บทที่ 99 คนงามช่วยคนงาม

แบบนี้จะสู้ยังไง คมเคียววิญญาณของเธอยังพอใช้ได้อยู่ก็จริง แต่ถ้าตอนนี้เธอกล้าหยุดยืนเพื่อรวบรวมพลังละก็ หัวคงได้หลุดจากบ่าก่อนแน่!

“ตึง!”

เสาไฟส่องทางอีกต้นถูกหมาสีขาวตะปบจนดับ โคมไฟแตกกระจาย เศษแก้วร่วงกราว ท่ามกลางความมืดมิด ผู้หญิงจูงหมาดูเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นอีกนิด

ชั่วพริบตานั้นเอง เถาหยวนก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที

ผู้หญิงคนนี้จงใจอาศัยทิศทางที่เธอใช้หลบหลีก เพื่อบงการให้หมาสีขาวทำลายเสาไฟ

เสาไฟมีจุดเด่นอะไร มีแสงสว่าง

เมื่อกี้หล่อนยังยืนอยู่ใต้แสงได้ แสดงว่าทั้งคนทั้งหมาไม่ได้กลัวแสง นั่นหมายความว่าหล่อนมีกฎบางอย่างที่ต้องใช้ในที่ไร้แสงเท่านั้น

วินาทีนี้ เถาหยวนพลันนึกถึงเศษกระดาษจากห้อง 303

‘เธอจะตายในค่ำคืนนี้ ด้วยน้ำมือของหญิงผู้รักสัตว์เลี้ยงคนหนึ่ง’

หญิงผู้รักสัตว์เลี้ยง หมายถึงผู้หญิงที่ชอบสะสมหมาคนนี้น่ะหรือ

【แต่หากค้นพบทิศทางที่ถูกต้อง บางทีอาจมีหนทางรอดชีวิตสักสายหนึ่ง】

นี่คือคำพูดที่จี้เฟิงไป๋ทิ้งไว้ให้เธอ

ทิศทางที่ถูกต้องไม่ใช่ตรงนี้แน่นอน

“ซี้ด!”

เลื่อยไฟฟ้าปะทะเข้ากับกรงเล็บหมา ร่างของเถาหยวนถูกฟาดกระเด็นไปไกล ไถลครูดผิวเนื้อไปกับพื้น จากตึกสี่ปลิวมาถึงข้างตึกเจ็ด พอเอี้ยวคอก็เห็นประตูทิศตะวันตกของชุมชนเปิดกว้างอยู่

เถาหยวนเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบกลิ้งตัวเข้าไปใต้แสงเสาไฟทางซ้ายทันที เธอกัดฟันทนความเจ็บปวดที่กระดูกสันหลังส่งมา แล้วเพ่งสมาธิสังเกต

ตอนที่หมาสีขาวโถมเข้าใส่แสงไฟ มันมีจังหวะชะงักไปชั่วครู่ หญิงจูงหมาเดินในความมืดด้วยความเร็วแทบไม่ต่างจากการพริบตาเคลื่อนย้าย แต่พออยู่ใต้แสงไฟกลับต้องก้าวเดินด้วยสองขา

“ตึง!”

เสาไฟดับลงไปอีกต้น

เธอจำได้ว่าตอนที่ตัวเองอยากจะเห่าเป็นหมาเมื่อกี้ ก็เกิดขึ้นในความมืดเช่นกัน

กำหนดกฎข้อแรกไว้ชั่วคราว ผีประหลาดจูงหมาสามารถแทรกแซงการรับรู้ระหว่างคนกับหมาได้โดยตรงเมื่ออยู่ในความมืด บางทีอาจบิดเบือนการรับรู้ว่าตัวเองเป็นมนุษย์ให้กลายเป็นหมาได้

หากการรับรู้ถึงความเป็นมนุษย์ถูกบิดเบือนจนกลายเป็นหมาโดยสมบูรณ์ หมาตัวต่อไปก็คือตัวเธอเอง

หญิงจูงหมามองเถาหยวนที่เอาแต่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแต่กลับไม่เป็นอะไรเลย ในใจก็เต็มไปด้วยความฉงน

ตลอดทางมานี้ หล่อนทุบเสาไฟพังไปตั้งเท่าไร อีกฝ่ายจมดิ่งลงสู่ความมืดตั้งกี่หน แต่ทำไมถึงไม่ได้รับผลกระทบเลยสักนิด

หล่อนไม่เคยจับสัตว์เลี้ยงแสนรักตัวไหนแล้วเหนื่อยยากขนาดนี้มาก่อนเลย เป็นเพราะเสวี่ยปิ่งตัวใหม่นี้ไร้ประโยชน์เกินไป หรือเพราะไอ้หมาน้อยผมชมพูตัวใหม่นี้มันฉลาดเป็นกรดกันแน่

“แค่ก—”

แผ่นหลังของเถาหยวนกระแทกเข้ากับเสาไฟหน้าตึกเจ็ดอย่างจัง เลือดทะลักออกมาจากหลังของเธอไม่หยุด มุมแหลมคมด้านหลังเสาไฟเสียบลึกเข้าไปในแผ่นหลัง เธอจำต้องดึงร่างตัวเองออกมาสดๆ

บนตัวเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูมีรอยแตกร้าวผุดขึ้นถี่ยิบ ฟันเลื่อยหักสะบั้นไปหลายซี่

เถาหยวนตบเลื่อยไฟฟ้าด้วยความปวดใจ นี่คือคู่หูเก่าแก่ของเธอแท้ๆ ดูท่าคงต้องจากไปก่อนเธอเสียแล้ว

ทิศทางที่ถูกต้อง…มันอยู่ที่ไหนกันแน่

“โฮ่ง!”

หมาสีขาวพุ่งชนเสาไฟไปหลายต้นจนเริ่มตาลาย ทว่าไม่นานมันก็ตั้งหลักได้ใหม่ แล้วพุ่งโถมเข้ามาดั่งภูเขาลูกย่อมๆ

เสียงของคนหนึ่งคนกับหมาหนึ่งตัวปลุกผู้เล่นจำนวนมากให้ตื่นขึ้น

ผู้เล่นที่ขี้ขลาดต่างหลับตาแกล้งหลับไม่กล้าขยับเขยื้อน ส่วนผู้เล่นที่ใจกล้าก็แอบเกาะขอบหน้าต่างชะโงกหน้าลงไปดู

เหลียงซินจินที่อยู่ตึกเจ็ดหน่วยสองก็เห็นภาพนี้เช่นกัน แต่เขาไม่กล้าลงไปข้างล่าง และยิ่งไม่กล้าเข้าไปช่วย ทำได้เพียงภาวนาเงียบๆ ให้เธอเอาชนะหมาตัวนี้กับผีประหลาดลึกลับในความมืดให้ได้

“เคร้ง!”

การตั้งรับครั้งนี้ ส่วนท้ายของเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูแตกกระจายทันที เถาหยวนที่กุมมันไว้รู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ โลหะตรงรอยแตกแทงทะลุเข้าไปในมือของเธอ

เธอสัมผัสได้ว่า วัตถุประหลาดชิ้นนี้ของเธอกำลังจะตื่นขึ้นแล้ว

เพราะถูกใจความสามารถของเลื่อยไฟฟ้านี้มาก ตอนแรกเถาหยวนจึงไม่ได้เปลี่ยนมันให้เป็นศาสตราประหลาด เพียงเพื่อต้องการพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ทว่าเรื่องไม่คาดฝันกลับเกิดขึ้นกะทันหันเช่นนี้

ก่อนจะถูกปราบ ผีประหลาดตนนี้ไม่ได้ชื่อว่าเลื่อยไฟฟ้าสีชมพู แต่มันคืออาวุธสังหารคนของจริง

“โฮ่ง!”

หมาสีขาวกลับตัวกลางอากาศ พร้อมกับตวัดหางกวาดฟาดขนานมากับพื้น

มือที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเถาหยวนกำเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูที่บ้าคลั่งและจวนเจียนจะระเบิดไว้แน่น เธอกัดฟัน อัดพลังงานในร่างเข้าไปอย่างบ้าคลั่งเพื่อเร่งให้เลื่อยไฟฟ้าสีชมพูฟื้นตื่นเร็วขึ้น

เธอตีลังกาถอยหลังอย่างทุลักทุเลเพื่อหลบแรงฟาดของหาง ก่อนจะใช้มือข้างเดียวยันพื้นดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มือขวาแบกเลื่อยไฟฟ้าที่ยิ่งทวีความคลั่ง เล็งไปยังโคนหางที่ตกลงมา แล้วหั่นลงไปอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเหี้ยมเกรียม!

“เอ๋ง!!!”

หางหมาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดขาดสะบั้น ดิ้นกระแด่วพลิกไปมาอยู่บนพื้นราวกับหนอนยักษ์

เลื่อยไฟฟ้าหลุดออกจากมืออย่างแรง หลังจากตัดหางหมาสีขาวจนขาดกระจุย มันก็กลายสภาพเป็นเลื่อยโซ่ขนาดยักษ์สีแดงฉานที่อาบไปด้วยเลือด พุ่งทะยานหลุดจากมือเถาหยวนแล้วหายวับไปในม่านราตรี

เมื่อมองหางที่บิดเบี้ยวบนพื้นกับหมาสีขาวที่เจ็บปวดจากการถูกตัดหางจนเอาแต่คำรามดิ้นพล่าน เถาหยวนก็รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง แต่เธอไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย รีบหันหลังวิ่งเตลิดไปยังตึกแปดทันที

ระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่ เธอสังเกตเห็นเลือนรางว่า ฝั่งตรงข้ามของตึกแปดซึ่งตอนกลางวันเคยเป็นกำแพง ตอนนี้พอมองไปกลับกลายเป็นความมืดมิดที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

หากตรงนั้นเป็นกำแพงจริง ความมืดคงไม่เข้มข้นจนดูไร้ที่สิ้นสุดขนาดนั้น มีเพียงความเป็นไปได้เดียว ตรงนั้นต้องมีทางเดินอยู่แน่

ตรงนั้น จะใช่ทิศทางที่ถูกต้องหรือไม่

ไม่ว่าใช่หรือไม่ ตอนนี้เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่ต้องขอลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง

“หมาโง่ไร้ประโยชน์” หญิงจูงหมาเตะหมาสีขาวที่กำลังเห่าคลั่งอยู่บนพื้นไปทีหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ถ้าแกทำสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของฉันหนีไปได้ แกจะเป็นวั่งไฉตัวต่อไป”

หมาสีขาวโซเซลุกขึ้น พอไม่มีหาง มันจึงวิ่งซวนเซไปบ้าง แต่เขี้ยวโชกเลือดกลับอ้ากว้างออกจนสุด คล้ายหมายจะกลืนเถาหยวนลงท้องไปในคำเดียว

“หมาโง่ ฉันจะเอาเป็นๆ!”

หมาสีขาวไม่อาจรับฟังคำสั่งของผู้เป็นนายได้อีกต่อไป ในแววตามีเพียงจิตสังหาร

“ตูม!”

หมาสีขาวตะปบพลาดไปอีกครา แรงมหาศาลซัดร่างของเถาหยวนให้กระเด็นลอยไปไกลอีกรอบ

เถาหยวนอาศัยแรงเหวี่ยงหมุนตัว มือกระชากยางรัดผมออกจากเรือนผมสีชมพูแล้วถ่ายเทพลังงานลงไป ยางรัดผมแปรสภาพเป็นเชือกเส้นหนึ่งพุ่งวาบกลางอากาศเข้าใส่หมาสีขาว

เถาหยวนประสานสองมือกอดศีรษะ กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดแรงไถลไว้ได้

หมาสีขาวถูกตรึงแน่นอยู่กลางอากาศ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

แม้จะเป็นเพียงวัตถุประหลาดระดับ C แต่ตราบใดที่ถูกเชือกผูกคอตายนี้พันธนาการไว้ ต่อให้เป็นระดับ B ก็ต้องถูกบังคับให้หยุดนิ่งอยู่กับที่

“ของสวะ”

ผีประหลาดจูงหมาเดินมาหยุดข้างกายหมาสีขาว ในมือไม่รู้ว่ามีสายจูงโผล่มาอีกเส้นตั้งแต่เมื่อไร สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์สีน้ำตาลตัวหนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่เถาหยวนอย่างดุร้าย

มาอีกตัวแล้ว

เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามใช้สองมือยันกายลุกขึ้น ความเจ็บปวดแสบร้อนในปอดทำให้เธอแทบจะหมดสติ แต่เธอไม่ยอมตายไปแบบนี้แน่

อย่างมากที่สุด เธอยังมีหนทางสุดท้าย…

เมื่อเห็นสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ขยายร่างใหญ่ยักษ์ขึ้นอย่างรวดเร็วกลางอากาศ อ้าปากกว้างราวกับอ่างโลหิตพลางคำรามโถมเข้ามา เถาหยวนก็กำจี้ห้อยคอที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อชั้นในสุดไว้แน่น

ทว่าสิ่งที่พุ่งเข้ามาหาเธอกลับไม่ใช่ร่างของผีประหลาด แต่เป็นร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะที่แสนคุ้นตา

“ตูม!”

หมี่ฉู่ฉู่ผู้มีพละกำลังเทียบเคียงผีประหลาดระดับ A กลับถูกสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ตัวนี้ซัดจนเซถอยหลังไปหลายก้าว สุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์เองก็ถูกกระแทกถอยไปเช่นกัน เธอไม่มีเวลาตามไปซ้ำ รีบหันขวับมาแบกเถาหยวนขึ้นพาดบ่า

เถาหยวนถูกชุดเกราะบนร่างเธอทิ่มจนตาพร่ามัว ได้แต่หัวเราะแหะๆ พลางกระอักเลือดแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณพี่ฉู่ที่ช่วยชีวิตฉัน”

“หุบปากไปเลย ยังมีแรงมาเกรงใจไร้สาระ แสดงว่าคงยังไม่ตาย” เสียงของหมี่ฉู่ฉู่หอบเหนื่อยอยู่บ้าง