บทที่ 89 หมอไป๋หยาง

ลานกิจกรรมส่วนกลางของชุมชนเถาหยวนก็เคยไปมาแล้ว ลานทิ้งขยะก็ยังไม่เปิด พวกเขาจึงตัดสินใจไปดูที่โรงพยาบาลชุมชนแทน

ด้วยเหตุนี้ฉินรั่งถึงยอมเชือดแขนตัวเองหนึ่งแผล กุมมือวิ่งแจ้นมาโรงพยาบาลโดยมีคนใจดีอย่างเถาหยวนคอยพยุงนำทาง

"หมอคะ หมอช่วยมาดูหน่อยค่ะ! เพื่อนฉันโดนมีดบาด…เป็นแผล…ต้อง…"

ท้ายประโยคของเถาหยวนแผ่วลงไปหลายคีย์โดยไม่รู้ตัว เมื่อได้เห็นเด็กหนุ่มในเสื้อกาวน์สีขาว

เด็กหนุ่มหน้ากลมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลางส่งยิ้มไร้พิษสงตรงหน้านี้ ถ้าไม่ใช่ไป๋หยางแล้วจะเป็นใครไปได้อีก

ฉินรั่งอยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมถึงเป็นนาย แต่พอยกสายตามองพยาบาลผีประหลาดชายร่างกำยำข้างๆ คำพูดก็กลืนหายลงคอไปทันที

【ไป๋หยางนี่! เจ้าลูกแกะ!】

【เจอกันอีกแล้ว บังเอิญเกินไปมั้ยเนี่ย】

【เจอกันสองด่านติด ถ้าไม่ใช่เวรกรรมแล้วจะเป็นอะไรได้อีก】

【เห็นสภาพเขาแล้วรู้สึกเหมือนเด็กแอบเอาเสื้อผ้าผู้ใหญ่มาใส่เลย หมอคนนี้ไว้ใจได้จริงเหรอ】

【หมอคนนี้รักษาคนแล้วจะไม่มีปัญหาแน่นะ รู้สึกน่ากลัวกว่าหมอที่เป็นผีประหลาดซะอีก】

ไป๋หยางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง จ้องดูแผลมีดบาดบนมือของฉินรั่งพลางเอ่ย "คนไข้ท่านนี้เลือดออก ดูท่าทางจะสาหัสมาก ไปนอนตรงนั้นเลยครับ"

ฉินรั่งมองตามสายตาเขาไป บริเวณที่กั้นด้วยผ้าม่านสีน้ำเงินมีเตียงผู้ป่วยเปื้อนคราบเลือดกรังเตียงหนึ่งตั้งอยู่ ดูสีแล้วรู้ได้ทันทีว่าไม่ชอบมาพากล

พยาบาลร่างยักษ์ก้าวเข้ามา ทำท่าจะหิ้วปีกพาเขาไปวางแหมะบนเตียงโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

"เสี่ยวเหอ ไปจัดยามาหน่อย แล้วเอาเม็ดยามาเม็ดหนึ่งด้วย ผมจะจัดการแผลเอง" ไป๋หยางสั่งการ

เสี่ยวเหอพยักหน้า "ได้ครับ หมอไป๋"

พยาบาลผีประหลาดเดินจากไป ไป๋หยางส่งสายตาเตือนไม่ให้พวกเขาพูดจาซี้ซั้ว พร้อมกับเงยหน้าส่งสัญญาณให้ดูบนผนังข้างเตียงผู้ป่วย

【กฎของโรงพยาบาลชุมชน

1. โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นพันธมิตรกับโรงพยาบาลไป่เหอ

2. ผู้ที่มารักษาที่โรงพยาบาลล้วนเป็นผู้ป่วย ไม่ว่าจะใช้วิธีใดในการช่วยชีวิต คนที่ทำให้ผู้ป่วยหายดีได้ก็คือหมอที่ดี

3. ผู้ป่วยที่มีเลือดออกจำเป็นต้องรับการผ่าตัดบนเตียงผู้ป่วย

4. เพื่อเป็นการปกป้องบุคลากรทางการแพทย์ ทางโรงพยาบาลจะไม่ยอมความให้แก่การก่อความไม่สงบในโรงพยาบาลเด็ดขาด】

เมื่ออ่านกฎจนกระจ่าง ฉินรั่งถึงยอมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ทันใดนั้นความเย็นเยียบก็โอบล้อมทั่วร่าง พลังแห่งกฎพันธนาการเขาไว้กับเตียงแน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้

ร่างกายของเขาถูกบังคับให้ตรึงอยู่ตรงนี้

นี่ถึงกับเป็นกฎตรึงร่างภาคบังคับ หากหมอที่นี่ไม่ใช่ไป๋หยาง แต่เป็นผีประหลาดตัวอื่น ตอนนี้เขาคงนับถอยหลังสู่ความตายไปแล้ว

"เป็นยังไงบ้าง" เถาหยวนถาม

ฉินรั่งกะพริบตาเป็นสัญญาณบอกว่าไม่เป็นไร มีเรื่องอะไรตอนนี้ก็พูดไม่ได้ทั้งนั้น

ไป๋หยางเดินตามเข้ามาเหลือบมองแผลเขาแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่านี่เป็นรอยที่ฉินรั่งกรีดเอง

ร่างกายระดับนี้ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดแผลก็คงสมานตัวหายเองแล้ว

เป้าหมายที่มาโรงพยาบาลเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

ไป๋หยางทำความสะอาดแผลและพันผ้าให้ ดูแล้วมีมาดหมออยู่บ้างเหมือนกัน ฉินรั่งกับเถาหยวนจึงอาศัยจังหวะนี้สืบหาเบาะแส

"ที่นายเคยบอกไว้คราวก่อนว่าถ้าเจอกันอีกครั้งจะยอมตอบคำถามที่ฉันอยากรู้ ยังนับอยู่ไหม"

ไป๋หยางชะงัก ซวยแล้ว ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย!

"คุณมีเรื่องที่อยากถามแล้วเหรอครับ" ไป๋หยางถาม

ฉินรั่งตอบ "มี แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ฉันต้องคิดดูให้ดีก่อน"

"ได้ งั้นไว้คุณหาผมเจอคราวหน้าค่อยว่ากัน"

บาดแผลของฉินรั่งไม่ได้ซับซ้อนอะไร ไป๋หยางจัดการเสร็จภายในเวลาไม่กี่นาที

"ค่ารักษาติดไว้ก่อนได้ครับ" ไป๋หยางว่า "แต่ภายในสามวันต้องมาจ่ายคืนนะ"

เถาหยวนรับใบแจ้งหนี้มาพลางพยักหน้ารัวๆ "ได้เลยๆ"

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา มีคนไข้มาอีกคนแล้ว

ไป๋หยางออกไปรับเคส ฉินรั่งเองก็ลุกจากเตียงไปแอบยืนดูเหตุการณ์พร้อมกับเถาหยวน

คนที่เดินเข้ามาคือผีประหลาดเพศชายร่างผอมกะหร่องจนเห็นซี่โครง สองมือของมันกุมท้องไว้ ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวด ดูทรมานแสนสาหัส

"เป็นอะไรมา ปวดตรงไหนครับ" ไป๋หยางปั้นหน้าเด็กนิ่งเฉยราวกับเห็นเป็นเรื่องชินตา

"หมอ ผมปวดกระดูก ปวดไปทั้งตัวเลย ทั้งคันทั้งปวด!" ผีประหลาดพูดพลางส่งเสียงร้องโอดโอย ดูเจ็บปวดน่าเวทนายิ่งนัก แต่แววตาที่จ้องมองเขากลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้าย

"หมอ ผมเป็นอะไรไปเนี่ย รักษาได้ไหม"

จู่ๆ ไป๋หยางก็คลี่ยิ้มกว้างสดใส "ได้สิ ได้แน่นอนครับ"

ผีประหลาดตาเป็นประกาย มีหมอหน้าใหม่เคี้ยวง่ายหลงมาแล้ว!

"ขึ้นไปนอนบนเตียงเลย"

ไป๋หยางสวมถุงมือสีขาว คนไข้ยอมเดินตามไปนอนบนเตียงแต่โดยดี พันธนาการแห่งกฎตรึงร่างคนไข้ไว้แน่นหนาทันที

เมื่อเห็นว่าคนไข้ประจำที่แล้ว ไป๋หยางก็มองซ้ายมองขวา ยื่นมือไปหาเถาหยวน "ขอยืมเลื่อยยนต์เธอหน่อย"

เถาหยวนมองคนไข้ที มองรอยยิ้มไร้พิษสงของไป๋หยางที ก่อนจะกอดเลื่อยยนต์ข้างเอวไว้แน่น "นายจะทำอะไรน่ะ"

"คนไข้คนนี้เขาคันกระดูก" ไป๋หยางกะพริบตาโตปริบๆ "ผมเลื่อยทิ้งให้ก็หายคันแล้ว แก้ปัญหาได้ถาวรเลย"

【หมอเทวดา】

【หมอเทวดา】

【ก็มีเหตุผลอยู่นะ】

【อย่ามาขัดขบวนสิเว้ย!】

【หมอเทวดา】

"…นี่นายเป็นโรงพยาบาลถูกกฎหมายแน่เหรอ"

"เขาก็ไม่ใช่คนไข้ปกติเหมือนกันนี่ครับ" ไป๋หยางยิ้มตาหยีมองทั้งคู่ "พวกคุณคงไม่ได้คิดว่าคนที่อยู่ที่นี่จะเป็นผีประหลาดดีๆ หรอกนะ หมอนี่เป็นผีเร่ร่อน เล็งของดีของใครไว้แค่ชวนคุยได้สามประโยคก็ขโมยไปได้แล้ว"

"ถ้าผมไม่เลาะกระดูกมันให้เกลี้ยง ก็จะเป็นผมเองนี่แหละที่โดนมันเลาะกระดูกจนเหี้ยน"

ไป๋หยางพูดจบก็หันมายิ้มให้ทั้งสองคน "เห็นแก่ที่คราวก่อนพวกคุณพาผมหนี วันนี้ผมจะยอมพูดเพิ่มอีกสักสองสามคำแล้วกัน"

"อย่าได้ประเมินเขตผีประหลาดระดับ S ต่ำไปเชียว คราวนี้เจ้านายไม่ได้สั่งให้ผมปกป้องพวกคุณด้วยสิ ก็แหม มีบางคนแอบตามมาโดยไม่ได้รับเชิญนี่นา" ไป๋หยางพูดจาส่อความนัย

ฉินรั่งกับเถาหยวนไม่ได้รู้สึกกระดากอายแต่อย่างใด พยักหน้ายอมรับอย่างเปิดเผย "พวกเราสะกดรอยตามพวกนายจริงๆ แต่หาตัวไม่เจอ"

"คราวหน้าถ้าอยากมาก็บอกล่วงหน้านะครับ นัดเวลาเจอกันสักหน่อยก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เจ้านายเคยบอกไว้ว่าถ้าพวกคุณอยากเจอเขา เขาก็จะไม่ปฏิเสธ"

"ฉัน…" พวกฉันไม่มีช่องทางติดต่อพวกนายนี่หว่า!

"หมอไป๋ เอายามาแล้วครับ"

พยาบาลเสี่ยวเหอยกถาดใส่ยาเดินเข้ามาขัดจังหวะคำพูดของฉินรั่ง ไป๋หยางรับมาแล้วหันไปสั่งอีกฝ่าย "กดตัวผีประหลาดข้างในไว้ เดี๋ยวจะลงมีดแล้ว"

"รับทราบครับ"

"เสี่ยวเหอมาแล้ว งั้นก็ไม่ต้องยืมของเธอแล้วล่ะ" ไป๋หยางกดเสียงลงต่ำกะทันหัน "ที่นี่อันตรายมาก ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมพวกคุณถึงจับพลัดจับผลูเข้ามาพัวพันด้วย แต่ตัวผมเองอยู่ที่นี่ยังเอาตัวแทบไม่รอด คงช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้หรอกนะ"

"ถ้าพวกคุณเจอเยว่เย่ ให้ระมัดระวังในการเข้าหาเขาไว้ให้ดี จะเชื่อใจฮวาอวี่ก็ได้ ภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง ผีประหลาดยังปลอดภัยกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ ส่วนคนอื่นอย่าไปเชื่อใจมากนัก"

ไป๋หยางเตือน "จำไว้ ตอนกลางคืนอย่าเพ่นพ่าน ผมเข้าเวรกลางวันของโรงพยาบาล กะดึกมีหมอคนอื่น ตราบใดที่ยังไม่ถึงขั้นหมดทางเยียวยาหรือใกล้ตาย ก็อย่าสะเออะมาโรงพยาบาลตอนกลางคืนเด็ดขาด"

ฉินรั่งกับเถาหยวนค่อนข้างเชื่อคำพูดของไป๋หยาง ทั้งคู่พยักหน้ารัวๆ หวังจะให้เขาช่วยบอกอะไรเพิ่มอีกสักหน่อย

ทว่าไป๋หยางกลับยื่นถาดที่เสี่ยวเหอยกมาส่งให้ทั้งสองคน พลางชี้นิ้วไปที่เม็ดยาแบบบรรจุเดี่ยวที่อยู่บนสุด "ยาเม็ดสีดำนี้ใช้รักษาการปนเปื้อนครับ"

ไป๋หยางมองท้องของฉินรั่งด้วยสายตาลึกซึ้ง "ในด่านนี้ อาหารทุกอย่างที่ไม่ใช่ของจากซูเปอร์มาร์เก็ตล้วนแฝงการปนเปื้อนระดับเบาบางทั้งนั้น กินเข้าไปแล้วต้องมาให้ผมสั่งยาลดการปนเปื้อนให้ ถ้าการปนเปื้อนสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ คุณจะถูกด่านผีประหลาดกลืนกิน และจะยิ่งกลายเป็นเหมือนตัวตนที่คุณสวมบทบาทอยู่ตอนนี้มากขึ้นทุกที"

"ถึงวันที่ถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์เมื่อไหร่ คุณก็จะกลับไปไม่ได้อีกเลย"

"ส่วนลูกอมพวกนี้ เป็นของขวัญทักทายที่นักทำขนมหวานฝากมาให้พวกคุณ เธอสงสัยในตัวพวกคุณมาก บอกว่าหวังว่าสักวันจะได้พบหน้าและผูกมิตรกัน"