บทที่ 100 ทิศทางที่ถูกต้อง

ตอนที่เห็นเถาหยวนตกอยู่ในอันตราย เธอก็อยากจะลงมาช่วยตั้งนานแล้ว แต่ติดตรงที่บทบาทของเธอคือทารกแบเบาะในห่อผ้า จึงไม่มีทางก้าวพ้นประตูบ้านด้วยตัวเองได้เลย

ลองมาหลายวิธีก็ไม่ได้ผล ครั้นเห็นเถาหยวนตกอยู่ในสถานการณ์คับขันขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความร้อนใจ หมี่ฉู่ฉู่จึงสวมชุดเกราะแล้วกระโดดพรวดลงมาจากริมหน้าต่างทันที โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของพ่อแม่ผีประหลาดด้านหลังเลยแม้แต่น้อย

ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค เจ้าหมาขาวก็กระชากเชือกผูกคอตายจนขาดสะบั้น โชคดีที่นี่เป็นศาสตราประหลาดชนิดปลอดภัย พอมันขาดจึงวนกลับมาอยู่ในมือของเถาหยวนอีกครั้ง

"มาเพิ่มอีกตัวแล้ว คิดจะแย่งของของสัตว์เลี้ยงฉันเหรอ"

ผีประหลาดจูงหมาสะบัดมืออีกครั้ง หมาลายจุดขาวดำตัวผอมกะหร่องทว่าขายาวเก้งก้างก็โผล่ออกมา หมาทั้งสามตัวพุ่งทะยานไล่กวดคนทั้งสองไปพร้อมกัน!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง หมี่ฉู่ฉู่หลบหลีกพลางตอบโต้อยู่ท่ามกลางวงล้อมของหมาทั้งสามตัวอย่างทุลักทุเล เถาหยวนโดนแรงสะเทือนซัดจนกระอักเลือดออกมาอีกหลายอึก ถ้าไม่ได้ลูกอมในปากคอยกระตุ้นประสาทไว้ ป่านนี้เธอคงไปเฝ้าเง็กเซียนแล้ว

ลูกอมนี่ ของดีจริงๆ

"เธออย่าเพิ่งหมดสติ ดูซิว่าตอนนี้พวกเราควรทำยังไง เธอจับทางกฎอะไรได้บ้างหรือยัง โฮ่ง!"

เถาหยวน "…เมื่อกี้เธอเห่าใช่ไหม"

เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผากหมี่ฉู่ฉู่ เธอปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่ได้เห่า!"

เถาหยวนฝืนเค้นแรงหยิบลูกอมออกมาแกะเปลือก "อ้าปาก"

ยังดีที่ตอนนั้นพวกเขาแบ่งกันไว้คนละสองเม็ด

หมี่ฉู่ฉู่ใต้ชุดเกราะอ้าปาก เถาหยวนเปิดเกราะตรงคางของเธออย่างช่ำชองแล้วยัดลูกอมเข้าไปหนึ่งเม็ด

"ตูม!"

หมาลายจุดขาวดำพุ่งไล่กวดทั้งสองคนมาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะโดนหมี่ฉู่ฉู่ซัดกระเด็นไปหลายหมัด ทว่าการเสียจังหวะเพียงชั่วพริบตา ก็เปิดช่องให้หมาอีกสองตัวด้านหลังตามมาประชิดทัน

"แค่ก!" หมี่ฉู่ฉู่กุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว สามรุมหนึ่ง หน้าด้านชะมัดไอ้พวกหมา!

"พี่ฉู่ วิ่งไปทางสุดตึกแปด!" เถาหยวนพยายามหาจังหวะเค้นเสียงพูดท่ามกลางแรงเหวี่ยงกระแทก แม้ทุกคำที่หลุดจากปากจะพาให้เลือดทะลักออกมาก็ตาม

"ได้!"

แม้จะสงสัยว่าทำไมต้องวิ่งไปทางตัน แต่หมี่ฉู่ฉู่ก็หักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางการหลบหนีทันที

"พยายามวิ่งเข้าหาทางที่มีแสงสว่าง ความเร็วของพวกมันจะตกลง!"

ระยะทางสั้นๆ แค่ไม่กี่ร้อยเมตร ทว่าเถาหยวนกับหมี่ฉู่ฉู่ต้องกัดฟันยื้อสู้สุดชีวิตนานกว่าสิบนาทีกว่าจะตะเกียกตะกายมาถึงจุดหมาย

ตรงจุดที่ตอนกลางวันเคยเป็นกำแพง หมี่ฉู่ฉู่ยื่นมือออกไปแตะ กลับพบว่าใต้ฝ่าเท้าพลันมีเส้นทางทอดยาวลึกออกไปช่วงหนึ่ง

"มีทางจริงๆ ด้วย!" แววตาของหมี่ฉู่ฉู่เป็นประกาย

"รีบไป! ในความมืด ความเร็วของพวกมันจะยิ่งสูงขึ้น!"

"เข้าใจแล้ว!"

เมื่อเห็นทั้งคู่กำลังจะกลืนหายเข้าไปในความมืด แววตาของหญิงจูงหมาก็ฉายประกายเสียดายแวบหนึ่ง

"ขย้ำพวกมันให้ตาย อย่าปล่อยให้ข้ามไปได้เด็ดขาด!"

"โฮ่ง!"

หมาทั้งสามตัวโอบล้อมจากซ้าย ขวา และด้านหลัง กรงเล็บคมกริบกับเขี้ยวแหลมพุ่งฉีกกระชากเข้ามาพร้อมกัน!

หมี่ฉู่ฉู่หลบการโจมตีของหมาขาวพ้น ทว่ากลับถูกหมาลายจุดขาวดำฝังคมเขี้ยวเข้าที่ช่วงท้อง เกราะทั่วร่างถูกกัดจนยุบเป็นรอยลึก เลือดสดๆ แผ่ซึมกระจายย้อมร่าง

หมี่ฉู่ฉู่ร้องด้วยความเจ็บปวด เธอกัดฟันกลืนรสคาวเลือดในลำคอ มือข้างหนึ่งเกร็งเป็นกรงเล็บแทงทะลวงเข้าเบ้าตาของมันอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วกระชากลูกตามันออกมา!

"เอ๋ง—!" เลือดสดปนน้ำหนองจากเบ้าตาสาดกระเซ็นเปรอะร่างหมี่ฉู่ฉู่

หมาลายจุดเจ็บปวดจนยอมคลายปาก หมี่ฉู่ฉู่ใช้แขนซ้ายล็อกตัวเถาหยวนไว้แน่น พลางสะบัดลูกตาในมือขวาทิ้ง แล้วกำหมัดซัดเข้าใส่สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ที่พุ่งชาร์จเข้ามาจากด้านข้าง

"กร๊อบ!"

เถาหยวนสะดุ้งตื่นจากอาการกึ่งหมดสติ "พี่ฉู่ แขนพี่…"

"ไม่เป็นไร" สีหน้าของหมี่ฉู่ฉู่ไม่เปลี่ยน ฝีเท้าไม่ชะลอลงแม้แต่น้อย แขนขวาที่ตกลงข้างลำตัวแกว่งไกวไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง หากการโจมตีเมื่อครู่เธอเลือกที่จะหลบ คนที่ต้องโดนฟาดเต็มๆ ก็คือเถาหยวนที่อยู่บนบ่า

ไม่รู้ว่าวิ่งหนีมานานแค่ไหนแล้ว จุดที่เกราะปกป้องไว้บนร่างหมี่ฉู่ฉู่ปรากฏรูเลือดเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง จนกระทั่ง แสงสว่างสายหนึ่งพลันฉีกกระชากความมืดมิด เบื้องหน้าสว่างวาบขึ้นมาทันที

เถาหยวนเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ก่อนจะมองเห็นป้ายขนาดใหญ่เขียนว่า—ซูเปอร์มาร์เกตชุมชน

เธอยังมองไม่ชัดด้วยซ้ำว่าข้างในมีคนอยู่หรือไม่ แต่ในหัวกลับนึกถึงกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมา

"พี่ฉู่ ไปที่ซูเปอร์มาร์เกตนั่น!"

【โฮสต์ รีบช่วยชีวิตด่วนเลยยยยย!】

เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบ 007 ดังสะท้อนในหัวของหลินเนี่ยหรานวนไปเวียนมาหลายรอบแล้ว

หลินเนี่ยหรานเมินเสียงโวยวายของระบบอย่างใจเย็น เมื่อต้องเผชิญกับสายตาเคลือบแคลงระคนตกตะลึงของทุกคน เขาก็แกล้งตีหน้าซื่อ ถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วเอ่ย "พวกคุณเป็นคนของตึกสามกับตึกหกเหรอครับ ตอนกลางวันผมไม่เห็นตึกของพวกคุณสองตึกนี้เลยนะ"

อันอิ๋งถามขึ้น "คุณเข้ามาได้ยังไง ตอนกลางวันพวกเราลองมาหลายวิธีแล้ว แต่ก็ไม่เจอทางออกไปเลย ที่นี่มีแค่ตึกสาม ตึกหก แล้วก็ซูเปอร์มาร์เกตชุมชนแห่งนี้"

พอเขาพูดจบ หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งถูกชายหญิงล้อมรอบก็ลุกขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลน่าฟัง "นั่นสิคะ พวกเรายังสงสัยอยู่เลยว่าน่าจะมีชุมชนอีกครึ่งหนึ่งอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเชื่อมสองฝั่งเข้าหากันยังไง คุณค้นพบวิธีเชื่อมทางได้นี่เก่งจริงๆ เลยนะคะ"

หลินเนี่ยหรานกำลังจะอ้าปากพูด ทว่านอกประตูกลับมีเสียงหมาเห่าดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก

"โฮ่ง!"

"…โฮ่ง?"

แทบจะทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น ในซูเปอร์มาร์เกตก็มีคนเผลอเห่าตามอย่างห้ามไม่อยู่ จนเพื่อนข้างๆ หัวเราะเยาะ "นายจะไปเลียนแบบหมาทำไมเนี่ย"

"…ฉันก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ มันก็มีแรงกระตุ้นขึ้นมา…"

เสียงของทั้งสองคนเงียบลงอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขาพบว่านอกประตูปรากฏสิ่งมีชีวิตสวมชุดเกราะเปื้อนเลือดกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ โดยมีหมาตัวยักษ์สามตัวไล่กวดตามหลังมาติดๆ

พวกเขาคุ้นเคยกับคนของทีมตู้เอ้อดี จึงจำได้ทันทีว่าเป็นใคร

"หมี่ฉู่ฉู่ บนบ่าเธอมีคนอยู่ด้วย…เชี่ย นั่นเถาหยวนเหรอ"

เถาหยวนกับหมี่ฉู่ฉู่เนี่ยนะ?!

"ดูข้างหลังพวกเขาสิ!"

หมาตัวมหึมาสามตัวคำรามพลางไล่ล่าทั้งสองคน เกราะของหมี่ฉู่ฉู่เสียหายไปเกือบหมด แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังปกป้องเถาหยวนเอาไว้ได้อย่างดี

อันอิ๋งขยับตัวจะพุ่งออกไปตามสัญชาตญาณ ทว่าเพิ่งก้าวไปได้เพียงก้าวเดียว เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยก็รั้งเขาไว้

"คุณอย่าลืมสิ คนของตึกสามกับตึกหกอย่างพวกเรา ถ้าก้าวพ้นประตูออกไปก็จะเข้าสู่เกมทันที ถึงตอนนั้นนอกจากจะช่วยพวกเธอไม่ได้แล้ว ยังจะเอาตัวเองไปตายเปล่าอีก"

อันอิ๋งหันไปมองเวินเข่อเข่อที่เอ่ยเตือน อีกฝ่ายส่งยิ้มกว้างให้เขา

ด่านนี้ช่างประจวบเหมาะเหลือเกินที่ดึงเอาเวินเข่อเข่อกับคนส่วนหนึ่งในองค์กรของเธอเข้ามาด้วย

"พวกเธอมาแล้ว!"

หมี่ฉู่ฉู่พาเถาหยวนวิ่งสุดฝีเท้าไปยังทิศทางที่มีแสงสว่าง ทว่ายิ่งเข้าใกล้ซูเปอร์มาร์เก็ตมากเท่าไร สุนัขสามตัวด้านหลังก็ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้นเท่านั้น

"โฮ่ง!"

หางฟาดเข้ามาอีกระลอก หมี่ฉู่ฉู่ตวัดเรียวขายาวรับอย่างฉุกเฉิน อาศัยแรงปะทะจากหางช่วยส่งร่างลอยละลิ่วไปข้างหน้า ตอนร่วงลงพื้นเธอยังชะงักไปครู่หนึ่ง ทำไมรอบนี้ถึงมีแค่แรงกระแทก แต่กลับไม่มีความเจ็บปวดจากการถูกโจมตีเลยล่ะ

เดิมทีเธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเสียขาไปข้างหนึ่ง

ไม่มีเวลาให้คิดมากอีก เธอพาเถาหยวนพุ่งตัวโถมเข้าไปในมินิมาร์ทที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ!

ทิเบตันมาสทิฟฟ์สะบัดเศษกระดาษตรงปลายกรงเล็บทิ้ง สิ่งประหลาดจูงหมาข้างกายมันแผดเสียงด่าลั่น "ตามไปสิ! ไอสัตว์หน้าขนไร้ประโยชน์!"

"ปัง!"

หลินเนี่ยหรานที่เฝ้าอยู่หน้าประตูถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะดึงประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับอันอิ๋งคนละฝั่ง หมี่ฉู่ฉู่กับเถาหยวนล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ไถลไปบนกระเบื้องสีขาวจนเกิดเป็นรอยเลือดทางยาว

"อ่อก!"

เถาหยวนกระอักเลือดออกมาคำโตอีกครั้ง พอลืมตาเห็นใบหน้าของอันอิ๋ง ในที่สุดก็วางใจได้จนหลับตาแน่นิ่งหมดสติไปสนิท

หมี่ฉู่ฉู่พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง สบสายตากับสุนัขทั้งสามตัวที่กำลังพุ่งประชิดเข้ามานอกประตู รูม่านตาใต้หน้ากากหดเกร็งฉับพลัน ลมหายใจถี่กระชั้น

ร้านแห่งนี้ จะต้านทานสุนัขสามตัวนั้นได้จริงหรือ?