกลับนำผู้คนออกหน้า นำเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักรุมโจมตีหลิวป๋อเวิน

ครั้นจูหยวนจางยกทัพกลับสู่ราชสำนัก ทั้งสองคนก็ยังคงแก่งแย่งชิงดีเรื่องนี้กันอยู่นาน

นับแต่ตอนนั้น จูหยวนจางก็เริ่มรังเกียจชิงชังหลี่ซ่านฉางอยู่ในใจ

ขุนนางเก่ยซื่อจงขั้นเจ็ดเล็กๆ ผู้หนึ่ง เพียงเพราะมีบ้านเกิดอยู่ทางหวยซีและเป็นคนกลุ่มเดียวกับหลี่ซ่านฉาง

ยามที่หลิวป๋อเวินรับพระบรมราชโองการจากจูหยวนจางมาสืบสวนจนถึงตัวเขา หลี่ซ่านฉางยังกล้าออกโรงปกป้อง

นี่แทบจะกล่าวได้ว่า ไม่เห็นฮ่องเต้อย่างจูหยวนจางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา หลี่ซ่านฉางยิ่งทุ่มเทหนุนหลังหูเหวยยงสุดกำลัง

ลำพังตนเองครองตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายยังไม่พอ ยังจะค้ำจุนให้หูเหวยยงขึ้นสู่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาอีกด้วย

ต่อมาแม้จูหยวนจางจะใช้กลอุบายบางอย่าง บีบให้หลี่ซ่านฉางต้องอ้างว่าป่วยไข้

ทว่าเขากลับดึงดันไม่ยอมลาออกจากราชการเพื่อกลับไปใช้ชีวิตวัยชรา แต่ยังคงร่วมมือกับหูเหวยยงกุมอำนาจบริหารราชสำนักต่อไป ทั้งยังขยายพรรคพวกกลุ่มขุนนางหวยซีของตนให้ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

สำหรับผู้นำที่เด็ดขาดทรงอำนาจอย่างจูหยวนจาง การกระทำของทั้งสองคนนี้มันคือการรนหาที่ตายชัดๆ

"หลี่ซ่านฉาง เจ้าก่อพรรคสร้างพวก วางแผนการร้าย โทษทัณฑ์หนักหนาเกินกว่าจะอภัยได้" น้ำเสียงของจูหยวนจางแฝงไอเย็นเยียบ สายตาจับจ้องไปยังเส้นผมขาวโพลนที่ยุ่งเหยิงของหลี่ซ่านฉาง ในใจไม่รู้ว่ากำลังคิดคำนึงถึงสิ่งใด

ภายในใจของหลี่ซ่านฉางเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารู้ดีว่าชะตากรรมของตนมิอาจเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองไปยังใบหน้าของจูหยวนจาง แววตาคู่นั้นยังคงเป็นภาพที่เขาคุ้นเคย ทว่าไอเย็นเยียบแปลกหน้าเบื้องลึกในนั้น กลับทำให้เขาหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"ฝ่าบาท ข้าพระพุทธเจ้ารู้สำนึกในความผิดแล้ว" เสียงของหลี่ซ่านฉางสั่นเครือแผ่วเบา ในใจเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจ

"ไม่ เจ้าไม่ได้สำนึกในความผิดหรอก ตอนนี้เจ้าแค่กำลังกลัวเท่านั้น"

จูหยวนจางกล่าวตรงไปตรงมา หลี่ซ่านฉางตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทิ้มขึ้นมา

"เห็นแก่ความชอบแต่หนหลังของเจ้า ข้ามิได้ตั้งใจจะเอาชีวิตเจ้า"

"ทว่าหูเหวยยงและบรรดาพรรคพวกของเจ้าในราชสำนักเหล่านั้น อย่าหวังว่าจะรอดไปได้แม้แต่คนเดียว"

จูหยวนจางกล่าวจบ ก็หันหลังสาวเท้าเดินออกจากคุกหลวงไป

เวลานี้จูหยวนจางคิดตกแล้ว หลี่ซ่านฉางก็เป็นเพียงคนแก่ชราไร้ประโยชน์ผู้หนึ่งเท่านั้น

ขอเพียงกวาดล้างพรรคพวกของมันในราชสำนักให้สิ้นซาก

มันก็ย่อมไม่มีพิษสงอะไรต่อตนอีกต่อไป

ดังเช่นที่ชูเซวียนเคยกล่าวไว้ การพึ่งพาแต่การเข่นฆ่า ไม่อาจปกครองใต้หล้าแห่งนี้ได้

จูหยวนจางรู้สึกว่า การไว้ชีวิตหลี่ซ่านฉาง ย่อมมีประโยชน์มากกว่าการฆ่าเขาทิ้งเสียอีก!