บทที่ 92 ด้านมืด

ฉินรั่งรีบเข้าไปประคองเถาหยวนที่หงายหลังล้มพับลงไปทันที เหลียงซินจินลนลานคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอไว้ได้ พอเปิดดูก็พบว่าเป็นเสียงนาฬิกาปลุก

“พี่ใหญ่ ดูนี่สิครับ”

เขายื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าฉินรั่ง หน้าจอบอกเวลา 14:30 น. เป็นนาฬิกาปลุกเวลาตื่นนอน

“บทบาทของเธอน่าจะมีนิสัยชอบนอนกลางวัน” ฉินรั่งกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วสอดมือช้อนใต้รักแร้ของเถาหยวน ให้เธอพิงร่างเขาไว้ “พวกเรากลับก่อนละ นายก็รีบกลับไปเถอะ ระวังตัวด้วย”

“ได้ครับๆ”

ฉินรั่งรีบพาเถาหยวนกลับไป อาการแบบนี้น่าจะเกิดจากการไม่ได้พักผ่อนในช่วงเวลานอนกลางวัน ส่งผลให้จู่ๆ ก็ผล็อยหลับลึกกะทันหัน เขาต้องรีบพาเธอกลับบ้านให้เร็วที่สุด

ช่วงเวลาอาหารเย็น ฉินรั่งกลับมาถึงบ้าน ลูกสาวของเขากำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา ส่วนแม่ก็ทำมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หลังจากผ่านพ้นมื้อค่ำมาได้อย่างปลอดภัยโดยไม่มีอุบัติเหตุ ฉินรั่งก็ไม่ได้เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ เขาแกล้งกุเรื่องส่งเดชว่าทำงานเหนื่อยมาก แล้วทิ้งตัวลงนอนแกล้งหลับบนเตียง พร้อมกับแอบกลืนยาที่ไป๋หยางให้มาลงคอ

ห้องน้ำต้องเป็นพื้นที่อันตรายที่มีกฎหลายข้อผูกอยู่แน่ หลบเลี่ยงได้สักวันก็ต้องหลบไปก่อน

เขาต้องนอนเตียงเดียวกับแม่ที่เป็นสิ่งประหลาด แถมตกดึกยังต้องออกไปข้างนอก ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉินรั่งจึงต้องระวังไม่ให้สิ่งประหลาดสงสัย ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงหาทางออกไปลำบาก

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าการล้มตัวลงนอนคราวนี้จะทำให้เขาหลับไปจริงๆ ท่ามกลางความมืดมิดนอกหน้าต่างที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

ผ้าม่านในห้องนอนไม่ได้รูดปิด หน้าต่างก็แง้มไว้ แสงจันทร์สว่างนวลตา ลมเย็นพัดปะทะใบหน้า เจือกลิ่นคาวหวานชวนพะอืดพะอมประหลาดพิกล

"โฮ่งๆ! โฮ่ง!"

ฉินรั่งถูกเสียงหมาเห่านอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น วินาทีที่ลืมตา เขาก็บังคับสติตัวเองให้ตื่นเต็มที่ทันควัน แล้วสายตาก็ประสานเข้ากับสิ่งประหลาดที่นอนหันหัวชนกันอยู่ตรงหน้าพอดิบพอดี

บนหมอนสีชมพู ศีรษะสีขาวซีดอมเขียวที่เหมือนตายมานานหลับตาลงอย่างสงบนิ่งไร้ชีวิต เส้นผมบางตาหลุดร่วงเกลื่อนอยู่บนผ้าห่มและโต๊ะข้างเตียงไม้

เขาต้องสะกดกลั้นครั้งแล้วครั้งเล่า กว่าจะกดอาการพะอืดพะอมในลำคอลงไปได้

เขาค่อยๆ เลิกผ้าห่มแล้วก้าวลงจากเตียง เตียงไม้เก่าขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด โชคดีที่สิ่งประหลาดตัวนั้นดูจะคุ้นชินกับเสียงนี้แล้ว จึงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร

ฉินรั่งหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา นี่คือเครื่องที่เขาเจอใต้หมอนตอนกลับมาเมื่อช่วงค่ำ ดูจากภาพพักหน้าจอก็น่าจะเป็นโทรศัพท์ของเขาไม่ผิดแน่

เขาเปิดดูเวลาอย่างไม่คุ้นมือนัก 11:57 น.

ไม่ได้แตะโทรศัพท์มานานมากแล้ว ฉินรั่งกดเลื่อนหาไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เจอยอดเงินคงเหลือในบัญชี มีเงินไม่มาก แค่สองหมื่นกว่าหยวน พรุ่งนี้จะได้เอาไปจ่ายค่ารักษาให้ไป๋หยางพอดี แล้วค่อยถือโอกาสสืบหาเบาะแสเพิ่มเติม

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมีวิธีออกไปจากที่นี่ไหม ถึงแม้เขาจะเป็นคนขององค์กร แต่ตอนนี้คงต้องผ่านด่านให้ได้เหมือนกันถึงจะออกไปได้

เขาปรับโทรศัพท์เป็นโหมดสั่นแล้วยัดใส่กระเป๋า ค่อยๆ ย่องลงบนพื้นไม้ ทุกย่างก้าวผ่อนน้ำหนักลงจนเบาที่สุด

ลุกจากเตียง เปิดประตู ปิดประตู

พอพ้นห้องนอนออกมา ห้องของลูกสาวก็เงียบสงัด ประตูไม้ปิดสนิท ดูเหมือนทุกคนจะหลับกันหมดแล้ว

ห้องนั่งเล่นไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงสลัวนอกหน้าต่างที่ส่องลอดเข้ามา ผสมปนเปกับไอแสงสีเหลืองหม่นขมุกขมัว

ผนังเก่าขึ้นราเป็นรอยด่างสีเทาจากความชื้น รูปถ่ายครอบครัวสามคนที่แขวนอยู่บนผนังถูกแสงไฟนี้ฉาบจนดูเหมือนมีฝุ่นหนาเกรอะกรัง ใบหน้าคนพร่าเลือนกลายเป็นสีเทา ราวกับมีผ้าขาวคลุมศพทาบทับอยู่ แค่เหลือบมองแวบเดียวก็ชวนให้เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ

เขากำที่จับประตูไว้ ค่อยๆ ดันประตูหน้าบ้านเปิดออกทีละนิด

"เอี๊ยด—"

เสียงเสียดสีแหลมฝืดปลุกไฟเซนเซอร์ตรงโถงทางเดินให้สว่างวาบขึ้นมาทันที แสงสีขาวซีดแสบตาจนปวดกระบอกตา

ร่างกายของฉินรั่งแข็งทื่อ มือที่จับประตูไว้สั่นระริก

ผู้หญิงผมเผ้ากระเซอะกระเซิงคนหนึ่งกำลังยืนนิ่งจ้องฉินรั่งอยู่ตรงทางเดิน ในมือถือสายจูงหมาเปล่าๆ ที่ชี้โด่งตึงเปรี๊ยะ ราวกับว่าปลายสายอีกด้านผูกสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นแต่วิ่งพล่านอยู่จริงๆ

วินาทีที่สายตาสบกัน คลื่นพลังกดดันไม่ด้อยไปกว่าระดับ B ของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้าปะทะหน้า ฉินรั่งสบถในใจว่าซวยชะมัด ทำไมเปิดประตูมาก็แจ็กพอตเจอคนกำลังกลับบ้านพอดี

คนดีๆ ที่ไหนจะออกมาจูงหมาเวลานี้กัน ตอนเจอหล่อนตอนกลางวัน บนสายจูงนั่นก็ยังมีหมาอยู่นี่ เดินเล่นทั้งวันจนทำหมาหายไปแล้วหรือไง

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาเกร็งแน่น มือขวาแอบกระชับหน้ากากผีร้ายในกระเป๋าไว้เงียบๆ ปลายนิ้วเกี่ยวจับวัตถุประหลาดอันเย็นเยียบไว้แน่น

สิ่งประหลาดตรงทางเดินก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว กลิ่นคาวเลือดสดคละคลุ้งปะทะจมูกขณะประชิดเข้ามาหน้าประตู น้ำเสียงหยาบกร้านแหบพร่าฟังดูบาดหู

"หมาฉันหายไป แกมาเป็นหมาให้ฉันสิ"

สมองของฉินรั่งว่างเปล่าไปชั่วขณะ หลุดเสียงงุนงงออกมาจากลำคอ "หา?"

หมาที่ว่านี่ มันใช่หมาปกติแน่เหรอ

"แกร๊ก"

แผ่นหลังของฉินรั่งพลันเย็นวาบ ในจังหวะนั้นเอง ด้านหลังเขาก็มีเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นกะทันหัน

ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดขึ้นสมอง ฉินรั่งยืนแข็งทื่ออยู่ตรงกรอบประตู แม้แต่การหันศีรษะก็ยังฝืดเคืองและแข็งเกร็ง

ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องแคบ เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงลอยมาจากด้านหลัง ทว่าเสียงเจื้อยแจ้วนั้นกลับแฝงความสยองขวัญอย่างบอกไม่ถูก "พ่อคะ ดึกขนาดนี้พ่อกำลังทำอะไรอยู่เหรอ"

สิ้นเสียง น้ำเสียงที่เยียบเย็นและชวนขนลุกยิ่งกว่าก็ดังตามมา ฝ่ามืออันเย็นเฉียบไล้ผ่านหลังคอของฉินรั่ง แล้ววางแหมะลงบนไหล่ของเขา "คุณคะ คุยกับใครอยู่เหรอ"

ไฟเซนเซอร์สีขาวซีดตรงโถงทางเดินเริ่มกะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางแสงที่ติดๆ ดับๆ สายจูงหมาในมือของสิ่งประหลาดตรงทางเดินค่อยๆ ร่นระยะเข้ามาหาฉินรั่ง บริเวณรอยแยกของประตูบ้าน เงาดำมะเมื่อมสองร่างกำลังยืนนิ่งสนิท จ้องมองแผ่นหลังของเขาตาไม่กะพริบ

…

"อันอิ๋ง ตั้งสติหน่อยสิ ฉันคุยกับนายอยู่นะ ช่วยตอบอะไรหน่อยได้ไหมเนี่ย"

"เฮ้อ ทำไมต้องถูกสุ่มมาอยู่กับนายด้วยเนี่ย ฉันพูดคนเดียวตั้งนานสองนาน นายไม่คิดจะสนใจกันบ้างเลยเรอะ"

เซิ่งฉิงเฉียวนั่งอยู่ภายในมินิมาร์ตที่กระจกใสสะอาดสะอ้าน พลางบ่นพึมพำกับอันอิ๋งที่กำลังเหม่อมองกระจก แต่อันอิ๋งกลับส่งเพียงสายตาเย็นชามาให้ แล้วก็หันกลับไปเหม่อมองข้างนอกต่ออย่างไม่แยแส

ภายใต้แสงไฟสว่างจ้าในร้าน มินิมาร์ตแห่งนี้ยิ่งขับให้พื้นถนนเก่าโทรมสีเหลืองหม่นด้านนอกดูวิปริตและอันตรายขึ้นไปอีก

"ตอนนี้ทีมเรามีแค่เราสองคนที่หลุดเข้ามาในด้านมืดของชุมชนนี้ ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นยังไงบ้าง หัวหน้าจะหาพวกเราเจอรึเปล่าก็ไม่รู้"

เซิ่งฉิงเฉียวพูดพลางปรายตาไปมองภาษาดอกไม้ที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงิน คิ้วตกทรงแปดที่ดูโศกเศร้าของเธอกำลังจะถูกความเหนื่อยล้าจากการทำงานบดขยี้จนแบนราบ ก่อนจะพึมพำว่า "หัวหน้ายังไม่ทันเจอ แต่คนขององค์กรนี้นี่สิ ตามติดเป็นวิญญาณหลอกหลอนจริงๆ…"

ภาษาดอกไม้กับอันอิ๋งเหลือบมองเขาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"พวกเราต่างหากที่ตามติดเขามาเป็นวิญญาณหลอกหลอน" อันอิ๋งช่วยตอกย้ำ

"เออ เหมือนจะจริงแฮะ"

เซิ่งฉิงเฉียวถอนหายใจ "ทำไมถึงเป็นพวกเราสองคนที่จับสลากได้ตึกสามกับตึกหกกันนะ ถ้าเดี๋ยวเกมมันต้องใช้สมองขึ้นมาอีกจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย"

อันอิ๋งขมวดคิ้วยกน้ำขึ้นจิบ พลางเบนสายตาไปที่ศาสตราประหลาดสุดรักของตน ร่มสานไม้ไผ่พังจนเหลือแต่โครงซี่ร่มแล้ว หากมีสิ่งประหลาดโผล่มาอีกเขาก็คงจนปัญญา

"ขอแค่ไม่จับสลากได้เล่นกับสิ่งประหลาดเด็ก ทุกอย่างก็คุยกันง่าย"

คนที่นั่งอยู่ในมินิมาร์ตขนาดใหญ่นี้ล้วนเป็นคนที่เข้ามาผ่านด่านในรอบนี้ทั้งสิ้น คนที่เข้ามาเดี่ยวๆ ก็จับกลุ่มชั่วคราวกันไปแล้ว ตอนนี้นั่งแยกโซนกันบนม้านั่งยาวอย่างชัดเจน แต่ละคนล้วนมีสีหน้าอมทุกข์

"ลาล่าล้า เกมเริ่มแล้วนะ ขอฉันดูหน่อยสิ มีผู้โชคดีคนใหม่ถูกเลือกหรือยังเอ่ย?"

ทันใดนั้น เสียงจากนอกประตูกระจกก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงเด็กที่ร่าเริงสดใส