บทที่ 95 คนว่างงาน

【ฉันก็เพิ่งหนีจากฝั่งนั้นมาพักหายใจเนี่ย เถาหยวนน่าสงสารเกินไปแล้ว ฉันไม่กล้าดูต่อเลยจริงๆ】

【รีบไปช่วยคนเร็วเข้าเซ่ อ๊ากกกกกก】

【พวกเธอดูสีหน้าของคุณอันอิ๋งสิ ดูแย่สุดๆ ไปเลยนะ】

อันอิ๋งสีหน้าไม่สู้ดีจริงๆ ตอนที่ถูกชายหนุ่มบนรถเข็นจ้องมอง เธอถึงได้สัมผัสว่าในร่างกายของคนที่ดูขี้โรคคนนี้ แอบซ่อนพลังที่ชวนให้หวาดระแวงเอาไว้

ที่มาของอันตรายนี้ไม่ได้รุนแรง หากแต่แผ่วเบา แฝงไว้ด้วยความรู้สึกถึงวิกฤตที่วูบวาบไปมา ชวนให้ขนหัวลุกชันไปทั้งตัวแต่กลับบอกไม่ถูกว่ามาจากตรงไหน

เขายกสมุดขึ้นมา

【อันอิ๋ง เคยได้ยินผู้นำพูดถึงเธออยู่เหมือนกัน】

สายตาของจี้เฟิงไป๋เลื่อนไปยังดวงตาสีชมพูของอันอิ๋ง ก่อนจะเอ่ยชมอย่างจริงใจ

【ตาของเธอสวยมากจริงๆ】

อันอิ๋งจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง "ขอบคุณ…มั้ง?"

นักเขียนยิ้มบางๆ พลางเข็นรถเข็นจากไป หลินเนี่ยหรานกดน้ำร้อนชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จพอดี เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงจ้องมองแผ่นหลังของนักเขียนบนรถเข็นไม่วางตา จึงแกล้งเอ่ยแซว "มองจนเคลิ้มเลยเหรอ เขาหน้าตาดีมากจริงๆ นั่นแหละ"

อันอิ๋งละสายตากลับมา "คุณรู้จักเขาด้วยเหรอ"

"อืม อยู่ชั้นล่างผมนี่เอง ห้อง 303 ชั้นสาม คืนนี้ตอนผมจะออกมาเจอเขาอยากลงมาข้างล่างพอดี แต่ลงไม่ได้ ผมก็เลยช่วยเขานิดหน่อย" หลินเนี่ยหรานอธิบาย "คนหัวอกเดียวกันทั้งนั้น ช่วยอะไรได้ก็ช่วยกันไป"

อันอิ๋งพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ "คุณอยู่ตึกไหนนะ"

หลินเนี่ยหรานทำหน้าซื่อตาใส "ตึกสี่ไงครับ"

"ตึกสี่?"

"คุณไม่ได้อยู่ตึกสามหรือตึกหกหรอกเหรอ"

หลินเนี่ยหรานมองสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของทุกคนในห้อง พลางทำหน้าลังเล น้ำเสียงแฝงความไม่มั่นใจ "ใช่ครับ…มีปัญหาอะไรเหรอ"

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—"

ในค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงนาฬิกาปลุกแหลมแสบแก้วหูดังขึ้นราวกับเสียงเร่งเร้าทวงวิญญาณ เถาหยวนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนี้ เธอเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์แล้วกดปิดนาฬิกาปลุกตามสัญชาตญาณ

ทว่าในวินาทีถัดมา เธอก็ได้สติขึ้นมาทันที ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบตัวด้วยความสับสน

ไม่ใช่ว่าเธอกับฉินรั่งอยู่ที่ลานทิ้งขยะ แล้วเจอศพที่คล้ายกับอันอิ๋งหรอกเหรอ…

ทำไมถึงมานอนหลับอยู่ที่นี่ได้?

เถาหยวนนวดขมับ ลุกขึ้นไปเปิดไฟในห้อง แสงไฟสาดส่องจนรอบด้านดูขาวซีด เงาของเฟอร์นิเจอร์บิดเบี้ยวไปมาใต้แสงไฟที่วูบไหว ดูราวกับจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

เธอหดคอด้วยความหวาดระแวง หันไปมองผ้าม่านที่ถูกลมหนาวพัดปลิวสะบัดแล้วเดินไปปิดหน้าต่าง ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นหญิงสาวพาสุนัขเดินเล่นอยู่ชั้นล่าง เธอกำลังจูงสุนัขสีขาวตัวหนึ่ง มีเสียงเห่าดังแว่วมาเป็นระยะ

ตอนกลางวันผู้หญิงคนนี้ไม่ได้จูงหมาสีดำหรอกเหรอ

ตกลงเธอเลี้ยงหมาไว้กี่ตัวกันแน่ ถึงได้สลับกันพามาเดินเล่นแบบนี้?

เถาหยวนไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่ได้คิดลงลึกในประเด็นนี้ จนกระทั่งเดินกลับมานั่งลงที่ขอบเตียงแล้วเห็นกระดาษโน้ตวางอยู่บนโต๊ะ ความคิดอันสับสนปนเปในหัวถึงได้ถูกกระชากกลับมาอย่างฉับพลัน

【เถาหยวน ร่างนี้ของเธอมีนิสัยชอบนอนกลางวัน ฉันไม่รู้ว่าเธอจะตื่นเมื่อไหร่เลยขอกลับไปก่อน ระวังตัวด้วยนะ】

ดูลายมือก็รู้ทันทีว่าเป็นฉินรั่งทิ้งไว้ให้

เถาหยวนสะบัดหัวแรงๆ ฉีกกระดาษโน้ตเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วโปรยทิ้งลงพื้น

โดนเล่นงานเข้าอีกจนได้ นิสัยของเจ้าของร่างเดิม แค่เผลอนิดเดียวก็ส่งผลกระทบต่อเธอโดยแทบไม่รู้ตัว

เถาหยวนเปิดโทรศัพท์เพื่อเช็กนาฬิกาปลุก

ของพรรค์นี้อย่างโทรศัพท์มือถือเลือนหายไปจากโลกมนุษย์ตั้งแต่วันที่กฎสิ่งประหลาดปรากฏขึ้นแล้ว จะมีก็แต่ในด่านพวกนี้เท่านั้นที่ยังคงใช้งานได้เหมือนในอดีต

เถาหยวนเปิดหน้านาฬิกาปลุกอย่างเก้ๆ กังๆ ตรวจดูเวลาที่เจ้าของร่างเดิมตั้งเอาไว้

เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่คนเดียว ในโทรศัพท์จึงมีนาฬิกาปลุกสำหรับตื่นนอนตั้งไว้เพียบ ทว่าเสียงที่ดังขึ้นเมื่อครู่ความจริงเป็นนาฬิกาปลุกเตือนให้เข้านอน ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มตรง

เธอยกมือนวดขมับไปพลาง เลื่อนดูข้อมูลอื่นๆ ในโทรศัพท์ไปพลาง ขณะเดียวกันก็ลุกขึ้นเอาเลื่อยไฟฟ้าเหน็บไว้ข้างเอว สวมเสื้อคลุมเตรียมจะออกไปสืบหาเบาะแสเพิ่มเติมข้างนอก

ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉินรั่งออกจากห้องหรือยัง แล้วตามหาเพื่อนร่วมทีมคนอื่นเจอหรือเปล่า

ทว่าจังหวะที่ก้าวเดิน นิ้วที่เลื่อนหน้าจอก็พลันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกอยู่ที่ลำคอ

ปลายนิ้วของเธอหยุดอยู่ที่รูปแรกสุดในอัลบั้ม

ภาพถ่ายล่าสุดในนั้น เป็นภาพใบหน้ายามหลับใหลของเธอที่หลับตาพริ้ม เส้นผมสีชมพูสยายยุ่งเหยิงอยู่ข้างใบหู มุมกล้องแทบจะแนบชิดติดกับหมอน คนที่ถือโทรศัพท์เครื่องนี้น่าจะมายืนอยู่ข้างเตียง และจ่อถ่ายแนบชิดใบหน้าเธอตรงๆ

มุมมองของการแอบถ่ายอย่างชัดเจน

เวลาที่บันทึกภาพคือ 22:59 น.

ตอนนี้คือเวลาห้าทุ่มหนึ่งนาที

เพิ่งถ่ายไปเมื่อกี้นี้เอง!

ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากไขสันหลังขึ้นสู่กระหม่อมในชั่วพริบตา ขนท้ายทอยลุกชัน ปลายนิ้วที่กำโทรศัพท์เย็นเฉียบจนแข็งทื่อ

เธอค่อยๆ ล็อกหน้าจอ ผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบาที่สุด แล้วเบนสายตามองไปยังห้องนั่งเล่นที่มืดสนิทช้าๆ

ห้องนั่งเล่นไม่ได้เปิดไฟ บริเวณโถงทางเข้า ระเบียง หลังประตูห้อง ทุกเงามืดดูราวกับมีร่างของใครบางคนหมอบซุ่มอยู่ กำลังจ้องมองทุกความเคลื่อนไหวของเธอผ่านผนังตาไม่กะพริบ

กฎของหญิงสาวที่อาศัยอยู่คนเดียวดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัว

【4. เพื่อนบ้านห้อง 302 ของคุณดูเหมือนจะมีเจตนาร้ายต่อคุณ โปรดระมัดระวังและแยกแยะให้ดี】

【5. เพื่อนบ้านห้อง 304 ของคุณดูเหมือนจะมีท่าทีเป็นศัตรูกับคุณ】

ตกลงแล้ว…เป็นใครกันแน่?

หากเป็นตัวเถาหยวนเอง เธอไม่มีทางหลับลึกจนมีคนเข้ามาประชิดตัวขนาดนี้แล้วยังไม่รู้เรื่องแน่นอน แต่ตอนนี้เธอได้รับอิทธิพลจากกฎของหญิงสาวที่อาศัยอยู่คนเดียว หลายสิ่งหลายอย่างจึงอยู่นอกเหนือการควบคุม

เถาหยวนข่มความหวาดผวาที่แล่นพล่านขึ้นมา มือกระชับด้ามเลื่อยไฟฟ้าแน่น ค่อยๆ ย่องออกจากห้องนอน

ในห้องนั่งเล่น มีเพียงแสงสลัวรางตรงหน้าต่าง เป็นแสงไฟถนนด้านนอกที่สาดส่องเข้ามา

ทว่าแสงนั้นไม่อาจสาดเข้ามาได้เต็มที่ เพราะถูกเงาดำทะมึนหลังม่านหน้าต่างบดบังเอาไว้

คล้ายสัมผัสได้ว่าเธอรับรู้อะไรบางอย่างแล้ว สิ่งที่อยู่ในห้องจึงไม่หลบซ่อนอีกต่อไป มันค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังผ้าม่าน

สิ่งที่เดินออกมาคือสิ่งประหลาดตัวหนึ่ง ทั่วร่างเต็มไปด้วยอวัยวะของสัตว์ประหลาด ทั้งกรงเล็บและกีบเท้า

แต่มันกลับมีใบหน้าเป็นมนุษย์

แผ่นหนังมนุษย์พลันบินหวือออกมาจากอกเสื้อของเถาหยวน ลอยขวางอยู่ตรงหน้าเธอ

【จำนวนสิ่งประหลาด ณ ที่นี้: N, ระดับ: อันตรายสูงมาก!!! คำแนะนำ: ตรงหน้าคือสิ่งประหลาดคนจรจัด ไร้งานทำ ชอบคุกคามกลุ่มคนที่อ่อนแอที่สุด หากแสดงความขี้ขลาดออกมาก็ตายลูกเดียว!】

ที่แท้ก็แค่เศษสวะที่เก่งแต่กับคนอ่อนแอ

แววตาของเถาหยวนยิ่งทอประกายเย็นเยียบ เธอคว้าแผ่นหนังมนุษย์ยัดกลับเข้าอกเสื้อ มือกระตุกที่ข้างเอว เลื่อยไฟฟ้าสีชมพูขนาดยักษ์ก็ตกลงสู่อุ้งมือทันที

ฟันเลื่อยหมุนด้วยความเร็วสูง ประกายไฟละเอียดบาดตากระเด็นวูบวาบ

"ไปตายซะ!"

เสียงเลื่อยไฟฟ้าแหลมบาดหูและบ้าคลั่งฉีกกระชากความเงียบงันของตึกสี่เป็นชิ้นๆ เถาหยวนใช้มือขวากุมเลื่อยไฟฟ้าไว้แน่น สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนของโซ่เลื่อยแล้วใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเปิดใช้งานระบบชาร์จพลังของเลื่อยไฟฟ้าทันที ตั้งการ์ดมั่นคงอยู่เบื้องหน้า

ขณะเดียวกัน มือซ้ายของเธอก็ดึงมีดสั้นเล่มกะทัดรัดออกจากกระเป๋า อัดพลังงานเข้าไปกระตุ้นจนกลายเป็นมีดสั้นพร้อมใช้งานในพริบตา

"โฮก!"

จังหวะที่เธอชักอาวุธเปิดฉากโจมตี สิ่งประหลาดก็คำรามแล้วพุ่งกระโจนเข้ามา เครื่องหน้ามนุษย์บนใบหน้าบิดเบี้ยวเบียดกันเป็นก้อน เผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวน่าสะอิดสะเอียน กีบสัตว์นานาชนิดตามลำตัวกวัดแกว่งไม่หยุด ฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเถาหยวน

เถาหยวนไม่ถอยหนี ขณะเอี้ยวตัวหลบการพุ่งจู่โจม มือซ้ายก็ตวัดมีดสั้นสกัดการหันกลับมากัดของศีรษะสิ่งประหลาดไว้

"ฉี่——!"

สิ่งประหลาดที่กัดโดนมีดสั้นถูกพลังงานบนใบมีดแผดเผา มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กรงเล็บอสุรกายทั่วร่างต่างตะกุยเข้าใส่ศีรษะของเธอ

"เคร้ง!"

เถาหยวนเอี้ยวตัว เลื่อยไฟฟ้ายักษ์ในมือขวาที่กำลังชาร์จพลังสกัดกั้นกรงเล็บแหลมคมเหล่านั้นไว้ได้ทั้งหมด เธออาศัยจังหวะนั้นพลิกมีดสั้นในมือ ฟันสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเหี้ยมเกรียมติดต่อกันหลายครั้ง กีบสัตว์หนาทึบหลายข้างถูกตัดขาดกระเด็น ร่วงลงสู่พื้นจนเกลี้ยงเกลา