บทที่ 88 คุณลุงเล่นหมากรุก

ลานสันทนาการใจกลางชุมชนตั้งอยู่ตรงทางเข้าประตูทิศเหนือของหมู่บ้าน เป็นพื้นที่ทำกิจกรรมและพักผ่อนหย่อนใจที่กว้างขวางกินบริเวณกว้างมาก

ตรงนี้มีโต๊ะหินให้พวกคนแก่ได้นั่งเล่นหมากรุก มีเครื่องเล่นและอุปกรณ์ฟิตเนสสำหรับออกกำลังกาย ข้างกันยังมีสนามเด็กเล่น สไลเดอร์แบบอุโมงค์ ม้าโยก ม้ากระดก มีพร้อมสรรพ

ริมทะเลสาบประดิษฐ์ยังมีจุดตกปลาอยู่อีกสองสามแห่ง แต่ทว่าตอนนี้จุดตกปลาเหล่านั้นกลับถูกบรรดาคนแก่ที่มาจ่ายตลาดจับจองไปจนหมด

พวกป้าๆ นั่งลงบนพื้นหรือไม่ก็ม้านั่ง ข้างหน้าปูผ้าที่ดูไม่ออกแล้วว่าเดิมทีเป็นสีอะไร วางขายทั้งผัก ผลไม้ หรือแม้กระทั่งขนมปัง ของหวาน และเนื้อสัตว์ที่ไม่น่าจะโผล่มาในฤดูหนาวเอาไว้เพียบ

ทั่วทั้งลานกว้างเงียบเชียบวังเวง มีเพียงจุดขายของสดตรงนี้เท่านั้นที่พอจะมีไอคนอยู่บ้าง

เถาหยวนยืนอยู่กับที่ มองดูหลินเนี่ยหรานพูดคุยทักทายกับลุงผีประหลาดคนหนึ่งอย่างช่ำชอง ในใจก็นึกขอบคุณที่ได้ข้อมูลจากเขา ไม่อย่างนั้นที่ซอมซ่อแห่งนี้ซ่อนอยู่มิดชิดขนาดนี้ คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวจะไปหาเจอได้ยังไง

ต้องรีบเอาข่าวนี้ไปบอกพวกพ้องให้เร็วที่สุด

เมื่อเห็นหลินเนี่ยหรานเริ่มง่วนอยู่กับการเลือกซื้อ เถาหยวนก็เดินดูตามแผงลอยรอบๆ

แผงลอยชั่วคราวพวกนี้ตั้งเรียงรายล้อมรอบทะเลสาบประดิษฐ์ เดินวนรอบหนึ่งก็เจอคนอยู่ไม่น้อย เถาหยวนลองถามราคาดู เนื้อสัตว์อยู่ที่ชั่งละห้าหยวน ส่วนราคาผักก็สมเหตุสมผลตามปกติ

เธอลองตรวจดูโทรศัพท์มือถือของตัวละครตัวเองแล้ว ยอดเงินคงเหลือมีอยู่เป็นแสน ตัวละครเธอมีงานทำ แต่ตอนนี้เถาหยวนไม่กล้าออกจากหมู่บ้านไปทำงานหรอก ก็เลยส่งข้อความขอลางานไปแล้วไม่ได้สนใจอีก

ดูทรงแล้ว ด้วยยอดเงินที่มี การจะใช้ชีวิตตามปกติอยู่ที่นี่ก็ไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อวางใจได้ เถาหยวนจึงเดินกลับไปหาหลินเนี่ยหราน เขาซื้อผักที่ต้องการเสร็จเรียบร้อยอย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองจึงเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้ากลับ

ขากลับ บนทางเดินมีผีประหลาดเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก ตามโต๊ะหินสำหรับเล่นหมากรุกริมทางก็มีผีประหลาดนั่งอยู่ประปราย

พอเห็นพวกเธอเดินผ่าน ลุงผีประหลาดผมขาวสองคนก็กวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น "แม่หนู แล้วก็เจ้าหนูบ้านแซ่หลิน มาเล่นกับตาแก่สักตาสิ?"

หลินเนี่ยหรานเดินยิ้มร่าเข้าไป ชะโงกหน้าดูบนกระดาน "อ้าว วันนี้ทำไมเปลี่ยนมาเล่นหมากรุกห้าเม็ดกันล่ะครับเนี่ย"

"เปลี่ยนบรรยากาศบ้างไง รู้จักหมากรุกห้าเม็ดก็ต้องเล่นเป็นอยู่แล้วสิ? คราวนี้ห้ามปฏิเสธฉันอีกนะ"

เถาหยวนชะโงกหน้าตามเข้าไปดูด้วย สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

【นั่นมันหมากรุกบ้าอะไรน่ะ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้วเนี่ย】

【โคตรขยะแขยง น่าขยะแขยงชะมัด】

【อุตส่าห์นึกชื่นชมอยู่หยกๆ ว่าลุงสองคนนี้เหมือนพวกคุณตาข้างล่างตึกฉันที่ชอบเล่นหมากรุกเลย… ฉันกลัวจริงๆ ว่าคราวหน้าที่เห็นพวกเขาเล่น ตัวหมากในมือจะกลายเป็นลูกตาคนน่ะ】

ตัวหมากกลมๆ บนกระดานของลุงทั้งสองคน แท้จริงแล้วคือลูกตาทีละคู่ แถมสีของลูกตาพวกนี้ยังไม่เหมือนกันด้วย บางลูกมีเส้นเลือดฝอยคั่งแดงก่ำ บางลูกก็ขาวซีดเป็นสีขี้เถ้า

พวกมันถูกกดทับจนแบน มีขนาดพอๆ กับตัวหมากรุก ถูกลูบคลำจนเกลี้ยงเกลากลมดิก

สิ่งที่ทำให้เถาหยวนรู้สึกพะอืดพะอมยิ่งกว่าเดิมก็คือ เธอสัมผัสได้ว่าลูกตาพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่ นั่นคือสติสัมปชัญญะของมนุษย์ที่ถูกกักขังเอาไว้ข้างใน

"คุณลุงคะ วันนี้เสี่ยวหลินไม่มีเวลาเล่นหรอกค่ะ เขายังรีบกลับบ้านอยู่ ดูสิ ซื้อผักเสร็จหมดแล้วด้วย" เถาหยวนรู้ดีว่าห้ามตอบตกลงลุงคนนี้เด็ดขาด จึงรีบเอ่ยขัดขึ้นมา

หลินเนี่ยหรานมองเธอด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าเขาจะกะใช้ข้ออ้างนี้เลี่ยงการเล่นหมากรุกอยู่แล้ว แต่ก็คาดไม่ถึงว่าเถาหยวนจะออกโรงช่วยพูดให้

"อ้อ งั้นเหรอ อย่าให้แม่แกต้องรอนานล่ะ รีบกลับไปเถอะ" ลุงคนนั้นไม่เซ้าซี้ โบกมือให้อย่างอารมณ์ดี

ขืนเอาลูกของเฒ่าหลินช่างซ่อมมาทำเป็นตัวหมาก ไม่แน่ว่าคืนนี้ เจ้าเฒ่าหลินอาจจะถือประแจบุกมาทุบทั้งกระดานทั้งตัวหมากสุดหวงของเขาจนแหลกละเอียดก็ได้

"ครับ คุณตาทั้งสองคนไว้เจอกันใหม่นะ ข้างนอกอากาศหนาว ดูแลสุขภาพด้วยครับ"

พอส่งสองคุณตาตัวตึงเสร็จ จากระยะไกล พวกเขาก็เห็นเด็กผีประหลาดสองสามคนไถลตัวลงมาจากสไลเดอร์เด็กเล่น เสียงหัวเราะคิกคักแว่วมาเข้าหู

ยังไม่ทันที่เด็กๆ จะวิ่งเข้ามาเอ่ยปากชวนเล่นเกม หลินเนี่ยหรานก็เปิดฉากซัดเข้ากลางแสกหน้าทันที "การบ้านเขียนเสร็จแล้วหรือไงถึงได้มาวิ่งเล่น เดี๋ยวจะไปฟ้องแม่พวกเธอให้หมด"

"…พี่หลินนิสัยไม่ดี!"

"พี่ชายน่ารังเกียจ! ไม่เล่นด้วยแล้ว!"

พวกเด็กผีประหลาดสองสามตัวเดินจากไปด้วยความโกรธจัด ในแววตาซ่อนความอาฆาตแค้นไว้อย่างลึกซึ้ง

"พูดไปแบบนั้นจะไม่เป็นไรเหรอ" เถาหยวนถาม "สายตาเด็กพวกนั้นดูไม่ค่อยปกติเลยนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ผมขอกลับก่อนนะ เธออยู่คนเดียวก็ระวังตัวด้วยล่ะ" หลินเนี่ยหรานโบกมือ "ถ้าเพื่อนร่วมทีมเธอต้องการอะไร ก็แวะมาหาผมได้ ยินดีต้อนรับเสมอ แต่ต้องคิดข้ออ้างดีๆ ล่ะ ไม่อย่างนั้นพวกเราอาจจะโดนพ่อแม่ผีประหลาดจับกินรวบทั้งคู่"

"โอเค ขอบคุณมากนะเถ้าแก่หลิน"

ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมาก หลังจากเถาหยวนปัดความระแวงในใจทิ้งไปได้ เธอก็ค่อนข้างยอมรับในตัวหลินเนี่ยหรานไม่น้อย ยังไงซะเถ้าแก่คนนี้ก็มีฝีมือของจริง ศาสตราประหลาดที่เขาสร้างขึ้นมาใช้การได้ดีมาก

เมื่อก่อนฝ่ายทางการเคยคิดจะดึงตัวเขาไปเป็นช่างซ่อมประจำทีม ถึงขนาดยื่นข้อเสนอเป็นค่าตอบแทนมหาศาล แต่เขากลับไม่ยอม สุดท้ายเรื่องก็ต้องพับเก็บไป

ตอนที่หลินเนี่ยหรานกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาสิบโมงเช้าแล้ว

"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว" หลินเนี่ยหรานตะโกนเสียงดัง

แม่ผีประหลาดชะโงกหน้าออกมามองเขาแวบหนึ่งแล้วถาม "ซื้อผักหมดไปเท่าไหร่ล่ะ ไปหยิบเอาเองนะ"

"อ้อ ผมขอหยิบเพิ่มอีกหน่อยเป็นค่าขนมได้ไหมครับ"

"ให้เพิ่มอีกห้าหยวน"

ตัวตนของหลินเนี่ยหรานในตอนนี้น่าจะเป็นเด็กอายุสิบสามขวบ เงินห้าหยวนไม่ได้เยอะอะไร แต่ก็ไม่ได้น้อยเกินไป

"เดี๋ยวเสร็จแล้วก็ไปทำการบ้านด้วยล่ะ!"

"ครับ"

พอกลับเข้าห้องมาเปิดสมุดการบ้าน หลินเนี่ยหรานก้มหน้าก้มตาเขียนไปได้ครู่หนึ่ง ก็เรียกเปิดระบบขึ้นมา

【ระบบ รับจ้างทำการบ้านไหม】

007【โฮสต์ ระบบไม่มีฟังก์ชันนี้นะครับ ขอปฏิเสธ】

"ไร้ประโยชน์"

007: โดนด่าซ้ำๆ ซากๆ ดูเหมือนพอชินแล้วก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไรเท่าไหร่แฮะ

"ระบบ เช็กยอดแต้มชื่อเสียงที่เหลือหน่อย"

【ยอดคงเหลือปัจจุบันคือ: 191,200 แต้ม】

ขึ้นไวมาก ถึงช่วงค่ำต้องเก็บครบสองแสนแต้มที่ต้องใช้ในการอัปเกรดแน่ พอนึกถึงสภาพของเยว่เย่ในตอนนี้ หลินเนี่ยหรานก็แทบจะรออัปเกรดระบบไม่ไหวแล้ว

สิ่งที่ยังขาดอยู่ตอนนี้คือแต้มอีกสามหมื่นกว่าแต้ม เขาจำได้ว่าผีประหลาดโรคจิตชอบแอบมองที่อาศัยอยู่ห้อง 103 ยูนิต 1 ตึก 7 เป็นผีประหลาดระดับ B ถ้าฆ่ามันได้ วัตถุประหลาดที่ดรอปออกมาก็น่าจะเพียงพอ

ตอนนี้ฮวาอวี่อยู่ในพื้นที่พิเศษออกมาไม่ได้ ส่วนเยว่เย่ไปช่วยเขาฆ่าผีประหลาดได้ สำหรับทีมตัวเอกข้างนอกก็เอาไว้เหมือนเดิม ให้ไป๋หยางเป็นคนไปติดต่อแทนแล้วกัน

หลินเนี่ยหรานไม่อยากให้ร่างแยกของตัวเองเข้าไปคลุกคลีกับพวกทีมตัวเอกมากเกินไป ยิ่งผูกพันลึกซึ้ง สายสัมพันธ์ก็ยิ่งตัดไม่ขาด แต่ก็ไม่มีทางเลือก ตอนนี้การ์ดที่เขาหยิบมาใช้ได้มีไม่กี่ใบ คงต้องยอมเหนื่อยหน่อยแล้ว

หลังจากแยกกับหลินเนี่ยหราน เถาหยวนก็พบตัวฉินรั่งที่หน้าตึกสอง เมื่อครู่นี้ฉินรั่งลองไปเคาะประตูห้อง 406 เพื่อพบกับหวังติ้ง ทว่าน่าเสียดายที่คุยกันได้แค่ไม่กี่ประโยค แม่ของหวังติ้งก็เร่งให้เขากลับเข้าห้องไปอ่านหนังสือ ทำให้เขาจำต้องปลีกตัวออกมา

"แต่ฉันบอกหวังติ้งไปแล้ว ว่าคืนนี้ตอนตีหนึ่งให้มารวมตัวกันที่ข้างล่างตึก" ฉินรั่งกล่าว "ส่วนอีกสามคนจนถึงตอนนี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลย ฉันเดินสำรวจแถวนี้มาตั้งนาน ยังไม่เห็นพวกเขาลงมาจากตึกเลยสักคน"

เถาหยวนว่า "จะให้ไปตามหาทีละบ้านก็คงเป็นไปไม่ได้ กฎของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ตอนนี้พวกเขาอาจจะกำลังติดพันอยู่ก็ได้ ฉันเห็นว่าแถวนี้ยังมีพื้นที่ส่วนกลางอยู่อีกสองสามที่ พวกเราลองไปดูตรงนั้นกันเถอะ"

"ตกลง"