บทที่ 87 เงินไม่อั้น

“อุ๊ยตาย บาปกรรมแท้ๆ นี่เด็กบ้านห้าร้อยห้าใช่ไหมเนี่ย” หญิงถือตะกร้าผักคนหนึ่งเอามือปิดตาพลางอุทานด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มที่เดินเล่นอยู่ส่ายหน้าพลางเดาะลิ้น “เด็กบ้านนั้นไม่ใช่ว่าอยู่มัธยมปลายแล้วเหรอ มาเกิดเรื่องแบบนี้เอาป่านนี้เนี่ยนะ…”

“ได้ยินว่าพ่อเขาเข้มงวดมาก สงสัยจะโดนผู้ปกครองกดดันจนกระโดดตึก เด็ก ม.ปลายปีสามความเครียดมันเยอะเกินไป” ชายวัยทำงานแต่งตัวซอมซ่อคนหนึ่งถอนหายใจ

“เด็กสมัยนี้จิตใจเปราะบางกันทั้งนั้น โดนว่านิดหน่อยก็คิดสั้น ไม่เหมือนยุคพวกเราเลยจริงๆ อ่อนแอขนาดนี้โตไปก็อย่าอยู่เลยดีกว่า” หญิงผมดัดลอนที่อุ้มทารกอยู่เบะปากพูดเยาะเย้ย

“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เด็กเขาก็คงมีเรื่องลำบากใจของเขาแหละน่า”

ผีประหลาดพวกนี้ยังคงใช้ชีวิต พูดคุย และมุงดูเรื่องชาวบ้านเหมือนตอนยังมีชีวิตอยู่ ดูเหมือนพวกมันจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองตายไปแล้ว และคนที่นอนตายอยู่บนพื้นตรงนี้ต่างหากที่เคยเป็นคนเป็น

แม้ว่าคนตาดีจะมองปราดเดียวก็รู้ว่า คนคนนี้ตายเพราะกฎ ไม่ใช่เพราะตกมาจากตึกแค่ชั้นห้า

ชุมชนแห่งนี้สูงที่สุดก็แค่หกชั้นเท่านั้น ถึงจะตกลงมาตายได้จริงๆ ก็ไม่มีทางที่กระเพาะจะแตกจนเศษอาหารกระดุกกระดิกสารพัดชนิดเลื้อยคลานออกมาเกลื่อนพื้น แล้วโดนคนเดินผ่านไปมาเหยียบจนเละเทะแบบนี้แน่

คนอื่นๆ ในตึกสองต่างได้ยินเสียงเอะอะจึงพากันเปิดหน้าต่างชะโงกหน้าออกมาดู เช้าอันเหน็บหนาวพลันคึกคักขึ้นมาทันตา

เถาหยวนเหลือบไปเห็นเพื่อนร่วมทีมที่เปิดหน้าต่างชั้นสี่ก้มลงมาดูเข้าพอดี

แววตาเธอเป็นประกาย แสร้งยกมือขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อบังหน้า แต่นิ้วมือขยับส่งสัญญาณอย่างรวดเร็ว

หวังติ้งที่สวมชุดนักเรียนอยู่บนชั้นสี่เห็นเถาหยวนได้ในพริบตาเช่นกัน เขาโบกมือให้เธออย่างตื่นเต้น

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ดูเหมือนคนข้างหลังจะเร่งเร้า เขาจึงทำได้เพียงโบกมือลา ทิ้งสายตาเสียดายไว้ให้เถาหยวนกับฉินรั่ง แล้วปิดหน้าต่างลงอีกครั้ง

“ตึกสอง ยูนิตสอง ห้องสี่ศูนย์หกคือหวังติ้ง ดูจากบทบาทเขาก็เป็นเด็กมัธยมปลาย คงจะออกมาข้างนอกยากแน่” เถาหยวนเอ่ย

ทั้งสองค่อยๆ ถอยร่นออกมาจากฝูงชน การต้องไปเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางดงผีประหลาดไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์เลยสักนิด ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย

และในตอนนั้นเอง ฉินรั่งก็เหลือบไปเห็นคนที่เพิ่งเดินออกมาจากตึกหนึ่งข้างๆ เข้าพอดี

“เถ้าแก่หลิน!”

หลินเนี่ยหรานเพิ่งจะประเคนหมัดใส่หลินอี้ที่อยู่ในช่วงวัยต่อต้านไปสองสามที ถึงแม้ตัวเองจะโดนหลินอี้สวนกลับมาสองสามหมัดเหมือนกัน แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลต่ออารมณ์อันเบิกบานของเขาเลย

พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจึงหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าเป็นเถาหยวนกับฉินรั่ง คิ้วเขาก็เลิกขึ้น

ช่างมีวาสนาต่อกันจริงๆ แฮะ บังเอิญเจออีกแล้ว

【กรี๊ดดด โฮสต์ครับ ตัวเอกละ! ทีมตัวเอกละครับ!】 ระบบ 007 ดีใจจนหมุนตัวเป็นลูกบอล

หลินเนี่ยหรานปรายตามองมันอย่างเย็นชา “นายเป็นระบบของผมหรือระบบของพวกเขากันแน่ เห็นพวกเขาแล้วดีใจขนาดนั้นเลย?”

007: 【ผมกลัวว่าถ้าพวกเขาตายแล้วจะส่งผลกระทบถึงคุณต่างหากล่ะครับ คุณคือโฮสต์ที่รักของผมคนเดียวนะ~】

“ชิ เลี่ยนขึ้นนะเรา”

007: …

“เชื่อมั่นในตัวผมหน่อยไม่ได้หรือไง”

007: มันยากเหลือเกินที่จะให้เชื่อใจคนบ้าเนี่ย

ตอนนี้ระบบ 007 แทบไม่กล้าแวบไปดูโฮสต์คนอื่นๆ ในโลกอื่นเลย โฮสต์พวกนั้นปล่อยทิ้งไว้สักสิบวันครึ่งเดือนก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร

อย่างมากระดับพลังก็ก้าวหน้าขึ้นมาหน่อย หรือไม่ก็ไปตบหน้าคนอื่นมาสองสามรอบ ด้วยนิ้วทองคำที่พวกเขามี แต่ละคนล้วนเป็นแมลงสาบฆ่าไม่ตายกันทั้งนั้น

แต่กับคนตรงหน้านี้ ถ้ามันหายหัวไปสักสิบวันครึ่งเดือนจริงๆ มันกลัวเหลือเกินว่าทีมตัวเอกจะโดนเขาเล่นงานจนเหี้ยนเตียนไม่เหลือซาก

“สวัสดีครับพี่สาว สวัสดีครับคุณน้า” หลินเนี่ยหรานมองทั้งสองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าดูห่างเหินและแปลกหน้า

เถาหยวนกับฉินรั่งได้สติทันที

“อะ…อ๋อ คือน้องหลิน…หลิน…” เถาหยวนเริ่มติดอ่าง ชิบหายละ เถ้าแก่ชื่ออะไรนะ

“ผมชื่อหลินเนี่ยหรานครับ อยู่ห้องสี่ศูนย์สี่ชั้นบนของพวกคุณ” หลินเนี่ยหรานบอก

“น้องหลินเนี่ยหราน น้าได้ยินมาว่าผลการเรียนเธอดีมาก น้าเลยอยากจะถามอะไรแทนเด็กที่บ้านหน่อยน่ะ…” ฉินรั่งเข้าสู่บทบาทในทันใด

เถาหยวนเหลือบมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาในชุมชน แม้จะไม่มีใครสนใจพวกตน แต่กันไว้ดีกว่าแก้เสมอ

“ฉินรั่งเป็นเพื่อนบ้านฉันเองจ้ะ วันนี้ฉันว่างอยู่พอดี เลยมาช่วยเขาออกความเห็น ฮ่าๆ”

หลินเนี่ยหรานพยักหน้า “ได้สิครับ แม่ผมบอกว่าเพื่อนบ้านกันต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่เดี๋ยวผมต้องไปซื้อกับข้าวให้แม่ คงอยู่นานไม่ได้นะ”

“บังเอิญจัง ฉันก็กำลังจะไปซื้อกับข้าวอยู่พอดี ไปด้วยกันสิ” เถาหยวนยิ้ม

ส่วนฉินรั่งลังเลเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา “งั้นน้าไม่ไปแล้วนะ น้ายังมีงานต้องทำอีก”

“งั้นลาก่อนครับคุณน้า”

ฉินรั่งสบตากับเถาหยวนแวบหนึ่ง เถาหยวนจึงยิ้มพลางพยักหน้าตอบ

【มาแล้วๆ ความเข้าใจกันที่มีแค่ในทีมตู้เอ้อ ใครรู้บ้างว่าการสบตากันรอบนี้หมายความว่าไง?】

【แวบเดียวขนาดนั้นใครจะไปดูทัน แต่น่าจะประมาณว่าแบ่งหน้าที่กัน เดี๋ยวเจอกัน อะไรทำนองนี้มั้ง?】

【เถ้าแก่หลินคนนี้หน้าคุ้นๆ เหมือนฉันจะเคยซื้ออาวุธร้านเขาด้วย ดูเป็นคนธรรมดาๆ คนหนึ่ง ทำไมรู้สึกว่าเขาดูชิลกว่าคนในทีมตู้เอ้ออีกเนี่ย】

【คงเพราะปกติก็เอื่อยเฉื่อยจนชิน อยู่ที่นี่เลยเป็นแบบนี้ คิดว่าตัวเองยังตายไม่เร็วพอหรือไง?】

【ทำไมพี่เถาหยวนต้องไปกับเขาด้วยอะ อันตรายจะตาย ไปกับฉินรั่งน่าจะปลอดภัยกว่าไม่ใช่เหรอ?】

หลินเนี่ยหรานทำเป็นมองไม่เห็นสายตาที่ทั้งสองคนส่งให้กัน เขาเดินหน้าต่อไปตามใจชอบ

ด้านหน้าของตึกหนึ่งและตึกสองเป็นถนนสายยาวที่ปลูกต้นไม้ร่มรื่น ทว่าเนื่องจากเป็นฤดูหนาว ต้นไม้จึงไม่ค่อยมีชีวิตชีวานัก แม้จะยังมีใบไม้สีเขียวหลงเหลืออยู่ประปราย แต่บรรยากาศก็ยังคงดูรกร้างว่างเปล่าอยู่ดี

บนถนนเส้นนี้แทบไม่มีผู้คน มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

เมื่อไม่มีผีประหลาดอยู่แถวนั้น เถาหยวนจึงลองหยั่งเชิงดู “เถ้าแก่หลิน ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณไม่กลัวที่นี่เลยสักนิดล่ะ?”

หลินเนี่ยหรานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ก็อินไปกับบทบาทสิ สำหรับคนที่ไม่กลัวตายแล้ว ด่านผีประหลาดมันก็แค่โลกสวมบทบาทอีกแบบหนึ่งนั่นแหละ”

คำพูดนี้ทำเอาเถาหยวนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ และในขณะเดียวกันก็คลายความสงสัยที่มีต่อตัวเขาลง

ก็นั่นสิ โลกใบนี้มีคนแปลกๆ ตั้งเยอะแยะ เธอจะเอาบรรทัดฐานของคนปกติอย่างตัวเองไปตัดสินพฤติกรรมของคนที่ ‘ไม่ปกติ’ ไม่ได้หรอก

เถาหยวนถามต่อ “ก็จริง แล้วตอนนี้พวกเราจะไปซื้อกับข้าวที่ไหนกันเหรอ?”

“ลานกิจกรรมชุมชน ตรงนั้นตอนเช้าจะมีคนแก่มานั่งขายผักริมทาง ทั้งถูกทั้งสด” หลินเนี่ยหรานไม่คิดจะกั๊กข้อมูลพวกนี้อยู่แล้ว “อย่าไปตลาดข้างชุมชนล่ะ ที่นั่นของแพงมาก ชอบฟันราคาคนอื่นตลอด”

“คุณรู้เยอะจังนะ”

หลินเนี่ยหรานหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน “เพราะผมได้รับบทเป็นลูกที่ถูกตามใจยังไงล่ะ พ่อแม่เลยเล่าอะไรให้ฟังเยอะแยะ ผมก็เลยรู้มากกว่าพวกคุณ”

“อยู่ที่นี่ การผูกมิตรกับผีประหลาดพวกนี้ไว้ไม่มีอะไรเสียหายหรอก ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่รู้ว่าจะออกไปจากที่นี่ยังไง แต่ถ้าแค่เอาชีวิตรอดให้ปลอดภัยก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง”

เถาหยวนเริ่มนับถือเขาขึ้นมาบ้างแล้ว “เถ้าแก่ ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่าเมื่อก่อนคุณทำงานอะไร”

หลินเนี่ยหรานยิ้มตอบ “เมื่อก่อนก็คงถือว่าทำอาชีพเดียวกับพวกคุณนั่นแหละ ตอนนี้เก็บเงินเปิดร้านรอแก่แล้ว”

“ฉันจำได้ว่าตอนที่พวกเราตั้งทีมขึ้นมา ร้านของคุณก็เปิดอยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่จะมีอดีตแบบนี้ด้วย” เถาหยวนนึกถึงภาพที่หลินเนี่ยหรานจะคอยยิ้มถามพวกเขาเสมอว่าอยากซ่อมแซมอาวุธไหมทุกครั้งที่กลับมาจากภารกิจ ความระแวดระวังที่มีอยู่เล็กน้อยจึงมลายหายไป

“จริงสิ อาวุธของเพื่อนฉันพังน่ะ เอามาให้คุณซ่อมที่นี่ได้ไหม?”

หลินเนี่ยหราน “ได้แน่นอน ตราบใดที่คุณจ่ายเงินถึง”

เถาหยวนปัดผมยาวของตัวเองอย่างสง่างาม “เงินน่ะมีไม่อั้นอยู่แล้ว”