บทที่ 91 ข่าวการตาย

หลินเนี่ยหรานนั่งทำการบ้านไปได้สักพัก พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ก็ยกสำรับกับข้าวที่พ่อแม่ตั้งใจเก็บไว้ให้ วิ่งตรงไปยังตึกหนึ่งทันที

"ปังๆ! ปังๆ!"

หลินอี้เปิดประตูห้องด้วยสีหน้าเย็นชา พลางเอ่ยเตือนเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ "เคาะเบาๆ หน่อย ประตูจะพังแล้ว"

"พ่อแม่นายไม่อยู่บ้านใช่ไหมล่ะ" หลินเนี่ยหรานยื่นกับข้าวให้ "อ่ะ แม่ฉันฝากมาให้"

"…" หลินอี้เบี่ยงตัวหลบ "เข้ามาสิ"

หลินเนี่ยหรานไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เปลี่ยนรองเท้าแล้วผลุบหายเข้าไปในห้องทันที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีร่างเนื้อหรือเปล่า กฎถึงได้ส่งผลกระทบต่อหลินอี้ไปด้วย หลินเนี่ยหรานจำได้ว่าตอนที่หลินอี้ปรากฏตัวข้างกายเขาสมัยเด็ก ไม่ได้มีนิสัยเอะอะก็จะฆ่าเขาแบบตอนนี้จริงๆ

แต่เหมือนอย่างในเวลานี้มากกว่า… เย็นชา หลบหน้าผู้คนเพราะรอยแผลเป็นบนใบหน้า พอโกรธขึ้นมาก็ทำได้แค่ใช้ดวงตาสีเลือดคู่นั้นแผ่รังสีอำมหิตออกมาเงียบๆ

แบบนี้ยังน่ารักกว่าไอ้ท่าทางผีบ้าตอนโตที่นึกอยากจะฆ่าเขาอยู่เรื่อยตั้งเยอะ!

บ้านของหลินอี้ หลินเนี่ยหรานคุ้นเคยยิ่งกว่าบ้านตัวเองเสียอีก รอจนอีกฝ่ายกินข้าวและล้างชามเสร็จ เขาก็ถือจานกลับบ้านตรงตามเวลาเป๊ะ

เมื่อปิดประตูลง หลินอี้เดินมาที่ริมหน้าต่าง มองแผ่นหลังของหลินเนี่ยหรานที่เดินจากไป เจตนาฆ่าในดวงตาสีแดงก่ำค่อยๆ ปะทุขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

เขาใจอ่อนไม่ได้ ด่านนี้เป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมที่จะทำให้เขามีร่างกายเป็นของตัวเอง

แม้หลินเนี่ยหรานจะมีความสามารถในการปล่อยบุคลิกเหล่านั้นออกมา แต่หลินอี้รู้ดี หมอนั่นไม่มีทางยอมให้เขามีร่างเนื้อเด็ดขาด

หลินเนี่ยหรานที่อารมณ์ดีไม่น้อยพอกลับถึงบ้านก็นอนกลางวันไปตื่นหนึ่ง เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นร่างที่คุ้นตานั่งอยู่บนโซฟาในบ้านตัวเอง

"เยว่เย่ ทำไมมาบ้านฉันล่ะ ไหนตกลงกันว่าจะรอฉันอยู่ข้างล่างไง" หลินเนี่ยหรานเพิ่งตื่น สมองยังตื้อและเฉื่อยชาอยู่มาก

"เด็กคนนี้นี่ เพื่อนอุตส่าห์มาชวนไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ลูกก็ดันให้เขารออยู่ข้างล่าง ไม่คิดจะชวนขึ้นมานั่งพักเลยหรือไง" ขณะที่พูด แม่สิ่งประหลาดก็เดินออกมาจากห้องครัว พร้อมยกนมอุ่นๆ สองแก้วมาวางให้

"คนละแก้ว ดื่มแล้วร่างกายจะได้อุ่นๆ อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าหนาวจนป่วยขึ้นมาจะทำยังไง?"

เยว่เย่ขยับเว้นที่ว่างให้หลินเนี่ยหรานที่ยังสะลึมสะลือ เพื่อให้อีกฝ่ายนั่งได้สบายขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าดูอ่อนโยนลงกว่าเดิม "ขอบคุณครับคุณน้า"

"นะ… แค่ก เพื่อนหลินเนี่ยหราน พวกเราจะออกเดินทางกันตอนไหนเหรอครับ?" เมื่อเห็นคนที่นั่งหรี่ตาอยู่บนโซฟา เยว่เย่จึงเอ่ยถามด้วยเสียงที่เบาลง

หลินเนี่ยหรานคิดดูแล้ว เวลานี้คนส่วนใหญ่ในชุมชนคงกำลังนอนหลับอยู่บ้าน เจ้าโรคจิตนั่นก็คงอยู่เหมือนกัน

"ไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"

"มันต้องอย่างนี้สิ เพื่อนร่วมชั้นเยว่เย่สอบได้ท็อปสิบของโรงเรียน ติดบอร์ดเกียรติยศตลอดทั้งปี ลูกต้องเรียนรู้วิธีการเรียนจากเขาให้ดีๆ นะ" คุณแม่ผีประหลาดมองเยว่เย่จนยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง

บัตรประจำตัวที่เยว่เย่ได้รับช่างเข้ากับท่าทางสุภาพเรียบร้อย ดูเป็นเด็กเรียนเก่งมากจริงๆ ด้วยเหตุนี้ แม้จะอยู่ในสถานะเด็กคนหนึ่ง แต่เขากลับได้รับอิสระในการเคลื่อนไหว ทั้งยังเป็นที่เอ็นดูของพวกผู้ใหญ่เป็นพิเศษ

"พวกเราไปก่อนนะครับ"

หลินเนี่ยหรานสวมเสื้อคลุมเสร็จก็ก้าวออกจากห้อง ตอนเปิดประตูบังเอิญเจอกับสองสามีภรรยาห้อง 401 ที่กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี เมื่อเห็นหลินเนี่ยหราน คุณแม่สิ่งประหลาดก็ยิ้มทักทาย

"เด็กบ้านเธอนี่น่ารักจริงๆ เลยนะ" สองสามีภรรยาสิ่งประหลาดจ้องหลินเนี่ยหรานตาเป็นประกาย

สีหน้าของคุณแม่พลันมืดทะมึนลงทันควัน เธอเร่งให้เด็กทั้งสองรีบลงบันไดไปโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง แล้วกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่น

หลินเนี่ยหรานเดินจากไปอย่างเคยชิน ระบบ 007 ลอยอยู่ข้างกายเขา พลางสแกนสถานะของเยว่เย่

【โฮสต์ครับ ตอนนี้สถานะของเยว่เย่ถือว่าค่อนข้างเสถียรแล้ว แต่ยังรับประกันไม่ได้ว่าคลื่นพลังงานจะแปรปรวนขึ้นมาอีกไหม จำเป็นต้องรีบอัปเกรดให้เร็วที่สุดครับ】

"เข้าใจแล้ว ค่าชื่อเสียงมีเท่าไหร่แล้ว"

【ร่างแยกของโฮสต์แทบไม่ได้ออกกล้องในถ่ายทอดสดรอบนี้เลยครับ มีแค่ไป๋หยางที่เพิ่งเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย ตอนนี้อยู่ที่แสนเก้าหมื่นเจ็ดพันกว่าครับ】

"อืม รู้แล้ว"

เยว่เย่สังเกตเห็นนานแล้วว่าสายตาของเจ้านายเอาแต่จ้องมองตน เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเอ่ยอย่างจนใจ "เจ้านายครับ ตอนนี้พลังงานของผมค่อนข้างนิ่งแล้ว จะไม่เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนวานขึ้นอีกแน่นอน"

"อีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นผมหรือใคร ก็ไม่มีทางทำร้ายเจ้านายหรอกครับ"

หลินเนี่ยหรานส่ายหน้า กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ผมไม่ได้กังวลว่าพวกนายจะทำร้ายผมหรอก ผมแค่กำลังคิดอยู่เรื่องหนึ่ง"

เยว่เย่กะพริบตาคู่งามสีเขียวมรกตด้วยความสงสัย

"ทำยังไงถึงจะใช้ประโยชน์จากนายกอบโกยเงินก้อนโตได้ต่างหาก"

เยว่เย่หัวเราะเบาๆ อย่างจนใจ

หน้าห้อง 103 ทางเข้า 1 ตึก 7 หลินเนี่ยหรานเคาะประตูอย่างมีมารยาท

"ก๊อกๆ !"

ข้างในมีเสียงหงุดหงิดดังแว่วออกมา "ใครวะ!"

ประตูยังไม่ทันเปิด แต่หลินเนี่ยหรานกลับสัมผัสได้ถึงสายตาลอบมองที่ส่องออกมาจากในห้อง

เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองไปยังช่องตาแมวบนบานประตู แล้วเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้างอย่างเอื่อยเฉื่อย

ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ เยว่เย่ชักดาบออก ประกายดาบวาดแสงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ผ่าทั้งประตูและสิ่งประหลาดที่อยู่ด้านหลังขาดสะบั้นเป็นสองท่อนอย่างไร้สุ้มเสียง

งานเสร็จเรียบร้อย! ง่ายดายเหลือเกิน!

"ไปกันเถอะ" หลินเนี่ยหรานเอ่ย "ในที่สุดก็จะได้อัปเกรดสักที"

เขาหิ้วสิ่งประหลาดเดินออกจากตึก 7 หลินเนี่ยหรานกดย่อยสลายสิ่งประหลาดทันที เมื่อรวมกับแต้มสังหารเมื่อครู่ เงื่อนไขในการอัปเกรดเป็น V2 ก็ครบถ้วนในที่สุด

"ระบบ อัปเกรด!"

【ตรวจพบว่าเงื่อนไขครบถ้วน ยืนยันการหักค่าชื่อเสียง 200,000 และแต้ม 100,000 เพื่ออัปเกรดระบบเป็นระดับ V2 หรือไม่】

"ยืนยัน!"

【ระบบกำลังเริ่มการอัปเกรดครั้งแรก เวลาโดยประมาณ: 1 ชั่วโมง】

หลังจาก 007 พูดจบ ก้อนกลมๆ ตัวน้อยก็เงียบเสียงลง

หลินเนี่ยหรานประเมินดูแล้ว หากกลับไปตอนนี้เร็วเกินไปแม่สิ่งประหลาดคงจะสงสัย จึงพาเยว่เย่ไปจัดการสิ่งประหลาดเพิ่มอีกสองสามตัว

ในเวลาเดียวกัน ณ สถานีขยะ

ในที่สุดก็รอจนคนงานเลิกงาน ทั้งสามคนแทบรอไม่ไหว รีบตรงดิ่งไปข้างศพที่ถูกจัดการเสร็จสิ้น จ้องมองกองเศษเนื้อตรงหน้าพลางกำหมัดแน่นด้วยความตึงเครียด

เงาร่างผมสีขาวนั่นดูคุ้นตาเกินไป จนทำให้พวกเขาอดคิดมากไม่ได้

"ศพพวกนี้ ดูไม่ออกแล้วว่าเป็นใคร" เหลียงซินจินมองเศษเนื้อและคราบเลือดที่ปนเปกันอย่างหวั่นใจ วิธีจัดการศพของคนงานเก็บขยะพวกนี้คือโยนลงเตาเผา หากเผาไม่หมดก็กวนให้เละรวมกันแล้วทิ้งไว้ในบ่อเพื่อให้ค่อยๆ ย่อยสลายไป

"ต้องไม่ใช่อันอิ๋งแน่" เถาหยวนสูดหายใจเข้าลึก ไม่รู้ว่ากำลังพูดปลอบใจตัวเองหรือปลอบใจฉินรั่งกันแน่ เธอเอ่ยย้ำด้วยความมั่นใจ "หมอนั่นไม่ตายหรอก"

อันอิ๋งวิ่งเร็วที่สุดในบรรดาพวกตน แถมยังมีไพ่ตายเอาชีวิตรอดตั้งมากมาย จะตายง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง

ฉินรั่งไม่พูดอะไร วินาทีที่เห็นเส้นผมสีขาว เขาก็แทบจะมั่นใจแล้วว่าเงานั้นคืออันอิ๋ง

แม้ผมสีขาวกลุ่มนั้นจะสยายหลุดรุ่ย แต่ร่องรอยการถักเปียหางแมงป่องยังคงเห็นได้ชัดเจน

ถึงไม่อยากยอมรับ แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้

ตั้งแต่ก่อตั้งทีมมา ลูกทีมก็เคยบาดเจ็บล้มตายอยู่บ้าง ทว่านับแต่พวกเขาทั้งหกคนมารวมตัวกัน ทุกครั้งก็ล้วนเปลี่ยนวิกฤตให้รอดพ้นมาได้เสมอ

เขาไม่ได้สูญเสียเพื่อนร่วมทีมมานานมากแล้ว พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันมาถึงหกปี ผูกพันจนกลายเป็นครอบครัวไปนานแล้ว

เมื่อมองดูศพที่น่าจะเป็นอันอิ๋ง สีหน้าของฉินรั่งก็มืดครึ้มจนน่ากลัว

“ความสามารถของสิ่งประหลาดมีสารพัด ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นภาพลวงตาก็ได้ ใช่ไหมครับพี่ใหญ่ฉิน” เหลียงซินจินรีบเอ่ยปลอบใจเช่นกัน

“ตี๊ดๆ—”

ทันใดนั้น เสียงแหลมบาดหูก็ดังขึ้นมาจากเสื้อโค้ตของเถาหยวน มันดังก้องเป็นพิเศษท่ามกลางโรงขยะอันเงียบงัน

เถาหยวนล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อตามสัญชาตญาณ ทว่าปลายนิ้วเพิ่งจะแตะโดนโทรศัพท์มือถือ ความง่วงงุนรุนแรงสายหนึ่งก็จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน เรี่ยวแรงของเธอเหือดหายไปแทบจะในพริบตาเดียว

“เถาหยวน!”