บทที่ 90 จุดทิ้งขยะ

พูดจบแค่นั้น ไป๋หยางก็ไม่รอให้พวกเขาได้ทันตั้งตัว จัดแจงผลักทั้งสองคนออกมาด้านนอก แล้วหยิบแผงมีดเดินเข้าไปในห้องกั้น

ฉินรั่งกับเถาหยวนโดนสาดข้อมูลใส่จนตั้งรับไม่ทัน ได้แต่ออกมาพร้อมกับยาในมือด้วยความงุนงง

เถาหยวนก้มมองลูกอมโปร่งใสในมือ พลันนึกถึงตอนที่เจอไป๋หยางครั้งแรก เขาก็กินลูกอมนี้เพื่อต้านทานการปนเปื้อนทางจิตของโพแดง

วัตถุประหลาดที่มีพลังระดับสุดยอดขนาดนี้ ไป๋หยางกลับยกให้พวกเขาทีเดียวสี่เม็ดเลยเนี่ยนะ?

ควรจะบอกว่าไป๋หยางใจกว้าง หรือควรจะบอกว่าองค์กรนี้รวยล้นฟ้าจนไม่เห็นวัตถุประหลาดสี่ชิ้นนี้อยู่ในสายตากันแน่?

“ถึงจะไม่รู้ว่าองค์กรนี้คืออะไรกันแน่ แต่คนอย่างไป๋หยางน่าคบไว้จริงๆ” เมื่อรู้ซึ้งถึงความล้ำค่าของสิ่งนี้ เถาหยวนจึงลดความระแวงลงไปมาก

ฉินรั่งยิ้มบางๆ ไม่ได้ออกความเห็นชัดเจน “ยังดีที่เขาให้ยามา ไม่อย่างนั้นฉันต้องนั่งกินข้าวที่บ้านทุกวันคงมีปัญหาแน่”

“เมื่อกี้เขาบอกว่าลูกอมเป็นของที่นักทำขนมหวานฝากมา ก็น่าจะเป็นคนในองค์กรพวกเขาเหมือนกัน” เถาหยวนครุ่นคิด “โค้ดเนม ‘นักทำขนมหวาน’ นี่น่าสนใจจัง จะเหมือนกับ ‘นักเชิดหุ่น’ ของไป๋หยางหรือเปล่านะ?”

“เขายังบอกอีกว่าอาหารในซูเปอร์มาร์เก็ตปลอดภัย…แต่แถวนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ตที่ไหนกัน?”

ตลอดช่วงเช้าพวกเขาเดินสำรวจรอบๆ จนทั่วแล้ว ตั้งแต่ประตูด้านเหนือ ด้านใต้ ไปจนถึงประตูด้านตะวันตก ไม่เคยเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตอะไรนั่นเลยสักนิด

ราวเที่ยงตรง จุดทิ้งขยะก็เปิดทำการ รถขยะแล่นออกมาตระเวนเก็บขยะตามตึกทีละหลัง

ทั้งสองคนจึงอาศัยจังหวะนั้นลอบเข้าไปในจุดทิ้งขยะ ทว่าข้างในกลับสะอาดสะอ้านเกินคาด ไม่มีอะไรอยู่เลย

อย่าว่าแต่ขยะเลย แม้แต่เศษของเหลือใช้ก็ยังไม่มี ด้านในโปร่งโล่งสว่างตา มองปราดเดียวก็เห็นจนหมด

ทั้งสองคนย่องออกมาอย่างเงียบเชียบ พลันบังเอิญเจอคนแปลกหน้าคนหนึ่งตรงหน้าตึก 10

คนคนนั้นเป็นชายหนุ่มร่างไม่สูงนัก หน้าตาหมดจด สวมผ้ากันเปื้อน กำลังเหลียวซ้ายแลขวาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และบังเอิญเหลือบมาเห็นพวกเขากำลังเดินออกมาจากจุดทิ้งขยะพอดี

“ฉินรั่ง เถาหยวน!” ชายคนนั้นจำทั้งสองได้ในทันที ทั้งสามสบตากัน และเพื่อความสะดวกในการพูดคุย จึงพากันหลบกลับเข้าไปในจุดทิ้งขยะที่ไร้ผู้คนอีกครั้ง

“ให้ตายเถอะ ในที่สุดก็เจอคนเป็นๆ เสียที!” ชายหนุ่มแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เขารับมือกับพวกผีประหลาดนั่นมาตลอดทั้งเช้า กว่าจะได้โอกาสออกมาข้างนอกแบบนี้!

“การแต่งตัวของนายเนี่ย…คงไม่ได้จับได้บทบาทเป็นคุณแม่หรอกนะ?” เถาหยวนทำสีหน้าพิลึก

ชายหนุ่มหน้าเบี้ยวไปทันที “…”

ดูท่าจะใช่จริงๆ

หลังจากแนะนำตัวกันสั้นๆ ถึงได้รู้ว่าชายคนนี้ชื่อเหลียงซินจิน อาศัยอยู่ในเขตอันตรายโม่เหอ ปกติก็ลงด่านผีประหลาดอยู่บ้าง แต่มากสุดก็แค่ระดับ D ขนาดด่านระดับ C ยังแทบไม่ค่อยเจอ

เขาไม่รู้ว่าที่นี่เป็นด่านระดับไหน แต่ก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นระดับต่ำแน่ๆ ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้จึงตัวสั่นงันงก กลัวไปหมดว่าจะทำอะไรผิดหรือพูดอะไรพลาดไปสักคำ

“พวกคุณไม่รู้หรอกว่าเมื่อเช้ามันสยองแค่ไหน” เหลียงซินจินปากสั่นระริก เอ่ยด้วยความหวาดผวา “ผมพักอยู่ห้อง 206 ตึก 7 เมื่อเช้านี้ ผู้เล่นข้างห้องมาเคาะประตูแกล้งทำเป็นขอยืมของ พวกเราก็เลยยืนคุยกันอยู่หน้าประตูพักหนึ่ง”

“แต่คิดไม่ถึงเลยว่า พอเขาบอกว่าจะออกไปเอาพัสดุ พอกลับมาเขาก็ดูผิดปกติไป พอผมไปเคาะประตู ประตูห้องเขาก็เปิดออก ร่างของเขาระเบิดกระจายไปทั่วห้อง เลือดสดๆ เปรอะไปหมดทั้งห้อง”

“ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ในเศษเนื้อของเขา ผมเจอกระดาษแผ่นหนึ่ง” เหลียงซินจินพูดพลางมองทั้งสองคนอย่างลังเล

ฉินรั่งหรี่ตาจิ้งจอกลง แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย “กระดาษอะไร?”

“ผมให้พวกคุณดูได้ มันเป็นเบาะแสที่สำคัญมากจริงๆ ครับ” เหลียงซินจินเอ่ย “แต่ผมมีเงื่อนไข พวกคุณต้องพาผมผ่านด่านไปด้วย”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเถาหยวนพลันเลือนหาย กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกฉินรั่งดึงมือไว้พร้อมตบเบาๆ

“ถ้าไม่มีนาย ไม่ช้าก็เร็วพวกเราก็ต้องรู้อยู่ดี ในเมื่อนายเชื่อมั่นในตัวพวกเราและอยากให้พวกเราพานายผ่านด่าน นายก็น่าจะรู้ถึงขีดความสามารถของพวกเราดี”

ฉินรั่งเหลือบมองเศษกระดาษที่อีกฝ่ายกำไว้แน่น ก่อนจะพูดต่อ “ทางเราก็มีข้อมูลอีกมากที่เอามาแลกเปลี่ยนได้ แต่เรื่องที่จะให้พาผ่านด่านน่ะเป็นไปไม่ได้ ถ้านายรู้จักพวกเราดีพอก็น่าจะรู้ว่า อันตรายที่วนเวียนรอบตัวพวกเรามันมากกว่าคนทั่วไปตั้งกี่เท่า นายแน่ใจจริงเหรอว่าจะเอาชีวิตรอดได้ถ้าอยู่ข้างพวกเรา?”

เหลียงซินจินสมองตื้อไปชั่วขณะ เออแฮะ เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ทุกครั้งคนพวกนี้มักจะซวยเป็นพิเศษ แถมเขายังเคยแอบหัวเราะเยาะพวกนี้เพราะเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

“ก็ได้ครับ” เหลียงซินจินหยิบเศษกระดาษออกมา “ถ้างั้นหลังจากนี้ถ้าบังเอิญเจอกัน หรือหาทางออกได้แล้ว ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมครับ เรื่องค่าตอบแทนผมติดไว้ก่อน หรือถ้าพวกคุณเห็นว่าผมพอจะช่วยอะไรได้ก็บอกได้เลย”

คำขอนี้พอรับปากได้ เพราะอย่างไรเสียตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่เจอผู้เล่นคนอื่นที่ได้บทบาทคุณแม่ บางทีบทบาทพวกนี้อาจจะมีประโยชน์ขึ้นมาก็ได้

“ตกลง”

ฉินรั่งบอกกฎส่วนใหญ่ที่เขารู้ให้เหลียงซินจินฟัง โดยข้อมูลสำคัญที่สุดก็คือเรื่องอาหารและซูเปอร์มาร์เก็ตที่ไป๋หยางเพิ่งบอกมา

เหลียงซินจินตกใจจนหน้าถอดสี เขาเพิ่งจะกินอาหารที่ตัวเองทำไปหยกๆ เพราะกฎบอกว่าห้ามทิ้งขว้างอาหาร ประกอบกับของพวกนั้นเขาเป็นคนทำเองก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

ยังดีที่ได้แลกเปลี่ยนข้อมูล ไม่อย่างนั้นเขาคงถูกกลืนกินไปโดยไม่รู้ตัวแน่ เมื่อเทียบกับความตายแล้ว สิ่งนี้แหละที่น่ากลัวที่สุด

“ที่จริงข้อความที่เขียนอยู่บนกระดาษแผ่นนี้ ผมเองก็อ่านไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ พวกคุณฉลาด น่าจะพออ่านออก”

เถาหยวนรับกระดาษมา พอได้สัมผัสก็รู้สึกได้ว่าเนื้อกระดาษบางเบาแต่เรียบเนียน ต้นทุนการผลิตกระดาษแผ่นนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ไม่ใช่กระดาษทั่วๆ ไปที่พบเห็นได้ตามปกติ

เนื่องจากกระดาษถูกแช่อยู่ในเลือด ตัวหนังสือจึงเลือนรางไปบ้าง แต่ก็ยังพอจะอ่านออกอยู่

【ชายผมหยิกจมูกแดงตาตี่หลังจากรับพัสดุแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ระหว่างทางกลับบ้านเขาเหลียวมองข้างหลังอยู่บ่อยครั้ง คล้ายกับเห็นเพื่อนร่วมทีมที่เขาเคยพลั้งมือฆ่าตายเดินตามหลังมา เขากลัวจนวิ่งหนีกลับเข้าไปซ่อนตัวในห้อง แล้วก็ถูกเพื่อนร่วมทีมฉีกร่างเป็นชิ้นๆ เลือดเนื้อสาดกระจายเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งห้อง】

“นี่มัน…” เถาหยวนถาม “เพื่อนของนายหน้าตาเหมือนกับที่เขียนไว้บนนี้เลยเหรอ?”

“ใกล้เคียงมากครับ ลักษณะตรงหมดเลย”

“ฉันไม่รู้ว่าที่คิดจะถูกไหมนะ แต่ว่านี่น่าจะเป็นผีประหลาดที่บงการตัวอักษร” ฉินรั่งเอ่ย

เถาหยวนพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ดูจากระดับความรุนแรงของกฎแล้ว ไม่ต่ำกว่าระดับ A แน่”

“ระดับ A เหรอครับ?” จู่ๆ เหลียงซินจินก็เผลอขึ้นเสียงสูง “ที่นี่เป็นด่านระดับ A งั้นเหรอ?”

“เรื่องนี้นายไม่ต้องกังวลไปหรอก รู้มากไปก็ไม่ดีต่อตั…มีคนมา ชู่ว์”

เถาหยวนย่อตัวก้มต่ำหลบไปอยู่หลังเสาในทันที ฉินรั่งก็หาลังกระดาษเป็นที่กำบังได้อย่างรวดเร็ว ส่วนเหลียงซินจินก็รีบมุดเข้าไปแอบตรงมุมห้องตามไปด้วย

ถึงแม้เขาจะไม่ได้ยินหรือมองไม่เห็นอะไรเลย แต่การทำตามคนเก่งๆ ย่อมไม่มีทางผิดพลาด

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ด้านนอกถึงเพิ่งจะมีเสียงรถแล่นเข้ามาอย่างชัดเจน

รถคันนั้นจอดลงตรงที่จอด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงลอยมาปะทะหน้า เถาหยวนพะอืดพะอมจนแทบจะขย้อนออกมาเงียบๆ เธอหน้านิ่วพลางเอามืออุดจมูกไว้แน่น พยายามรักษาภาพลักษณ์เอาไว้อย่างเต็มที่

ฉินรั่งเองก็ทนกลิ่นเหม็นแทบไม่ไหว แต่เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วแล้วค่อยๆ หดตัวถอยลึกเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง

ส่วนเหลียงซินจินนั้นทรมานยิ่งกว่า เขาอยากจะโก่งคออ้วกอยู่หลายหน แต่เพราะกลัวจะเกิดเสียงจึงต้องกัดฟันสะกดกลั้นเอาไว้ ทว่ากลิ่นมันรุนแรงจนร่างกายตอบสนองตามสัญชาตญาณ เขาทำได้เพียงกลั้นใจสุดชีวิต บิดตัวไปมาเหมือนหนอนไม่มีผิด

พนักงานผีประหลาดสองคนก้าวลงมาจากรถขยะ ทั้งคู่สวมชุดทำงานหนาเตอะแล้วยืนคุยกันสัพเพเหระ “วันนี้ขยะรอบแรกเยอะไม่ใช่เล่นเลยนะ”

อีกคนก็หัวเราะรับ “นั่นสิ วุ่นมาจนถึงป่านนี้ ช่วงบ่ายคงต้องออกไปอีกรอบ คราวนี้ในชุมชนคงได้ครึกครื้นกันน่าดู”

กระบะท้ายรถขยะเปิดออก ร่างศพของมนุษย์ในสภาพการตายต่างๆ กันกว่ายี่สิบร่างกลิ้งหล่นลงมาตุบตับ

ที่แท้จุดทิ้งขยะแห่งนี้ มีไว้เพื่อจัดการกับศพมนุษย์นี่เอง

สายตาของทั้งสามคนพลันหยุดชะงักลงที่ร่างผมขาวอันคุ้นตา รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในบัดดล