บทที่ 98 สุนัขยามค่ำคืน

“ใช่ค่ะ มีงานด่วน ต้องรีบไปกะทันหัน” เธอยกมุมปากขึ้น พลางคิดทบทวนในใจถึงตัวตนและกฎของอีกฝ่าย

ผีประหลาดกล้องวงจรปิดยกมือป้องปากหัวเราะ “งั้นเหรอคะ ฉันเห็นคุณเถาหยวนงานยุ่งตลอดเลย พอดีฉันมีงานที่สบายกว่านี้หน่อย ตอนนี้กำลังขาดแขกรับเชิญมาออกถ่ายทอดสดอยู่พอดี สนใจมาลองด้วยกันไหมล่ะคะ จะมีคนเปย์ของขวัญให้เพียบเลยนะ ฉันยกให้เธอหมดเลยก็ได้ รับรองว่ามากกว่าที่เธอหาได้ทั้งปีซะอีก”

สิ้นเสียงนั้น แววตาของเถาหยวนพลันเปล่งประกายอย่างควบคุมไม่อยู่ นึกอยากจะพยักหน้าตอบตกลงด้วยความตื่นเต้น

สตรีมเมอร์คนดังที่มีผู้ติดตามเป็นล้านเชียวนะ ถ้าได้ไปโผล่หน้าในกล้อง เธอจะไม่พลอยกลายเป็นคนดังที่มีแฟนคลับไปด้วยหรือไง

แล้วเธอจะต้องทนทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดไปทำไมอีกล่ะ พอหาเงินได้มากพอก็ได้พักแล้ว ไม่ต้องมาคอยกังวลกับชีวิตหลังจากนี้ ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีเสียที

ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น เท้ากำลังจะก้าวตามอีกฝ่ายไป ทว่าจังหวะที่ขยับขากลับไปดึงรั้งบาดแผลตามตัว ความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลืออยู่ช่วยกระชากสติของเธอให้ฟื้นคืน

วินาทีที่ได้สติกลับมา เถาหยวนก็กัดปลายลิ้นตัวเองทันที จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงรสคาวเลือดจึงแสร้งทำเป็นมีสายเข้าแล้วควักโทรศัพท์มือถือออกมา “ฮัลโหล เหรอ ได้ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“ไม่คุยแล้วนะ พอดีมีธุระ ขอตัวก่อนค่ะ”

พูดจบ เธอก็ซอยเท้าวิ่งหนีไป ไม่แม้แต่จะกล้าหันไปมอง แผ่นหลังกลืนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

ผีประหลาดกล้องวงจรปิดจ้องมองทิศทางที่เธอจากไป ไม่ได้ไล่ตาม เพียงแค่พึมพำกับตัวเองอย่างเสียดาย “น่าเสียดายจังเลยน้า น้องสาวคนนี้ขี้อายเกินไปจริงๆ แม้แต่คำเดียวก็ยังไม่ยอมคุยกับฉันเพิ่มเลย”

กล้องวงจรปิดบนหน้าของเธอกะพริบแสงสีแดง ราวกับได้ยินอะไรบางอย่าง

“พี่ๆ น้องๆ อย่าเพิ่งโมโหกันนะคะ สตรีมเมอร์จะรีบไปหาแขกรับเชิญคนต่อไปเดี๋ยวนี้ คืนนี้รับรองว่าจะต้องถูกใจทุกคนแน่นอน การผจญภัยครั้งใหญ่ของเรายังไม่จบลงหรอกนะ”

เถาหยวนวิ่งพรวดเดียวออกจากตึกสี่ ก่อนจะหยุดเอามือยันเอวหอบหายใจอย่างหนักอยู่ใต้เสาไฟริมทาง

คิดไปคิดมา เธอจึงหยิบลูกอมห่อกระดาษแก้วสีสดเม็ดหนึ่งออกมา นั่นคือของที่ไป๋หยางให้เธอไว้ ช่วยสลายการควบคุมทางจิตใจได้

พลังควบคุมของผีประหลาดกล้องวงจรปิดตนนี้แข็งแกร่งกว่าโพแดงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีแผลตามตัว และความเจ็บปวดกระตุ้นช่วยชีวิตเอาไว้ เมื่อกี้เธอคงเผลอละเมิดกฎไปแล้วแน่ๆ

เถาหยวนกำมันไว้ในอุ้งมือ พลางหันกลับไปมองความมืดด้านหลัง ยัยนั่นไม่ได้ไล่ตามมา

ยังไม่กินดีกว่า ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะพักอยู่ตึกเดียวกับผีประหลาดตนนี้ ถ้าคราวหน้าเจอมันอีก ค่อยกินลูกอมเม็ดนี้ก็ยังทัน

พอเก็บลูกอมเรียบร้อย เถาหยวนพลันเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เสียงหมาเห่าที่แว่วมาเป็นระยะตั้งแต่เธอตื่นนอนดูเหมือน…จะหายไปแล้ว

เธอนึกถึงผู้หญิงจูงหมาที่ตนเองเคยมองลงมาจากหน้าต่าง ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ความเย็นเยียบพลันแล่นปราดขึ้นสมอง

เถาหยวนหันขวับไปอย่างแข็งทื่อ มีผู้หญิงคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หล่อนยืนอยู่นอกระยะแสงไฟริมทาง เอียงคอจ้องมองมาที่เธอ

หญิงคนนั้นยืนอยู่ตรงขอบแสงสลัว สวมเสื้อขนเป็ดสีดำ ใบหน้าอิดโรย ในมือถือสายจูงล่ามสุนัขสีขาวตัวโตที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดรูปเอาไว้ ดูทรงแล้วคล้ายกับสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์

หมาตัวนั้นนั่งนิ่งอยู่ข้างกายหญิงสาว ลูกตาดำทะมึนเย็นยะเยือกจับจ้องเถาหยวนเขม็ง แววตาคู่นั้นทำเอาเธอขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ

นั่นไม่เหมือนแววตาของสัตว์เลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับเหมือนมนุษย์ที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้ายกำลังจ้องมองหาตัวตายตัวแทนมากกว่า

รอยคล้ำใต้ตาของผู้หญิงคนนั้นดำปื้นจนเหมือนแต่งหน้าสโมกกี้อาย หล่อนหาวหวอดใหญ่ ก่อนจะโบกมือทักทาย “คุณเถาหยวน ดึกดื่นค่ำมืดไม่หลับไม่นอน ออกมาข้างนอกมันอันตรายนะ ในชุมชนของเราก็มีคนไม่ดีเหมือนกัน ต้องระวังตัวหน่อยล่ะ”

เถาหยวนค่อยๆ ถอยหลัง พลางฝืนยิ้มตอบ “นั่นสิ เธอดึกดื่นค่ำมืดไม่หลับไม่นอน ออกมาทำอะไรล่ะ”

“พาสุนัขมาเดินเล่นน่ะสิ วั่งไฉที่บ้านฉัน…อ๊ะ ไม่ใช่สิ เสวี่ยปิ่ง เสวี่ยปิ่งที่เพิ่งรับมาเลี้ยง วันนี้มันคึกเกินเหตุ ขืนเอาไว้ในบ้านคงรบกวนคนอื่นแย่”

หญิงสาวจูงหมาเอ่ยด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “เธอก็รู้นี่ ตึกพวกเรามีนักเขียนคนหนึ่งที่ไวต่อเสียงมาก เขาฆ่าหมาสุดที่รักของฉันไปตั้งหลายตัวแล้ว ตัวใหม่ตัวนี้จะปล่อยให้เขาทำร้ายไม่ได้เด็ดขาด”

ที่แท้เวลาผีประหลาดอยู่ร่วมกัน ก็มีการเข่นฆ่ากันเองด้วยงั้นเหรอ

“จริงด้วย ฉันยังอยู่ชั้นเดียวกับเขาเลย ไม่กล้าส่งเสียงดังสักนิด”

หญิงสาวจูงหมาพยักหน้า จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างประหลาดใจ “คุณเถาหยวน วันนี้ทำไมเธอถึงไม่เรียกชื่อฉันเลยล่ะ”

รอยยิ้มของเถาหยวนชะงักกึก เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าหล่อนชื่ออะไร เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกเนี่ยนะ!

“อะไรนะ เมื่อเช้าฉันเห็นเธอยังจูงวั่งไฉอยู่เลย ทำไมตกดึกถึงเปลี่ยนเป็นเสวี่ยปิ่งล่ะ” เถาหยวนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมตอบ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว

“คุณเถาหยวน ทำไมวันนี้ถึงไม่ยอมเรียกชื่อฉันล่ะ”

“จำไม่ได้เหรอว่าฉันชื่ออะไร”

“ทำไมกันล่ะ ขนาดฉันยังจำชื่อเธอได้เลย พวกเราไม่ใช่เพื่อนสนิทกันหรอกเหรอ”

“หรือว่า…”

ผีประหลาดฉีกยิ้มอำมหิตพลางย่อตัวลง ลูบไล้หมาสีขาวตัวโต “หรือว่า แกไม่ใช่เถาหยวนตัวจริง แต่เป็น…นังตัวน่าสงสารที่บาดเจ็บมาล่ะเนี่ย”

“สัตว์เลี้ยงผมสีชมพู ฉันยังไม่เคยเลี้ยงมาก่อนเลย…”

ผีประหลาดลุกขึ้นยืน มองเถาหยวนด้วยความพึงพอใจ “เสวี่ยปิ่ง เขมือบนังนี่ซะ แกจะได้เป็นอิสระ แล้วฉันก็จะได้มีลูกหมาตัวใหม่!”

มือของหญิงสาวปล่อยสายจูง ทันใดนั้น หมาตัวโตก็พองขยายร่างกลายเป็นขนาดมหึมากว่าสี่เมตร ขาทั้งสี่ข้างหนาราวกับเสาต้นยักษ์ ดวงตาของมนุษย์กลอกกลิ้งไปมาอย่างรวดเร็ว จ้องเขม็งมาที่เถาหยวน

“โฮ่ง!”

ขนทั่วร่างของเถาหยวนลุกชันขึ้นมาทันที เธอสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิต

ร่างยักษ์ด้านหลังส่งเสียงคำราม ไล่กวดตามมาดังกึกก้องประดุจกระสุนปืนใหญ่ อุ้งเล็บขนาดมหึมาฟาดกระแทกลงบนพื้น เกิดเสียงทึบหนักหน่วง

“ตูม!”

ในช่วงเวลาคับขัน เถาหยวนเลี้ยวหักศอกทันควัน ผีหมาสีขาวพุ่งเฉียดตัวเธอไปกระแทกเข้ากับเสาไฟริมทาง เสาเหล็กแข็งแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการชน แม้จะไม่โค่นลงมา แต่แสงไฟก็สปาร์กเป็นประกายไฟก่อนจะดับวูบลง

วินาทีที่เสาไฟดับลง ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาของผีหมากลับสว่างวาบเป็นเปลวเพลิงสีแดงก่ำชวนสยดสยองขึ้นมาสองดวง

จากนั้น มันก็พุ่งจู่โจมเข้ามาอีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม!

เถาหยวนหลบฉากอย่างทุลักทุเลอีกครา เธอสตาร์ตเลื่อยไฟฟ้า หมุนตัวเล็งฟันเข้าใส่หางหมาที่ฟาดตวัดเข้ามาอย่างสุดกำลัง!

“แช้ด——”

เท้าทั้งสองข้างของเถาหยวนตรึงแน่นกับพื้น เลื่อยไฟฟ้าขวางอยู่ตรงหน้า แรงปะทะพาร่างเธอไถลถอยหลังไปไกลเป็นทางยาว กลืนหายเข้าไปในความมืด

แขนข้างที่จับเลื่อยไฟฟ้ารวมถึงร่างกายซีกหนึ่งสั่นสะท้านจนชาดิก ในหัวเหมือนจะถูกเสียงหมาเห่านั้นรบกวน จนแทบอยากจะเห่าตามมันขึ้นมา

แม้ว่าพละกำลังและบาดแผลจะเพิ่งได้รับการฟื้นฟูด้วยเครื่องพ่นฟองสบู่ แต่กำลังของหมาตัวนี้เหนือกว่าผีประหลาดห้อง 203 อย่างเห็นได้ชัด จัดอยู่ในระดับหัวแถวของระดับ B เลยทีเดียว

ผีประหลาดตัวนี้ มันมีกฎแบบไหนกันแน่!

เถาหยวนวิ่งหนีเตลิดไปไกล พลางรีบฉีกเปลือกลูกอมส่งๆ แล้วยัดเข้าปาก รสสัมผัสของลูกอมรสส้มอันสดชื่นแผ่ซ่านในปาก จิตใจของเธอพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา สมองฟื้นคืนความปลอดโปร่งแจ่มใสโดยสมบูรณ์ กระทั่งรู้สึกสบายตัวขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“บึ้ม!”

อุ้งเท้าของผีประหลาดถีบพื้นอย่างแรง ร่างมหึมาร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า เถาหยวนพลิกตัวก้มต่ำ กลิ้งตัวลอดผ่านระหว่างอุ้งเท้าทั้งสองข้างของมันไป อาศัยจังหวะนั้นใช้เลื่อยไฟฟ้าเฉือนเข้าที่หน้าท้องของมัน ทว่ากลับเกิดประกายไฟกระเด็นฟุ้งเหมือนฟันถูกของแข็งแกร่ง

กรงเล็บแหลมคมของมันตวัดกวาดพื้น ทิ้งรอยกรีดยาวลึก เศษหินแตกกระจายเกลื่อน

เจาะเกราะไม่เข้าเหรอเนี่ย

เถาหยวนจิตจะหลุดแทนแล้ว