บทที่ 93 การ์ดใบใหม่

“ไอ้หยา ตาแก่อย่างฉันไม่ได้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อมานานแล้ว ถ้ามีคนเก่งๆ มาเล่นด้วยสักสองสามตาก็คงสมใจตาแก่แล้วละนะ”

คราวนี้เป็นเสียงของชายชรา

“ลูกบ้านฉันเนี่ย วันๆ ทำอะไรก็ไม่เอาไหน แข่งอะไรก็สู้เขาไม่ได้สักอย่าง สู้เธอมาเป็นลูกของฉันแทนดีกว่าไหมล่ะ แม่จะทุ่มเทเลี้ยงดูเธอให้สุดความสามารถเลย”

คราวนี้เป็นเสียงของผู้หญิง

เสียงของทั้งสามคนเป็นตัวแทนของสามด่านที่พวกเขาต้องเข้าร่วมต่อจากนี้ ซึ่งฟังดูแล้วไม่มีด่านไหนรับมือง่ายเลยสักด่าน

อันอิ๋งเพิ่งกลับมาจากเกมรอบที่แล้ว พูดได้ว่าเขากับเซิ่งฉิงเฉียวดวงซวยถึงขีดสุด พอกลางคืนมาเยือน มีด่านสิบรอบ พวกเขาก็ถูกเลือกไปเสียเก้ารอบ

คนที่นี่ต่างเคยได้ยินกิตติศัพท์ความซวยระดับตำนานของทั้งคู่ จึงพากันตีตัวออกห่าง ไม่มีใครอยากนั่งข้างๆ ให้พลอยติดเสนียดความซวยไปด้วย

ผ่านไปสิบกว่านาที แสงสว่างวาบขึ้น เซิ่งฉิงเฉียวก็อันตรธานหายไป เห็นได้ชัดว่าถูกเลือกเข้าด่าน ทิ้งให้อันอิ๋งนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

คนในร้านหายไปถึงหนึ่งในสามในพริบตา มินิมาร์ตที่เคยคึกคักพลันเงียบเหงาลงถนัดใจ

อันอิ๋งนวดขมับ หลับตาลงพักผ่อนชั่วครู่

ด่านรอบถัดไปอาจจะสุ่มโดนเขาก็ได้ เขาต้องเก็บแรงเอาไว้ให้มากพอ

ผู้คนจำนวนมากในโซนพักผ่อนของซูเปอร์มาร์เก็ตต่างคิดเช่นเดียวกัน จึงพากันหลับตาพักเอาแรง ชั่วขณะนั้นภายในซูเปอร์มาร์เก็ตเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน

ทว่าในตอนนั้นเอง ประตูกระจกกลับถูกผลักเข้ามาด้านใน เสียงกระทบกันเบาๆ ทำให้ทุกคนลืมตาขึ้นมาอย่างระแวดระวัง

นอกประตูมีคนสองคนก้าวตามกันเข้ามา

คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มผมสั้นที่กำลังหาวหวอดๆ ดูไร้ชีวิตชีวา

อีกคนนั่งอยู่บนเบาะนุ่มของเก้าอี้รถเข็น เป็นชายหนุ่มรูปร่างอ่อนแอ มีผมสีดำยาวประบ่าดัดลอนคลายตรงปลาย

เก้าอี้รถเข็นของชายหนุ่มมีเอกลักษณ์แปลกตา ดูคล้ายรถเข็นไม้โบราณ ทุกครั้งที่เลื่อนไปข้างหน้าจะมีเสียงไม้เสียดสีกับพื้นดังครืดคราด พอได้ยินแวบแรกแล้วชวนให้รู้สึกเหมือนเสียงหัวคนตกกระทบแล้วกลิ้งไปตามพื้น

ที่สะดุดตายิ่งกว่านั้นคือ บนที่จับด้านหลังเก้าอี้รถเข็น มีมือคนสีขาวซีดสองข้างที่ถูกตัดขาดจากข้อมือลอยเคว้งจับอยู่ และมือคู่นั้นเองที่กำลังเข็นรถให้เคลื่อนไปข้างหน้า

ทั้งสองคนดูเหมือนไม่รู้จักกัน ทันทีที่เข้าร้านมาก็กวาดสายตามองสำรวจด้านในซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นอย่างแรก

ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้แบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเป็นโซนพักผ่อนที่มีคนนั่งอยู่แน่นขนัด อีกครึ่งหนึ่งเป็นโซนขายของอันเงียบเหงาวังเวง

หลินเนี่ยหรานเดินเข้าประตูมาแล้วสบตากับภาษาดอกไม้ที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงิน ภาษาดอกไม้พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

หลินเนี่ยหรานทำเป็นไม่รู้จักเธอ เขาหาวหวอดๆ พลางเดินตรงไปยังชั้นวางสินค้าที่เล็งไว้เพื่อเลือกหาของกิน

ชายหนุ่มท่าทางขี้โรคแต่หน้าตางดงามหมดจดซึ่งอยู่ด้านหลังเขาก็กำลังมองภาษาดอกไม้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ก่อนจะได้ค้อนวงใหญ่กลับมา

ภาษาดอกไม้: การ์ดมนุษย์อีกแล้ว เสียดายที่การ์ดสิ่งประหลาดอีกใบของผู้เลี้ยงดูไม่อยู่… กะจะมาเบ่งใส่ฉันเต็มที่เลยสินะ

และก็เป็นไปตามคาด ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น แววตาเผยความยียวนท้าทายออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง

มือของภาษาดอกไม้ที่วางทาบอยู่บนเคาน์เตอร์ออกแรงกดลงไป จนเคาน์เตอร์ปริร้าวทันที

"แค่กๆ…"

ชายหนุ่มยกมุมปากยิ้มบางๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วฉับพลัน ร่างผอมบางค้อมลงเล็กน้อย พลางไอค่อกแค่กออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง ดูทรมานเหลือแสน

เมื่อได้ยินเสียงไอ คนส่วนใหญ่ก็หันมามองด้วยความสงสัย

นี่ก็มาร่วมด่านด้วยเหรอ คนพิการเนี่ยนะ สภาพแบบนี้เข้ามาแล้วยังจะรอดชีวิตได้อีกเหรอ

ทำไมถึงรู้สึกว่าคนคนนี้คล้ายมนุษย์แต่ก็ไม่เหมือนมนุษย์ อาจเพราะสีหน้าของเขาขาวซีดและดูอ่อนแอเกินไป แม้ใบหน้างดงามจะช่วยขับเน้นให้ความซีดเซียวดูนุ่มนวลลงบ้าง แต่ก็ไม่เหมือนคนเป็นๆ เอาเสียเลย

ดูคล้ายพวกปีศาจล่อลวงใจคนตามในหนังสือมากกว่า

ตอนแรกอันอิ๋งก็มองดูอย่างเย็นชาเหมือนคนอื่นๆ จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นรอยสีแดงอันคุ้นตาตรงนิ้วนางของคนที่กำลังกำหมัดจ่อริมฝีปากไออยู่

ลายจิ้งจอก

ลวดลายนั้นพันรัดรอบปลายนิ้วอย่างแนบชิดราวกับแหวนสีแดง ดวงตาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คู่หนึ่งถูกวาดให้เรียวยาว ยิ่งขับให้ดูอาลัยอาวรณ์และผูกพันลึกซึ้ง

อันอิ๋งผุดลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาชายหนุ่มทันที

จังหวะนั้นเอง ภาษาดอกไม้ที่จ้องท่าทางอ่อนแอเปราะบางของชายหนุ่มก็สะกดอารมณ์ฉุนเฉียวไม่ไหวอีกต่อไป เธอเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ

"นายจะมาแส่ทำไม ที่นี่มีฉันคอยดูอยู่แล้ว" แม้เสียงจะยังคงกังวานเศร้าสร้อย ทว่าใครๆ ก็ฟังออกถึงกระแสความโมโหในนั้น

ชายหนุ่มเอียงคอ รอยยิ้มตรงมุมปากกว้างขึ้น แต่พอหางตาของหลินเนี่ยหรานเหลือบมองมาทางนี้ เขาก็เปลี่ยนกลับเป็นสีหน้าบอบบางอ่อนแอในพริบตา

หลินเนี่ยหรานหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหนึ่งถ้วยเพื่อไปจ่ายเงิน พอดีเกือบจะชนเข้ากับอันอิ๋งที่เดินเข้ามา วินาทีที่สบตากัน ทั้งคู่ต่างจำกันได้ทันที

"เถ้าแก่หลิน?" เนื่องจากตอนนั้นการสร้างศาสตราประหลาดค่อนข้างซับซ้อน อันอิ๋งจึงติดต่อส่วนตัวกับหลินเนี่ยหรานอยู่บ่อยครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลินเนี่ยหรานจึงถือว่าสนิทที่สุดในทีม

"คุณอันอิ๋งนี่เอง บังเอิญจังครับ" หลินเนี่ยหรานมองมืออันว่างเปล่าและโต๊ะที่สะอาดสะอ้านของอีกฝ่ายพลางเอ่ย "คุณไม่ซื้ออะไรกินหน่อยเหรอ"

"ผมกินมาแล้วครับ" อันอิ๋งตอบ "ทำไมคุณเพิ่งมาล่ะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นคุณเลย"

"หมายความว่าไง ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เห็นคุณนะ เดี๋ยวค่อยคุยรายละเอียดกัน ผมขอจ่ายเงินก่อน" หลินเนี่ยหรานแกว่งถ้วยบะหมี่ในมือพลางบอก

อันอิ๋งพยักหน้า สายตาเลื่อนไปจับจ้องชายหนุ่มบนเก้าอี้รถเข็นที่เอาแต่มองหลินเนี่ยหรานตาไม่กะพริบตั้งแต่แรก

ชายหนุ่มบนเก้าอี้รถเข็นสังเกตเห็นสายตาของเขาจึงเอียงหน้ามองตอบ ตรงหางตาคล้ายมีประกายสีแดงวาบผ่าน เขาหันมายิ้มให้อันอิ๋ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องแผ่นหลังของหลินเนี่ยหรานเขม็งต่อ

พอเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งมั่นใจว่าลวดลายบนมือของคนคนนี้คือลายจิ้งจอกจริงๆ

คนคนนี้นั่งเก้าอี้รถเข็น ท่าทางดูหมดจดอ่อนแอขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนขององค์กรด้วยเหมือนกัน

ภาษาดอกไม้รับบะหมี่มาจากมือของหลินเนี่ยหราน พยายามกดน้ำเสียงดีใจเอาไว้ "ขอบคุณที่อุดหนุนค่ะ สี่หยวนนะคะ"

หลินเนี่ยหรานหยิบธนบัตรห้าหยวนส่งให้เธอ

ภาษาดอกไม้เอ่ยเสียงนุ่ม "รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันทอนเงินให้"

ชายหนุ่มบนเก้าอี้รถเข็นเหลือบมองภาษาดอกไม้ สลับกับมองหลินเนี่ยหรานที่กำลังยิ้มอยู่ ก่อนจะก้มหน้าไอโขลกๆ ออกมาอย่างรุนแรงกะทันหัน

"แค่กๆ…"

"คุณเป็นอะไรไปน่ะ" หลินเนี่ยหรานทำท่าตกใจ หันไปมองเขาอย่างเลิกลั่ก

อันอิ๋งเองก็ตกใจกับสภาพที่อ่อนแรงจนดูเหมือนจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ ทั้งสองคนยืนล้อมคนพิการคนนี้ด้วยความเก้ๆ กังๆ

"อากาศหนาวเกินไป คุณใส่เสื้อผ้าน้อยขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเป็นหวัดแน่" อันอิ๋งมองเสื้อไหมพรมตัวบางบนร่างของเขาแล้วพูดขึ้น

"…แค่กๆ…" ชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธ ดึงความสนใจของหลินเนี่ยหรานกลับมาได้สำเร็จ รอยยิ้มตรงมุมปากแทบจะกดเก็บไว้ไม่อยู่

เขาก้มหน้าล้วงสมุดโน้ตออกมาจากอกเสื้อ เปิดหน้าว่างแล้วเขียนลงไปอย่างรวดเร็ว

【ผมไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ】

เขา…พูดไม่ได้งั้นเหรอ อันอิ๋งประหลาดใจ นอกจากขาทั้งสองข้างจะขยับไม่ได้แล้ว ยังเป็นใบ้อีกหรือนี่

พูดไม่ได้แต่กำเนิด ไม่อยากพูด หรือว่าถูกกฎจำกัดไว้จนพูดไม่ได้กันแน่

ชั่วพริบตานั้นในหัวของเขาก็ผุดความเป็นไปได้สารพัดอย่าง

ภาษาดอกไม้ทอนเงินให้หลินเนี่ยหรานด้วยแววตาเย็นชา พอเห็นท่าทางของชายหนุ่ม เธอก็ดึงผ้าห่มผืนหนึ่งจากด้านหลังแล้วโยนไปข้างหน้า ผ้าห่มผืนใหญ่คลุมพรึบเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มพอดี

ใบหน้าที่กำลังแกล้งทำตัวน่าสงสารถูกผ้าห่มคลุมมิด หลินเนี่ยหรานชะงักไป นึกขำอยู่ในใจ

【โฮสต์ไม่ต้องเป็นห่วง การ์ดจะไม่มีทางเกิดอาการป่วยที่ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยในชีวิต】

การ์ดระดับ SS จะมาล้มหมอนนอนเสื่อเพราะอาการไอเนี่ยนะ

เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ของการ์ดตัวเอง หลินเนี่ยหรานจะไม่รู้ทันได้ยังไง

เมื่อสามชั่วโมงก่อน หลินเนี่ยหรานมีเวลาปลีกตัวอยู่คนเดียว และหลังจากแน่ใจว่าจะไม่มีใครมารบกวน เขาก็เปิดระบบขึ้นมา

【ระบบอัปเกรดเป็น V2 สำเร็จแล้ว เปิดใช้งานฟังก์ชันแต้มการแสดง】

【ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกร้านค้าระบบแล้ว!】

【ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกมิติระบบ V1】

【ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกตู้สุ่มการ์ดระดับกลาง】

【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัลการอัปเกรด: สิทธิ์สุ่มฟรี 10 ครั้งในตู้สุ่มการ์ดระดับกลางหนึ่งสิทธิ์】

【คู่มือการใช้งานระบบได้รับการอัปเดตแล้ว ต้องการเปิดดูหรือไม่】

"ดู"

ตัวอักษรที่คุ้นตาค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาทีละบรรทัด