ตอนที่ 53 เจ้าเด็กนี่ช่างพูดช่างจาจริงเชียว!

ครั้นเห็นว่าพระราชินีหม่าไม่อยู่แถวนี้ จูหยวนจางก็ไร้ความกังวลใจ ชี้ไปยังกองยาบำรุงพะเนินเทินทึกพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ลูกเขย เจ้ากับอันชิ่งแต่งงานกันมาก็หลายเดือนแล้ว"

"แต่ท้องของอันชิ่งก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวเสียที"

"ตัวข้าผู้เป็นพ่อตานี่อยากอุ้มหลานนอกใจจะขาด ถึงได้อุตส่าห์ไปเสาะหายาบำรุงพวกนี้มาให้เจ้าโดยเฉพาะ"

"วันหน้าวันหลัง เจ้าต้องจำไว้ว่าต้องกินบ่อย ๆ นะ..."

ชูเซวียนมองจูหยวนจางด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

คำพูดบางคำมันก็พูดยากจนพูดไม่ออกจริง ๆ

เวลานี้สมรรถภาพทางกายของเขาแข็งแกร่งเกินเบอร์ไปไกลลิบ

ยามค่ำคืน องค์หญิงอันชิ่งไม่ใช่คู่มือของเขาเลยแม้แต่น้อย

ขนาดยังไม่กินยาบำรุง อันชิ่งก็ถูกเขารังแกจนแทบจะขึ้นสวรรค์ลงนรก ทุกเช้าได้แต่นอนขี้เซาหมดเรี่ยวแรงจนลุกจากเตียงไม่ไหว

หากขืนกินเข้าไปจริง ๆ อันชิ่งจะไปรับมือไหวได้อย่างไร

พ่อตา ท่านไม่ได้กะจะเอาหลานนอกแล้ว นี่ท่านกะจะไม่เอาลูกสาวแล้วมากกว่ากระมัง

เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อตา ชูเซวียนก็ไม่อาจสาธยายความจริงได้

จึงได้แต่เอ่ยตอบไปแบบคลุมเครือว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านพ่อตามาก เรื่องลูก ข้ากับอันชิ่งกำลังพิจารณากันอยู่แล้ว"

"วันก่อนข้ายังพาอันชิ่งขึ้นไปไหว้พระแม่เทียนเฟยที่เขาจีหมิงมาอยู่เลย"

"มีพระแม่เทียนเฟยคุ้มครอง อีกประเดี๋ยวคงมีข่าวดีเอง"

ชูเซวียนเอ่ยไปพลาง ในใจก็นึกขบขันไปพลาง

ให้ตายสิ ข้ามมิติมาถึงยุคราชวงศ์หมิงแล้วแท้ ๆ ยังจะหนีไม่พ้นโดนผู้ใหญ่เร่งให้มีลูกอีกหรือนี่

อารยธรรมที่สืบทอดกันมาหลายพันปีของชาวฮั่นเนี่ย ช่างมีบางสิ่งบางอย่างที่สลักลึกอยู่ในสายเลือดจริง ๆ

จูหยวนจางยังคงเร่งเร้าอยู่อีกสองสามประโยค ชูเซวียนก็เพียงแต่เออออรับคำไปส่งเดช

ในสายตาของเขา องค์หญิงอันชิ่งเวลานี้ยังอายุน้อยเกินไป ไม่ใช่เวลาที่ควรจะตั้งครรภ์เลยสักนิด

ดังนั้นเพื่อไม่ให้องค์หญิงอันชิ่งตั้งครรภ์ ยามร่วมหอ ชูเซวียนจึงระมัดระวังเรื่องการคุมกำเนิดอยู่เสมอ

เพียงแต่เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นอันชิ่ง หรือว่าพ่อแม่ของอันชิ่ง

ดูเหมือนจะร้อนรนเรื่องทายาทกันทั้งนั้น

ชูเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปลอบจูหยวนจางว่า "ท่านพ่อตาวางใจเถอะ ร่างกายของข้ากับอันชิ่งแข็งแรงดีมาก"

"หากอยากจะมีลูกจริง ๆ ยามไหนก็มีได้ทั้งนั้น"

จูหยวนจางหาได้สนใจเรื่องเหล่านั้นไม่ ตอนนี้เขาแค่อยากให้ชูเซวียนมีลูกเร็ว ๆ สักคน

"ลูกเขย ชาติตระกูลของเจ้าข้าก็รู้อยู่แก่ใจ การมีลูกสืบสกุล แผ่กิ่งก้านสาขาให้ตระกูลชูเป็นหน้าที่ของเจ้านะ"

"หากทางอันชิ่งตั้งครรภ์ชักช้าไม่ทันการ พ่อตาคนนี้จะช่วยเป็นธุระจัดหาอนุภรรยาให้เจ้าสักสองสามคนก็ได้"

"ไม่ว่าเจ้าจะชอบ

จูหยวนจางกำลังพูดจาไร้สาระออกทะเลไปเรื่อย อันชิ่งก็พาพระราชินีหม่ากลับมาพอดี

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหลวไหลไร้สาระจากปากเสด็จพ่อ ใบหน้าดวงน้อยของอันชิ่งก็พลันซีดเผือดลงทันที

"ท่าน... ท่านพ่อ..."

จูหยวนจางหันขวับไปมอง ก็เห็นพระราชินีหม่ากับบุตรสาวเข้าพอดี บุตรสาวหน้าซีดเผือดน้ำตาคลอเบ้า ส่วนพระราชินีหม่ากำลังจ้องตาเขียวปั้ดใส่เขาด้วยความโกรธ

จูหยวนจางถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ในฐานะพ่อตา การมาเที่ยวจัดหาอนุให้ลูกเขยเช่นนี้มันออกจะเกินเลยไปจริงๆ

จึงรีบหัวเราะแห้งๆ สองทีแล้วเอ่ยแก้ตัว "กระแอมๆ ข้าพลั้งปากไปเอง พลั้งปากไปแล้ว มีแต่เรื่องเหลวไหลทั้งนั้น..."

ชูเซวียนในยามนี้ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พอเห็นภรรยาน้อยใจจนน้ำตาแทบจะหยด จึงรีบเดินเข้าไปโอบนางไว้พลางปลอบ "ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง พี่ไม่ใช่คนเจ้าชู้พรรค์นั้นเสียหน่อย"

"อื้อ..." องค์หญิงอันชิ่งขานรับเสียงแผ่ว แล้วกระซิบตอบ "น้องเชื่อคำของท่านพี่เจ้าค่ะ"

พระราชินีหม่าเดินอ้อมไปข้างหลังจูหยวนจาง แล้วฟาดเผียะเข้าที่กลางหลังเขาพลางขมวดคิ้วดุ "แก่กะโหลกกะลาจริงๆ วันๆ เอาแต่พูดจาเลอะเทอะอะไรกันเนี่ย"

เพื่อคลี่คลายบรรยากาศอันน่าอึดอัด ชูเซวียนจึงปลอบประโลมองค์หญิงอันชิ่งจนสงบลง แล้วยิ้มเอ่ยกับสองสามีภรรยาตระกูลจูว่า

"ท่านพ่อตาท่านแม่ยายอุตส่าห์แวะมาทั้งที วันนี้ลูกเขยจะลงครัวด้วยตัวเอง ถือว่าทำหน้าที่กตัญญูแทนอันชิ่งไปด้วยเลยขอรับ"

พูดจบ ด้วยเกรงว่าองค์หญิงอันชิ่งจะยังคงเคืองจูหยวนจางไม่หาย ชูเซวียนจึงหันไปบอกอันชิ่งอีกว่า

"เจ้าอยู่คุยเป็นเพื่อนพ่อแม่ดีๆ เถอะนะ อย่าโกรธอีกเลย เดี๋ยวพี่ไปจัดการในครัวสักประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"

บรรดาแม่ครัวในจวน ผ่านการอบรมสั่งสอนจากชูเซวียนมาเป็นเวลานาน

อันที่จริงฝีมือทำกับข้าวก็จัดว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ กรรมวิธีการปรุงอาหารบางอย่างที่ยุคสมัยนี้ยังไม่นิยมใช้ พวกนางต่างก็เชี่ยวชาญกันหมดแล้ว

ชูเซวียนมาถึงห้องครัวแล้วลงมือกำกับด้วยตนเอง เพียงไม่นานก็ตระเตรียมกับข้าวเลิศรสจนเต็มโต๊ะ

ทั้งสี่คนย้ายไปนั่งประจำที่ในห้องกินข้าว ถึงตอนนี้บนใบหน้าของอันชิ่งก็ไม่หลงเหลือเค้าความขุ่นเคืองให้เห็นอีกแล้ว

เพียงแต่ดูจากการที่นางคีบกับข้าวให้แต่พระราชินีหม่า ไม่ยอมคีบให้จูหยวนจาง ก็เห็นได้ชัดว่าในใจยังคงเคืองอยู่บ้าง

ยังดีที่จูหยวนจางไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้

บนโต๊ะอาหารพอได้ฟังชูเซวียนเล่าเรื่องแปลกใหม่ในอิ้งเทียนฝู่ เขาก็ฟังอย่างออกรสออกชาติ

แม้เขาจะได้ชื่อว่าเป็นฮ่องเต้ที่เห็นอกเห็นใจราษฎร แต่พอกำแพงวังขวางกั้น หลายเรื่องก็ไม่อาจล่วงรู้ได้

ยามนี้ชูเซวียนเล่าออกมา สำหรับเขาแล้วจึงนับเป็นการเปิดหูเปิดตาอย่างหนึ่ง

ชูเซวียนคุยไปคุยมา จู่ ๆ ก็นึกถึงมันฝรั่งขึ้นมาอีก

เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามจูหยวนจางว่า "ท่านพ่อตา ไม่ทราบว่าเมื่อก่อนท่านเคยได้ยินเรื่องมันฝรั่งมาก่อนหรือไม่"

แม้ตามความรู้ที่ชูเซวียนมี แหล่งกำเนิดดั้งเดิมของมันฝรั่งจะอยู่ในแถบเทือกเขาแอนดีส ทวีปอเมริกาใต้

แต่ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ว่าที่อื่นอาจมีด้วยเช่นกันไม่ใช่หรือ

เพียงแต่เขาข้ามภพมาได้ไม่นาน จึงยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าใดนัก

ด้วยเหตุนี้จึงอยากลองถามจูหยวนจางดู

ในสายตาของชูเซวียน พ่อตาของตนอย่างไรเสียก็เป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง หากต้าหมิงมีสิ่งนี้อยู่แต่เดิมจริง บางทีก็อาจจะเคยได้ยินมาบ้าง

"มันฝรั่งรึ" จูหยวนจางหัวเราะในใจ นี่มันของที่เขาเอาออกมาเองแท้ ๆ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร

"รู้สิ เมื่อเร็ว ๆ นี้เพิ่งได้ยินคนพูดถึงอยู่"

"ได้ยินว่าเป็นของดีที่องค์ฮ่องเต้ทรงปลูกขึ้นมาด้วยพระองค์เอง ว่ากันว่าให้ผลผลิตไร่ละกว่าหนึ่งหมื่นชั่งเชียวนะ!"

ชูเซวียนได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามต่อว่า "ในเมื่อมันฝรั่งนี้ให้ผลผลิตสูงส่งถึงเพียงนี้ เหตุใดเมื่อก่อนถึงไม่มีใครค้นพบเลยเล่า"

จูหยวนจางชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

นั่นสิ มันฝรั่งนี้ดีถึงเพียงนี้ เมื่อก่อนไม่มีใครค้นพบจริง ๆ แต่นั่นไม่ใช่เพราะพวกนั้นไม่มีระบบหรอกรึ

ข้าวาสนาเปี่ยมล้นฟ้า พอมีระบบแล้ว ไม่เพียงแต่มีมันฝรั่ง ยังมียาคืนวิญญาณกับยาวิเศษเสริมพลังกายอีกด้วย

แล้วข้าเคยบอกใครที่ไหนกันเล่า

ชูเซวียนเห็นพ่อตาตอบไม่ได้เช่นกัน ชั่วขณะนั้นจึงไม่สะดวกจะซักไซ้ต่อ ทำได้เพียงแสร้งเอ่ยทอดถอนใจว่า

"เช่นนั้นก็ดูเหมือนว่าฝ่าบาทของพวกเราจะมีชะตาฟ้ากำหนด สวรรค์คุ้มครองจริง ๆ ถึงได้ค้นพบพืชพันธุ์ที่ดีเลิศปานนี้"

จูหยวนจางได้ยินแล้วก็รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก

ชูเซวียนยามปกติเกรงกลัวเขาราวกับกลัวเสือ ยามนี้หายากนักที่จะเอ่ยปากยกยอปอปั้นเขาขึ้นมาอีกครั้ง

จูหยวนจางแอบดีใจอยู่เงียบ ๆ ทั้งยังถามหยั่งเชิงว่า "ลูกเขย เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า"

ชูเซวียนมองดูพ่อตา ลำพังจะบอกว่าตนรู้แหล่งกำเนิดดั้งเดิมของมันฝรั่งก็พูดไม่ได้

จะบอกว่าตนสงสัยว่าฮ่องเต้ก็เป็นผู้ข้ามภพมาเหมือนกัน และอาจมีระบบเหมือนกัน ก็ยิ่งพูดไม่ออกไปใหญ่

จึงได้แต่นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

"ฝ่าบาทของพวกเราทรงเริ่มจากราษฎรยากจนข้นแค้นที่สุด รอนแรมระหกระเหินมาตลอดทาง จนในที่สุดก็สร้างมหาอาณาจักร สถาปนาราชวงศ์ต้าหมิงขึ้นมาได้"

"นี่จะไม่เรียกว่ามีชะตาฟ้าเกื้อหนุนได้อย่างไร"

"มาบัดนี้ มันฝรั่งอันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ใดค้นพบมาก่อน"

"ก็ยังถูกองค์ฮ่องเต้ทรงค้นพบ ทั้งยังนำมาส่งเสริมให้ราษฎรใต้หล้าเพาะปลูก เพื่อสร้างคุณประโยชน์แก่ประชาราษฎร์สืบไปชั่วลูกชั่วหลาน"

"นี่ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าชะตาฟ้าแจ่มชัด พระทัยฮ่องเต้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมอย่างแท้จริง"

ถ้อยคำยืดยาวชุดนี้ของชูเซวียน ทำเอาฟังสบายหูจนจูหยวนจางสำราญใจเหลือเกิน

รู้สึกเพียงว่าพวกขุนนางในท้องพระโรงเหล่านั้น ไม่มีใครปากหวานพูดจาเข้าหูได้เท่าชูเซวียนสักคนเดียว

ในชั่วพริบตานั้น จูหยวนจางก็ยิ่งมองชูเซวียนด้วยความถูกชะตามากขึ้นไปอีก