บทที่ 97 คุณจะตายในคืนนี้

นอกห้อง หลังจากเถาหยวนใช้ฟองสบู่จากเครื่องเป่าฟองจนหมดเกลี้ยง ในที่สุดก็รู้สึกว่าอวัยวะภายในไม่เจ็บปวดทรมานขนาดนั้นอีก รอดตายมาได้อีกหวุดหวิด

นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมห้องตรงข้ามถึงไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด?

เถาหยวนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าในห้อง 303 เงียบผิดปกติ เธอจึงค่อยๆ ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน เห็นเพียงผีประหลาดห้อง 303 เหมือนคิดจะลงมือกับชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มบนรถเข็นกลับดูไม่มีทีท่าว่าจะตอบโต้

เธอสาวเท้าเร็วๆ ไปหยุดข้างกายชายหนุ่มบนรถเข็น คำถามที่ว่าจะให้ช่วยไหมยังไม่ทันหลุดจากปาก ก็เห็นเขาเขียนกระดาษโน้ตคำว่า "ตายเพราะการสะท้อนกลับของกฎ" แล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ

วินาทีถัดมา ร่างกายของผีประหลาดห้อง 303 กลับเริ่มแตกสลายทีละนิด เสียงฉีกขาดดังแควกๆ แว่วมาไม่ขาดสาย ราวกับกระดาษที่ถูกมีดกรีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขาดวิ่น ส่งเสียงเสียดสีชวนให้เสียวฟัน

กระทั่งทั่วทั้งร่างของมันถูกรอยแยกสีดำสนิทกลืนกิน จนกลายเป็นเศษกระดาษขาวดำเกลื่อนกระจายเต็มพื้น เสียงเสียดสีแสบแก้วหูถึงค่อยๆ จางหายไป

【เชี่ยเอ๊ย นี่มันคนโหดสายพันธุ์ไหนกันเนี่ย】

【นี่เรียกว่าอ่อนแอเหรอ? คนอ่อนแอจะคุมวัตถุประหลาดที่ทรงพลังขนาดนี้ได้จริงดิ?】

【พวกนายรีบดูมือเขาเร็ว เขาเป็นคนขององค์กร!】

【มิน่าล่ะถึงเก่งขนาดนี้】

【โล่งอกไปที เถาหยวนรอดแล้ว ผีประหลาดที่นี่โรคจิตชะมัด ตัวที่เพิ่งตายไปเมื่อกี้ระดับไหนกันนะ แค่เขียนตัวหนังสือก็ฆ่าคนได้แล้ว? ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว】

【ตอนนี้ทางการกำลังวิเคราะห์อย่างละเอียดอยู่】

【ก่อนหน้านี้พวกนายไม่ได้ดูผู้เล่นห้อง 304 เหรอ? เมื่อตอนเที่ยงพวกเขาเจอผีประหลาดตัวนี้ แต่ผลคือผีประหลาดบอกว่าพวกเขาธรรมดาเกินไป ตัวหนังสือที่เขียนออกมาเลยไม่มีผล ตอนนั้นฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น】

【มาแล้วๆ คนขององค์กรที่มาใหม่คนนี้ดูเข้าถึงง่ายเหมือนไป๋หยางเลย น่าจะเป็นคนดีใช่ไหม?】

【เยว่เย่ก็ดูเป็นมิตร ทำไมนายไม่บอกว่าเขาเป็นคนดีบ้างล่ะ?】

【ทำไมฉันรู้สึกว่าคนนี้แอบบ้าแต่ก็แอบใจดีอยู่นิดๆ กันนะ?】

เมื่อกำจัดศัตรูตัวฉกาจไปได้ อารมณ์ของนักเขียนก็ดีขึ้นมาก เขามองเถาหยวน ชี้ไปที่กระดาษโน้ตในมือเธอซึ่งผีประหลาดห้อง 303 เพิ่งเขียนให้ แล้วกระดิกนิ้วเรียก

เถาหยวนเข้าใจในทันที จึงยื่นกระดาษโน้ตส่งให้เขา

"ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ คุณก็เป็นคนที่หัวหน้าพวกคุณส่งมาเหมือนกันเหรอ?" เถาหยวนถาม

นักเขียนพยักหน้า แล้วเขียนลงไปว่า

【จี้เฟิงไป๋ หรือจะเรียกโค้ดเนมผมว่า นักเขียน ก็ได้ทั้งนั้น】

"คุณจี้เฟิงไป๋ สวัสดีค่ะ" เถาหยวนมองกระดาษโน้ตในมือเขา พลางขอบคุณจากใจจริง

จี้เฟิงไป๋พยักหน้า เติมประโยคหนึ่งต่อท้ายคำทำนายความตายที่ห้อง 303 เขียนไว้ จากนั้นจึงส่งกระดาษแผ่นนี้คืนให้เธอ

【ตัวอักษรกฎของ 303 จะไม่หายไปเพราะการตายของมัน มันยังคงมีผลกับคุณ】

【จะรอดพ้นเคราะห์นี้ไปได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับตัวคุณเองแล้ว】

เขียนจบ เขาก็ผายมือทำท่าเชิญออกไปข้างนอก

นิ้วมือของเถาหยวนกำกระดาษโน้ตแน่น สีหน้าเคร่งขรึมลงขณะกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

ประตูห้อง 303 ปิดลง

จี้เฟิงไป๋เป็นผู้มาทีหลัง ในด่านนี้จึงไม่มีที่พัก และไม่นับว่าเป็นผู้เข้าร่วม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงแย่งชิงที่พักมาสักแห่ง

ฆ่า 303 แล้วสวมรอยแทนตัวตนและพลังของมัน

อีกทั้งห้องนี้ยังอยู่ใกล้ร่างหลักที่สุดในบรรดาร่างแยกทั้งหมด ยามว่างยังสามารถหาข้ออ้างในฐานะเพื่อนบ้านไปหาร่างหลักได้ด้วย

ทางด้านนี้ เถาหยวนกำกระดาษโน้ตเดินกลับห้องไปซ่อมประตูแล้ว

เธอยังต้องอยู่ที่นี่ต่อ ประตูสภาพดีๆ ยังถูกผีประหลาดพังเข้ามาได้ นับประสาอะไรกับประตูที่พังยับเยิน

ค้อนซ่อมแซมเคาะโป๊กๆ เป๊กๆ ซ่อมแซมประตูโดยอัตโนมัติ ส่วนเถาหยวนนั่งอยู่บนโซฟา ให้เครื่องเป่าฟองพ่นฟองออกมาไปพลาง ก้มมองกระดาษโน้ตไปพลาง พร้อมกับเปิดไฟในห้องจนสว่างโร่ทุกดวง

แม้เธอจะไม่กลัวความมืด แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา ก็เริ่มขยาดความมืดขึ้นมาบ้างแล้ว

【คุณผู้หญิงผมชมพูแสนสวยผู้ชอบกล่าวคำขอโทษและบอกให้คนอื่นแจ้งตำรวจ คืนนี้เธอจะต้องตาย ตายด้วยน้ำมือของคุณผู้หญิงผู้รักสัตว์เลี้ยงเป็นชีวิตจิตใจคนหนึ่ง

แต่หากตามหาทิศทางที่ถูกต้องพบ บางทีอาจจะมีทางรอดอยู่บ้าง】

เถาหยวนผ่อนลมหายใจยาว เธอไม่คิดสงสัยว่าคนที่ชื่อจี้เฟิงไป๋คนนี้มีความสามารถพอที่จะทำลายกระดาษโน้ตแผ่นนี้หรือไม่ เจตนาทิ้งกระดาษไว้เพื่อให้เธอหาทางรอดเอง หรือตั้งใจจะดูเธอทุรนทุรายดิ้นรนหนีความตาย แต่เธอก็ยังรู้สึกขอบคุณที่เขายื่นมือเข้าช่วยในครั้งนี้

เธอจะไม่เลือกหนี ในเมื่อบนกระดาษโน้ตบอกว่ายังมีทางรอดริบหรี่ เธอไม่มีทางขดตัวหลบอยู่ในบ้านโดยไม่ออกไปไหนแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ห้องนี้ก็ไม่ได้ปลอดภัย เธอยังจำได้ว่าในกฎมีข้อหนึ่งระบุไว้ว่า เพื่อนบ้านห้อง 304 มีเจตนาร้ายต่อเธอ

จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่รู้เลยว่าคนที่อาศัยอยู่ในห้อง 304 มีสถานะแบบไหน คืนนี้ข้างนอกส่งเสียงดังโครมครามแทบจะพังตึกอยู่รอมร่อ แต่ห้องตรงข้ามกลับไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย

ดูเหมือนว่าตัวตนนี้ของเธอจะดึงดูดความเกลียดชังจากคนอื่นได้ง่ายมาก

ผู้หญิงสวย โสด รักอิสระ แถมยังมีเงิน มักตกเป็นขี้ปากคนอื่นได้ง่ายที่สุด และตกเป็นเป้าหมายของคนอื่นได้ง่ายที่สุดเช่นกัน

เมื่อเข้าใจจุดนี้ เถาหยวนก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง

เธอเหลือบมองเวลา ตอนนี้คือห้าทุ่มยี่สิบนาที

เวลานัดระหว่างเธอกับฉินรั่งและหวังติ้งคือตีหนึ่ง แต่ดูจากสภาพของเธอในตอนนี้แล้ว อย่าไปดึงพวกเขาเข้ามาเดือดร้อนด้วยจะดีกว่า

บนกระดาษบอกว่า หากตามหาทิศทางที่ถูกต้องพบ อะไรล่ะถึงจะเรียกว่าทิศทางที่ถูกต้อง?

ขณะคิดอยู่นั้น เถาหยวนก็ใช้ฟองสบู่ที่ผลิตออกมาใหม่อีกระลอกจนหมด บาดแผลบนตัวหายดีไปมากกว่าครึ่ง

เธอตรวจสอบสถานะวัตถุประหลาดของตัวเองจนเรียบร้อย แล้วก้าวออกจากประตูอย่างเด็ดเดี่ยว

ผีประหลาดห้อง 302 ตายด้วยน้ำมือเธอ ส่วนผีประหลาดห้อง 303 ก็กลายเป็นคนขององค์กร ตอนนี้สิ่งเดียวที่ต้องระวังบนชั้นสามก็คือห้อง 304

สำหรับเถาหยวนแล้ว นี่นับเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง ผีประหลาดที่เธอต้องระแวงลดจำนวนลงไปมาก ขอแค่คืนนี้กลับมาได้อย่างปลอดภัย หลังจากนี้ชั้นที่เธออยู่ก็จะค่อนข้างปลอดภัยแล้ว

เมื่อมาถึงหน้าลิฟต์ เถาหยวนลังเลเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยกล้าขึ้นลิฟต์เลย แต่เมื่อครู่จี้เฟิงไป๋ขึ้นลิฟต์มา หากเธอลงลิฟต์ไป ก็น่าจะเลี่ยงการเผชิญหน้ากับผีประหลาดตัวอื่นบนบันไดได้มากทีเดียว

หลังจากจ้องมองลิฟต์ที่ดูเหมือนจะปลอดภัยพลางครุ่นคิดอย่างรอบคอบ เถาหยวนก็ยังคงเลือกเดินลงบันได อันตรายบนบันไดยังพอควบคุมได้มากกว่า

บันไดยามค่ำคืนทั้งมืดสลัวและทรุดโทรม ราวกับมีดวงตาหลายคู่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดตรงชานพักบันไดทุกชั้นคอยจ้องมองเธออยู่ พอเธอเดินเข้าไปใกล้ ไฟเซนเซอร์ก็สว่างขึ้น ช่วยขับไล่ความรู้สึกเหมือนถูกจับตามองนั้นออกไป

ทว่าพอไฟด้านหลังดับลง ความรู้สึกแอบมองนั้นก็ย้ายกลับมาอยู่ข้างหลังอีก

เธอเดินลงมาจนถึงชั้นสองโดยไม่เจอใครเลยตลอดทาง เถาหยวนก้มหน้าก้าวเท้าเร็วๆ จนกระทั่งถึงบันไดขั้นสุดท้ายของชั้นหนึ่ง สายตาเหลือบไปเห็นเท้าคู่หนึ่งสวมรองเท้าส้นสูงคู่สวยประณีต จึงค่อยชะลอฝีเท้าลง

"คุณเถาหยวน ดึกขนาดนี้แล้ว ยังจะออกไปข้างนอกอีกเหรอคะ?"

เสียงของอีกฝ่ายแปลกประหลาดมาก ไม่เหมือนเสียงที่มนุษย์จะเปล่งออกมาได้ แต่คล้ายกับเสียงสังเคราะห์ของเครื่องใช้ไฟฟ้าบางอย่างมากกว่า

เถาหยวนเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับกล้องวงจรปิดที่ส่องแสงสีแดงวาบตรงๆ

สีหน้าของเธอบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ แทบจะคุมสีหน้าไว้ไม่อยู่

อีกฝ่ายมีร่างกายและศีรษะของมนุษย์ ทว่าอวัยวะทั้งห้าบนใบหน้ากลับถูกแทนที่ด้วยกล้องวงจรปิดขนาดใหญ่ เส้นผมพันระโยงระยางด้วยสายไฟและเต้ารับยุ่งเหยิง กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปตามเส้นผม ดูแล้วให้ความรู้สึกเชิงกลที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างเด่นชัด

แสงสีแดงบนกล้องวงจรปิดนั้นกะพริบวาบ ราวกับว่าเบื้องหลังกล้องตัวนี้ มีสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองเถาหยวนผ่านสื่อกลางนี้ เพื่อหวังจะมองทะลุทุกความคิดและบิดเบือนทุกการกระทำของเธอ

เถาหยวนสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างถึงที่สุดจากร่างของหญิงคนนี้