บทที่ 94 คู่แฝด

【ข้อควรรู้ในการใช้งานระบบร่างแยกสูตรโกง:

หนึ่ง…

ห้า ร่างแยกจะสมบูรณ์แบบได้ก็ต่อเมื่อเติมเต็มเรื่องราวเบื้องหลังแล้วเท่านั้น

หก หลังจากเปิดร้านค้าระบบแล้ว จะมีการรีเฟรชร้านค้าลดราคาเป็นระยะ โดยเวลารีเฟรชของร้านค้าลดราคาคือ ทุก 72 ชั่วโมง

เจ็ด ระบบ V2 เพิ่มฟังก์ชันแต้มการแสดงขึ้นมา โดยแต้มการแสดงกำหนดให้โฮสต์สวมบทบาทร่างแยกเพื่อให้ผู้อื่นยอมรับในตัวตนและคาแรกเตอร์ ยิ่งสวมบทบาทได้แนบเนียนสมบูรณ์ มีคนยอมรับมากเท่าไร แต้มการแสดงของการ์ดใบนี้ก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

แปด สามารถใช้แต้มการแสดงเพื่ออัปเกรดระดับการ์ด ปลดล็อกเรื่องราวเบื้องหลังตัวตนของการ์ด กำหนดเรื่องราวเบื้องหลังของการ์ดได้เอง และเพิ่มระดับของระบบ

เก้า มิติระบบสามารถเก็บได้เฉพาะไอเทมที่ระบบสร้างขึ้นเท่านั้น และสามารถใช้แต้มการแสดงเพื่อเพิ่มระดับมิติระบบได้

สิบ…】

ตั้งแต่ข้อสิบเป็นต้นไปตัวหนังสือก็มองไม่เห็นอีกแล้ว ต้องรออัปเกรดครั้งต่อไปถึงจะเห็นได้ แต่ขีดความสามารถที่ปลดล็อกจากการอัปเกรดเหล่านี้ก็เกินกว่าที่หลินเนี่ยหรานคาดไว้มากโข

ที่แท้การ์ดยังอัปเกรดได้ด้วย ถ้าอย่างนั้นระดับ F ของไป๋หยางก็จะได้ขยับขึ้นไปข้างบนเสียที

"007 เรื่องภูมิหลังของการ์ดนี่มันยังไงกัน เล่าให้ละเอียดหน่อยสิ"

【โฮสต์ครับ ขีดความสามารถของการ์ดทุกใบล้วนเกี่ยวข้องแนบแน่นกับภูมิหลังของเขา เวลาที่สุ่มได้มาจากตู้การ์ด ระบบร่างแยกจะสร้างภูมิหลังขึ้นมาให้ส่วนหนึ่ง】

【แต่ภูมิหลังนี้เป็นเพียงที่พึ่งพิงพลังความสามารถของพวกเขาเท่านั้น ยังไม่สมบูรณ์ หากอยากให้พวกเขาอัปเกรดได้ โฮสต์จำเป็นต้องมอบภูมิหลังและประสบการณ์ที่เหมาะสมให้พวกเขาก่อน เมื่อมีความทรงจำ การ์ดถึงจะนับว่ามีตัวตนอยู่อย่างแท้จริง】

【พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาคือตัวละครที่คุณสร้างขึ้น ตอนนี้คุณต้องเติมอดีตของตัวละครให้พวกเขา เพียงแต่จุดจบที่ถูกกำหนดไว้แล้วไม่อาจเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะจุดจบของการ์ดผีประหลาด】

การ์ดผีประหลาดงั้นเหรอ เงื่อนไขเบื้องต้นของการกลายเป็นผีประหลาดก็คือความตาย พูดอีกอย่างคือจุดจบของการ์ดผีประหลาดทั้งหมดไม่มีทางหนีพ้นคำว่าตายไปได้เลย

หลินเนี่ยหรานเรียกการ์ดสามใบที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้ออกมา

การ์ดระดับ S เปล่งประกายสีทองอร่าม การ์ดระดับ B ทอแสงสีม่วงจางๆ และการ์ดระดับ F ที่ส่องแสงสีขาว

【เยว่เย่/เยี่ยเยว่ (ปลดล็อกเอฟเฟกต์การ์ดพิเศษตามการอัปเกรดของระบบ)

ระดับ: S/SS

แต้มการแสดงที่มี: 10,000】

【ฮวาอวี่/วิญญาณร่อนเร่

ระดับ: B

แต้มการแสดง: 600】

【ไป๋หยาง/นักเชิดหุ่น

ระดับ: F

แต้มการแสดง: 13,000】

ในการ์ดสามใบนี้ ไป๋หยางที่ปรากฏตัวบ่อยที่สุดมีแต้มการแสดงมากที่สุด ส่วนฮวาอวี่ที่ปรากฏตัวค่อนข้างน้อยและแทบไม่ได้ลงมือ มีแค่ 600 แต้มเท่านั้น

หลินเนี่ยหรานพอจะเข้าใจแล้วว่าต้องหาแต้มการแสดงนี้อย่างไร

ข้อกำหนดหลักของแต้มการแสดงคือเวลาสวมบทบาทคาแรกเตอร์การ์ดจะต้องไม่ออกนอกบท ไม่ตัดสินใจในเรื่องที่ขัดกับนิสัยของตัวละคร

อย่างเช่นการ์ดที่มีนิสัยกระหายเลือด แต่เขากลับสั่งให้ไปช่วยคนอย่างไร้สาเหตุ นั่นก็จะเกิดกรณีคาแรกเตอร์พังทลายเพราะหลุดบท

ทว่าจุดนี้กลับเป็นสิ่งที่หลินเนี่ยหรานกังวลน้อยที่สุด เพราะการ์ดของเขาทั้งหมดก็คือตัวบุคลิกเอง แล้วตัวบุคลิกเองจะหลุดบทได้อย่างไร

"การ์ดของเยว่เย่นี่แสดงร่างสมบูรณ์แล้วเหรอ" หลินเนี่ยหรานคีบการ์ดเยว่เย่ขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลังจากระบบอัปเกรด หน้าการ์ดใบนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง บนหน้าการ์ดไม่ได้มีแค่เยว่เย่คนเดียวอีกต่อไป ข้างกายเขายังมีชายหนุ่มอีกคนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเขาทุกประการ แถมยังมีดวงตาสีเขียวล้ำลึกยิ่งกว่า ท่อนล่างของร่างกายแช่อยู่ในน้ำ

การ์ดพิเศษใบนี้ ตอนที่สุ่มได้มาครั้งแรก เขาก็รู้อยู่แล้วว่ามีอีกตัวตนหนึ่งถูกขังอยู่ในการ์ดด้วยเหตุผลบางอย่าง

ตอนที่เขาเปิดใช้งานในตอนนั้น เขาเลือกสองบุคลิกผสานเข้าไปในการ์ด แต่ท้ายที่สุดคนที่ตื่นขึ้นมากลับมีเพียงคนเดียว

กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เขาถึงได้รู้ เป็นเพราะอีกคนในการ์ดใบนี้มีระดับ SS ส่วนระบบขั้นหนึ่งรองรับได้สูงสุดแค่ระดับ S เท่านั้น สถานการณ์ของการ์ดใบนี้ค่อนข้างพิเศษ อีกตัวตนที่มีระดับสูงกว่าจึงไม่สามารถออกมาได้ ทำได้เพียงหลับใหลต่อไป

บนหน้าการ์ดเดิมทีมีเพียงเยว่เย่กางร่มเดินอยู่บนถนนโบราณลำพัง ทว่าตอนนี้ใต้ร่มของเขากลับมีคนร่างเปียกโชกเพิ่มขึ้นมาอีกคน ผิวของเขาขาวซีดจนแทบโปร่งแสง ในดวงตาล้ำลึกคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความมุ่งร้ายที่แตกต่างจากความอ่อนโยนของเยว่เย่อย่างสิ้นเชิง

【ฝาแฝด/เยว่เย่, เยี่ยเยว่

ระดับ: S/SS

ตัวตน: มนุษย์/ผีประหลาด

ภูมิหลัง: ยังไม่ปลดล็อก

คำอธิบาย: สองพี่น้องจากหมู่บ้านโบราณบนภูเขา ดูเหมือนคนพี่จะมีวิชาดาบยาวขั้นเลิศภพ ชอบอ่านตำราและกลั่นแกล้งน้องชาย ส่วนคนน้องเก่งกาจด้านการค้าขายมากกว่า ทั้งยังติดพี่ชาย น่าเสียดายที่ต้องมาด่วนจากไปตั้งแต่วัยเยาว์】

นี่ถึงจะเป็นโฉมหน้าที่แท้จริงของการ์ดฝาแฝดใบนี้

หลินเนี่ยหรานมองการ์ดใบนี้แล้วรู้สึกว่าแรงบันดาลใจพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

น่าเสียดายที่แต้มการแสดงของการ์ดฝาแฝดมีเพียง 10,000 แต้ม หากอยากจะเพิ่มภูมิหลังของเขาจำเป็นต้องใช้แต้มการแสดงถึงหนึ่งแสนแต้ม

คงเป็นเพราะที่ผ่านมาคนที่ปรากฏตัวมีแค่เยว่เย่ ส่วนเยี่ยเยว่ออกมาน้อยเกินไป แต้มการแสดงจึงไม่สูง

หลินเนี่ยหรานวางการ์ดไว้ข้างๆ ก่อน แล้วเปิดตู้สุ่มการ์ดของระบบอย่างอดใจไม่ไหว ระบบขั้นสองมีตู้การ์ดสองตู้ รูปร่างเป็นหลุมดำเหมือนกันทั้งคู่

หลินเนี่ยหรานใช้การ์ดนำโชค จากนั้นก็กดสิทธิ์สุ่มฟรีสิบครั้งที่ระบบมอบให้อย่างใจร้อนทันที

การ์ดสิบใบถูกหลุมดำพ่นออกมาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางแสงสีฟ้าธรรมดาๆ การ์ดเปล่งประกายสีทองอร่ามสองใบก็โผล่ขึ้นมาพร้อมกันอย่างเหนือความคาดหมาย!

สุ่มสิบครั้งได้ทองคู่เลยเหรอ! หลินเนี่ยหรานไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเรื่องน่ายินดีแบบนี้ เขาจ้องมองการ์ดสีทองสองใบตาเป็นประกาย

【ว้าว ยินดีด้วยครับโฮสต์!】007 เองก็คิดไม่ถึงว่าจะได้การ์ดระดับ S ขึ้นไปถึงสองใบ รีบส่งเสียงสังเคราะห์ร้องเชียร์ทันที

หลินเนี่ยหรานหยิบการ์ดแสงสีทองใบแรกขึ้นมาดูข้อมูลอย่างเบิกบานใจ

【นักเขียน

ระดับ: SS

ตัวตน: มนุษย์

ภูมิหลัง: ยังไม่ปลดล็อก

คำอธิบาย: "แต่งกายภูมิฐาน สุภาพอ่อนโยน" เขาเรียกขานตัวเองเช่นนั้น เขาชอบใช้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูอ่อนแอขี้โรคมาบดบังงานอดิเรกเปื้อนเลือดเล็กๆ น้อยๆ ของตนเอง ซึ่งเขาเรียกมันว่าศิลปะ ดูเหมือนว่าจะเป็นมือฉมังเรื่องแกล้งป่วยเพื่อผัดผ่อนส่งต้นฉบับ】

นักเขียนกระชากผ้าห่มที่คลุมหน้าอยู่ออก ผมยาวชี้ฟูกระเซิง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จางลง เพียงแต่สายตาที่มองไปยังฮวาอวี่แฝงไอสังหารไว้รางๆ

ฮวาอวี่แสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อย มือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ชูนิ้วกลางให้ด้วยท่าทีสุภาพ

นักเขียนหลับตาลง ปรับลมหายใจ ก่อนจะเขียนลงบนสมุดอย่างรวดเร็วให้อันอิ๋งกับหลินเนี่ยหรานดู:

【ผมชื่อจี้เฟิงไป๋ สวัสดีครับ

คุณเถ้าแก่หลิน ดูเหมือนว่าตัวตนของเราที่นี่จะเป็นเพื่อนบ้านที่ค่อนข้างสนิทกัน ขอบคุณที่พาผมมาที่นี่นะ】

หลินเนี่ยหรานยิ้มอย่างมีมารยาท จี้เฟิงไป๋หันไปมองฮวาอวี่ที่กำลังอารมณ์บูด แล้วสะบัดปากกาเขียนลงไปอีกหนึ่งประโยค:

【พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้น อย่าทำตัวเป็นศัตรูกันขนาดนั้นเลยน่า】

ฮวาอวี่เปิดฉากโจมตีแบบไม่เลือกหน้า น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลแต่แฝงความก้าวร้าวเชือดเฉือน "อย่าเอาหน้าตาแบบนี้มามองฉัน มันจะอ้วก"

【ผีประหลาดก็อ้วกเป็นด้วยเหรอ ไม่เคยเห็นเลยแฮะ บางทีผมอาจจะเขียนเรื่อง…】

เมื่อเห็นว่าจี้เฟิงไป๋ให้เธอดูประโยคนี้เสร็จแล้วพลิกหน้ากระดาษเตรียมจะลงมือเขียนเรื่องราวขึ้นมาจริงๆ หลินเนี่ยหรานจึงรีบคว้ามือของเขาไว้แล้วยิ้มพลางกล่าว "คุณครับ คุณไม่หิวเหรอ รีบไปซื้ออะไรกินเถอะครับ"

ดวงตาสีดำขลับของนักเขียนจ้องมองมือของหลินเนี่ยหรานที่กุมมือตนไว้ตรงๆ เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะสะกดกลั้นความกระหายลึกๆ ในใจที่ร่ำร้องอยากจะตัดมันมาสะสมเอาไว้ได้ จากนั้นจึงเลิกคิ้วยิ้มตาหยี

【ตกลง ขอบคุณที่เตือนนะ】

สายตาที่อันอิ๋งจ้องมองหลินเนี่ยหรานพลันเปลี่ยนเป็นระแวดระวังขึ้นมาทันที

พวกเขาดูสนิทกันมาก?

เถ้าแก่หลินไปรู้จักกับคนพวกนี้ได้ยังไง แค่เพราะร่วมทางกันมางั้นเหรอ

มือคู่ที่อยู่ด้านหลังรถเข็นเข็นจี้เฟิงไป๋ผ่านหน้าอันอิ๋งไป จู่ๆ ก็หยุดชะงักลง ก่อนจะเอียงคอมองสำรวจเขา

【หนุ่มงามขี้โรคนี่หว่า คุณพระช่วย! หน้าตาฟ้าประทานชัดๆ!】

【รถเข็นนี่เป็นวัตถุประหลาดอะไรกันเนี่ย มือสองข้างข้างหลังนั่นดูหลอนชะมัด】

【คนนี้ดูอ่อนแอจังแฮะ】

【อาจจะเป็นฝ่ายสนับสนุนรึเปล่า ในองค์กรก็ต้องมีคนประเภทนี้อยู่แล้วนี่】

【องค์กรนี้คัดหน้าตาเข้าทำงานปะเนี่ย】

【พวกแกไม่ได้ดูห้องถ่ายทอดสดของเถาหยวนเหรอ คนคนนี้เพิ่งจะช่วยเถาหยวนไปเมื่อกี้เองนะ โคตรเก่งเลย! ท่าทางจะฆ่าผีประหลาดระดับ A ขึ้นไปด้วยซ้ำ!】