บทที่ 96 นักเขียน

ผีประหลาดหน้าคนแผดเสียงคำรามพลางถอยร่น ใบหน้าพลันฉีกขาดออกในแนวนอน ลำคอยืดขยายยาวพุ่งตรงมาหมายจะกัดหัวเธอให้ขาด

เถาหยวนยกมีดสั้นขึ้นขวางไว้สูง คมมีดขัดติดแน่นอยู่ในปากของผีประหลาด ข้อมือออกแรงกดข่มแรงของมันไว้ เสียงคมมีดกรีดเฉือนทะลวงเนื้อดังขึ้นกะทันหัน

ผีประหลาดที่มุมปากติดคาด้วยมีดสั้นกรีดร้องโหยหวน ขยับเดินหน้าถอยหลังไม่ได้ ทว่ากรงเล็บแหลมคมที่กวัดแกว่งบนร่างมันก็แทงทะลุเนื้อตัวส่วนที่เลื่อยไฟฟ้าของเถาหยวนกำบังไม่ถึง

เถาหยวนเจ็บแปลบ แต่แรงบนมือกลับไม่ผ่อนลงแม้แต่น้อย

กฎคนว่างงาน: เพศหญิงบาดเจ็บง่าย

"กร๊อบ—"

มีดสั้นในมือติดขัดอยู่ตรงกระดูก ไม่อาจแทงลึกเข้าไปได้อีกแม้แต่นิดเดียว เถาหยวนกระชากมีดสั้นออกมาอย่างรวดเร็ว เล็งแทงซ้ำๆ เข้าที่คอของมันหลายแผล ทั้งเฉือนทั้งบิดควง เลือดของผีประหลาดปนกับเลือดของเธอหยดติ๋งๆ ลงบนพื้น โดยไม่แยแสบาดแผลบนร่างที่ถูกกรงเล็บแทงทะลุเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งเถาหยวนตวัดมีดตัดแขนมนุษย์ของมันขาดสะบั้น

ราวกับถูกตัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ ผีประหลาดส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูงบาดหูในลำคอ พลังงานรอบตัวพลันระเบิดออกทันทีโดยไร้สัญญาณเตือน

แรงมหาศาลซัดเถาหยวนจนกระเด็นในพริบตา เหวี่ยงเธอไปกระแทกประตูห้องอย่างจัง ประตูทนรับแรงไม่ไหว พังโครมพาตัวเธอลอยไปฟาดเข้ากับประตูห้องฝั่งตรงข้าม

ฝุ่นควันคลุ้งตลบปนเศษไม้ปลิวกระจาย ทางเดินทั้งสายสั่นสะเทือน

"แค่กๆ—"

เถาหยวนกุมเอวพยุงตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวด เอียงคอสำรอกเลือดก้อนโตออกมาคำใหญ่ อวัยวะภายในแทบจะเลื่อนหลุดจากตำแหน่งเพราะแรงกระแทกครั้งนี้

เธอปัดผมสีชมพูเปื้อนเลือดบนใบหน้าออกอย่างทุลักทุเล ปักเลื่อยไฟฟ้าลงบนพื้นเพื่อยันกายยืนขึ้น จ้องมองผีประหลาดที่ยังคงกุมมือกู่ร้องคร่ำครวญอยู่ในห้องโถงด้วยความเยือกเย็น

ที่แท้ไอ้คนว่างงานนี่ก็แคร์ชิ้นส่วนมนุษย์ของตัวเองที่สุดนี่เอง

อุตส่าห์มีแขนขาของสัตว์ประหลาดตั้งเยอะแยะ หลอกให้เธอเสียเวลาฟันอยู่ตั้งนาน

แบบนี้ก็ง่ายแล้ว

มุมปากของเถาหยวนยกขึ้น ริมฝีปากที่เปรอะเลือดโค้งเป็นรอยยิ้ม มือขวายกเลื่อยไฟฟ้าที่ชาร์จพลังจนเต็มขึ้นมาในที่สุด

เผชิญหน้ากับผีประหลาดที่พุ่งเข้ามา เถาหยวนยกเลื่อยไฟฟ้าที่สูงเท่าตัวคน เล็งไปยังหัวมนุษย์ของมัน แล้วผ่าฟันลงไปตรงๆ!

"ซี้ด—!"

จังหวะที่เลื่อยไฟฟ้าตัดลงบนหัวมีอาการสะดุดเล็กน้อย ทว่าไม่ช้าก็เฉือนรูดลงไปจนสุดทาง

เนื้อและเลือดปะปนกับขยะสารพัดชนิดทะลักออกจากร่างของมัน ร่างกายสองซีกแยกออกจากกันซ้ายขวา พลังงานพวยพุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับลูกโป่งแตก สุดท้ายก็ควบแน่นเป็นตราประทับสีแดงอันหนึ่งร่วงลงสู่พื้น

"อึก—"

เมื่อเห็นผีประหลาดถูกกำจัด เถาหยวนก็ผ่อนแรงลงในที่สุด เธอกุมท้องนั่งลงตรงทางเดินด้วยความทรมาน เอนหัวพิงเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูที่ยังร้อนผ่าว ภาพในอดีตฉายวาบผ่านสายตาทีละฉาก

เชี่ย โดนซัดจนเห็นภาพชีวิตย้อนหลังเลยเหรอเนี่ย

เถาหยวนสบถคำหยาบอย่างมีมารยาทออกมาคำหนึ่ง มือสั่นเทาล้วงเอาเครื่องเป่าฟองสบู่ออกจากกระเป๋า แล้วโยนบัตรธนาคารใส่เข้าไปใบหนึ่งแบบลวกๆ

และในตอนนั้นเอง ประตูห้อง 303 ที่ถูกเธอชนพังก็เปิดออก

ผีประหลาดหน้าซีดขาว รูปร่างผอมบางดูหมดจดคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นมัว

เถาหยวนเพิ่งได้สติ ชำเลืองมองประตูบ้านตัวเองที่ลอยกระเด็นออกไป แล้วมองสภาพทางเดินที่พังยับเยินกับจุดเกิดเหตุฆาตกรรม ด้วยสมองของเธอในตอนนี้ ชั่วขณะหนึ่งกลับนึกคำแก้ตัวอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

"ขอโทษด้วย ฉัน…"

"เธอทำเสียงดังรบกวนฉัน" ผู้อยู่อาศัยห้อง 303 เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

【3. เพื่อนบ้านห้อง 303 ของคุณเกลียดเสียงดังรบกวนมาก มันจะส่งผลกระทบต่อการสร้างสรรค์ผลงานของเขา】

เถาหยวนนึกถึงกฎการอยู่อาศัยคนเดียวข้อที่สามขึ้นมาได้ทันที จึงขอโทษไปตามสัญชาตญาณ "ขอโทษจริงๆ พอดีเมื่อกี้ฉันโดนพวกสตอล์กเกอร์สะกดรอยตาม เดี๋ยวฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้ ตอนนี้คุณช่วยโทรแจ้งตำรวจให้ฉันหน่อยได้ไหม"

หากอาศัยคนอื่นแจ้งตำรวจได้ อันตรายของเธอก็จะลดลงต่ำที่สุด

ชายหนุ่มห้อง 303 ยิ้มขึ้นมา เขาหยิบกระดาษกับปากกาสีดำติดตัวออกมา เขียนอะไรบางอย่างลงบนหน้าแรกอย่างรวดเร็ว

"สุภาพสตรีผมสีชมพูผู้งดงามที่ชอบเอ่ยขอโทษและยังขอให้คนอื่นแจ้งตำรวจ คืนนี้เธอจะต้องตาย ตายด้วยน้ำมือของสุภาพสตรีผู้หลงใหลในสัตว์เลี้ยงคนหนึ่ง"

เขียนเสร็จ เขาก็ฉีกกระดาษแผ่นนั้นออก แบมือปล่อยให้กระดาษสีขาวลอยละล่องไปทางเถาหยวน

เถาหยวนหยิบกระดาษขึ้นมา พอเห็นข้อความบนนั้นแล้วนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อเช้า หัวใจก็ดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้ง

นี่คือกฎของผีประหลาดระดับ S

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับผีประหลาดที่สามารถสร้างกฎแห่งความตายขึ้นมาได้

คืนนี้เธอจะต้องตายด้วยวิธีแบบนี้จริงหรือ

ถ้าอย่างนั้น หากฆ่าผีประหลาดตัวนี้ทิ้ง จะเปลี่ยนชะตากรรมของเธอได้หรือเปล่า

ระดับ S แล้วอย่างไร เธอก็ใช่ว่าจะลองเสี่ยงดูไม่ได้!

เถาหยวนฝืนพยุงร่างลุกขึ้นมา บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนแรง "คุณผู้ชาย เขียนหนังสือสาปแช่งคนอื่นแบบนี้ มันดูเด็กน้อยไปหน่อยมั้งคะ"

"เธอว่าไงนะ"

"ติ๊ง!"

เสียงลิฟต์ตรงสุดทางเดินดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะการเผชิญหน้าระหว่างหนึ่งคนกับหนึ่งผีประหลาดอย่างกะทันหัน

ลิฟต์ตัวที่ไม่เคยขยับตัวนั้น ในเวลานี้กลับหยุดอยู่ที่ชั้นสาม

ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางนั่งอยู่บนรถเข็นเลื่อนตัวออกมาจากข้างใน

เครื่องหน้าของชายหนุ่มประณีตงดงาม ผมดัดลอนสีดำนุ่มสลวยปล่อยสยายครึ่งหนึ่งไว้ด้านหลัง ผิวพรรณซีดขาว แฝงไว้ด้วยความงามแบบคนขี้โรค

เบื้องล่างของเขาคือรถเข็นไม้ที่มีรูปทรงค่อนข้างโบราณ ด้านหลังรถเข็นมีมือซีดขาวสองข้างกำลังผลักรถเข็นขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

ล้อรถเข็นบดทับไปบนพื้น เสียงกึกๆ ที่แล่นผ่านชวนให้คนฟังรู้สึกใจคอไม่ดี

ไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆ ผีประหลาดห้อง 303 ก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเยือก เถาหยวนเองก็จับจ้องชายหนุ่มคนนี้โดยไม่ผลีผลามขยับตัว

ชายหนุ่มผอมบางบนรถเข็นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ เมื่อเข้ามาในระยะประชิด เถาหยวนถึงกับมองเห็นว่าใต้ตาของเขาตรงจุดที่ใกล้กับโคนขนตามีไฝสีแดงเม็ดหนึ่ง

สีแดงแต้มนี้ประกอบกับสีดำรอบตัวในยามนี้ ทำให้ชายหนุ่มที่ควรจะดูงดงามอย่างยิ่งกลับแฝงความอันตรายที่ชวนให้ใจสั่นระรัว

รถเข็นแล่นบดทับซากศพของผีประหลาดห้อง 302 บดเนื้อหนังแหลกเละเป็นโคลนตม ผู้มาใหม่หยุดลงข้างกายเถาหยวน

เขาหันไปมองเถาหยวนก่อน หรี่ตาลงแล้วชูกระดาษสีขาวบริสุทธิ์ในมือขึ้น:

【ยินดีที่ได้พบกันครั้งแรก เถาหยวน ฉันชอบดวงวิญญาณของเธอมาก】

เถาหยวนมองเห็นลวดลายที่โดดเด่นสะดุดตาบนนิ้วนางตอนที่เขายกหน้ากระดาษขึ้นมาได้ในทันที มันคือรูปจิ้งจอกสีแดง

ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงรู้สึกเสมอว่าการที่หมอนี่สักสัญลักษณ์ไว้ตรงนิ้วนาง มันแฝงความรู้สึกวิปริตบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

คนขององค์กรลึกลับนั่น

ในวินาทีนี้ เถาหยวนสัมผัสได้ถึงคำว่าโล่งอกอย่างแท้จริง

"ขอบคุณที่ชมค่ะ" เธอยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

ชายหนุ่มเขียนอีกว่า: 【เธอต้องการการพักผ่อน】

เถาหยวนเข้าใจความหมายของเขาจึงซวนเซถอยหลัง หลีกทางให้เขา

ส่วนชายหนุ่มห้อง 303 นั้น ตั้งแต่เห็นชายหนุ่มบนรถเข็น เขาก็เริ่มถอยร่นเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ ไม่สนใจเธออีกต่อไปแล้ว

ชายหนุ่มบนรถเข็นนั่งอยู่หน้าประตูห้อง เผชิญหน้ากับ 303 ยิ้มน้อยๆ พลางชูกระดาษขึ้นให้เขาที่ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นดู

【ได้ยินมาว่านายคือร่างดั้งเดิมก่อนการถือกำเนิดของฉัน】

【หัวหน้าบอกว่าเมื่อก่อนนายน่ารำคาญมาก ชอบว่าเขาว่าเป็นเด็กผลการเรียนแย่อยู่เรื่อย เขาถึงได้แยกนักเขียนอารมณ์ดีที่ไม่ด่าว่าเขาโง่และเอาแต่ชมเชยเขาออกมาในหัว】

【ฉันเป็นคนที่ยอดเยี่ยมกว่านาย โลกใบนี้ต้องการนักเขียนแค่คนเดียวก็พอ】

【แม้ค่าตอบแทนของพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ในร่างนี้คือการสูญเสียเสียงจนต้องเงียบงัน ฉันก็ยินดีที่จะช่วยเขา】

【เพราะฉะนั้น นายก็คงยินดีที่จะสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยให้ฉันทำความปรารถนาของเขาให้เป็นจริงใช่ไหมล่ะ】

ทั้งที่คนหนึ่งนั่งส่วนอีกคนยืน ทว่าคนที่นั่งอยู่กลับแผ่แรงกดดันมหาศาลยิ่งกว่า ทุกถ้อยคำล้วนทำให้ผีประหลาดตรงหน้าต้องก้าวถอยหลังอย่างไม่อาจห้ามได้

สีหน้าของผีประหลาดห้อง 303 ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เขารีบเขียนคำว่าตายลงบนกระดาษที่พกติดตัวอย่างหวัดๆ แผ่นแล้วแผ่นเล่าแล้วปาใส่ร่างอีกฝ่าย ทว่าทั้งหมดกลับไร้ผล

ชายหนุ่มบนรถเข็นยิ้มพลางปัดกระดาษเหล่านั้นทิ้ง แล้วเขียนลงไปว่า:

【กฎของฉันเป็นกฎลำดับขั้นที่สูงกว่าของนาย กฎของนายจึงใช้กับฉันไม่ได้ผล】