บทที่ 86 หลินอี้

"ปัง ปัง ปัง! ปัง ปัง ปัง!"

"เปิดประตูสิ หลินอี้ ฉันรู้ว่านายอยู่บ้าน!"

หน้าห้อง 404 ยูนิต 1 ตึก 1 หลินเนี่ยหรานทุบประตูเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น

ครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดตัวเก่าซอมซ่อก็เปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"บ้านนายหนาวจริงๆ เหมือนเมื่อก่อนเป๊ะเลย" หลินเนี่ยหรานมองเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีแดงตรงหน้า รอยยิ้มยังคงเกียจคร้านสบายอารมณ์

หลินอี้ถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด ใบหน้าซีกหนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นดูคล้ายผีร้าย รอยมีดกรีดทับซ้อนสลับไปมา

เขารู้อยู่แล้วว่าหมอนี่จะต้องมาหา อาศัยจังหวะที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้าน เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด

"ทีนี้บอกได้หรือยัง ว่านายแอบปิดบังอะไรฉันไว้ข้างนอก ทำไมด่านที่เดิมทีตายไปแล้วถึงฟื้นขึ้นมาใหม่ได้? เกี่ยวกับการที่นายเล่นหายตัวไปในเขตสิ่งประหลาดไป่เหอหรือเปล่า?"

หลินเนี่ยหรานหุบรอยยิ้มลง สายตาจับจ้องตรงไปยังเด็กหนุ่มที่ตอนนี้นั่งตัวเตี้ยกว่าเขาไปหนึ่งช่วงศีรษะ "อย่าคิดจะปิดบังฉันเลย หลินอี้ ฉันรู้จักตัวนายดีกว่าที่นายรู้จักตัวเองซะอีก"

หลินอี้ไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น "ถ้าฉันไม่พูด นายจะทำไม?"

"นิสัยนายนี่น่ารำคาญจริงๆ นอกจากฉันแล้ว ใครจะไปยอมเป็นเพื่อนกับนาย?"

หลินอี้ชักสีหน้าบึ้งตึง ดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

"รำคาญก็ไสหัวไปไกลๆ ไม่มีใครขอให้นายมาสักหน่อย"

หลินเนี่ยหรานพึมพำกับตัวเอง "แปลกแฮะ ตอนนี้นายอยู่ในฐานะผู้เล่นของด่าน หรือเป็นเอ็นพีซีสิ่งประหลาดของด่านกันแน่? รู้สึกว่านิสัยนายตอนนี้เหมือนตอนเด็กๆ มากกว่า"

การ์ดทั้งสามใบของเขา ทั้งเยว่เย่ ไป๋หยาง และฮวาอวี่ก็เข้ามาในด่านนี้ด้วย เขาสัมผัสได้ว่าพวกนั้นกำลังเคลื่อนไหว และรู้ตำแหน่งคร่าวๆ น่าจะถูกจัดให้เป็นผู้เล่นของด่านกันหมด

เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าหลินอี้จะถูกด่านระบุตัวตนออกมาด้วยเหมือนกัน

…

【ทำไมหมู่บ้านนี้ดูทั้งเก่าทั้งใหม่ล่ะเนี่ย สิ่งอำนวยความสะดวกข้างในโครตเก่า แต่การตกแต่งภายนอกดูทันสมัยชะมัด】

【สงสัยคงมารีโนเวตทีหลังมั้ง?】

【ดูเหมือนนอกจากสิ่งประหลาดจะเยอะไปหน่อย ก็ไม่เห็นมีอันตรายใหญ่อะไรเลยนี่นา】

【พูดง่ายไม่เจ็บตัวสิแก】

【ตายไปตั้งกี่คนแล้ว ดูสิว่าห้องถ่ายทอดสดจอดำไปกี่ห้องแล้ว】

【พอห้องถ่ายทอดสดหายไปมันก็จะสลับไปถ่ายทอดสดคนอื่นแทน ฉันดูล่ะใจหายใจคว่ำจริงๆ】

ฉินรั่งกับเถาหยวนยืนมองออกไปข้างนอกจากตรงทางขึ้นบันได มุมกล้องของห้องถ่ายทอดสดก็จับภาพตามสายตาของพวกเขาออกไปนอกหมู่บ้านซิ่งฝู

เหนือศีรษะของพวกเขามีตัวอักษรเขียนว่า ยูนิต 1 พอเดินออกไปข้างนอกอีกหน่อย ก็เห็นว่าตึกที่พวกเขาอาศัยอยู่คือตึกหมายเลขสี่

เป็นตัวเลขที่ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย

ระยะห่างระหว่างตึกในหมู่บ้านค่อนข้างกว้าง อุณหภูมิช่วงเช้าตรู่ของฤดูหนาวไม่สูงนัก ทั้งสองคนสวมเสื้อผ้าตัวบาง จึงยืนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

อุณหภูมิของดาวเคราะห์สีน้ำเงินปั่นป่วนวุ่นวายมานานแล้วเพราะสิ่งประหลาด ปัจจุบันเขตที่อยู่อาศัยของพวกเขาใช้ระบบควบคุมอุณหภูมิคงที่ แม้จะเป็นเขตอันตรายหรือเขตสิ่งประหลาด อุณหภูมิก็ไม่สุดขั้วขนาดนี้

ไม่ได้สัมผัสความหนาวเหน็บเสียดกระดูกแบบนี้มานานมากแล้ว

"รู้สึกเหมือนความหนาวที่เคยเจอตอนเด็กๆ เลย ที่นี่ต้องเป็นภาคใต้แน่ๆ" เถาหยวนที่เป็นคนใต้พึมพำ ตอนนี้เธอที่ใส่กระโปรงไม่สนเรื่องความสวยงามหรือดูดีอะไรอีกแล้ว อยากจะรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเต็มที

ฉินรั่งยังดีกว่าหน่อย บนตัวเขาสวมสูทเนื้อหนา

"เธอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ไม่รู้ว่าที่นี่มีเงื่อนไขเรื่องการเจ็บป่วยไหม ฉันจะลองเดินดูรอบๆ ก่อน"

"โอเค"

เถาหยวนสาวเท้ากึ่งวิ่งขึ้นบันไดไป ฉินรั่งเดินไปได้ไม่ไกล พอเลี้ยวไปทางซ้ายของตึก ก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจูงหมาเดินผ่าน

ดูจากการแต่งตัว ผู้หญิงคนนี้เป็นสิ่งประหลาดสาวรุ่น สวมเสื้อขนเป็ด ไม่มีอะไรผิดแผก

แต่หมาล่าเนื้อสีดำที่เธอจูงอยู่ พลังงานบนตัวมันกลับหนักอึ้งเป็นพิเศษ ดวงตาที่มีสีขาวดำตัดกันชัดเจนแฝงประกายความฉลาดที่ไม่ใช่ของสัตว์

ราวกับว่าสถานะของทั้งสองสลับกัน ไม่ใช่คนพาสุนัขมาเดินเล่น แต่เป็นสุนัขกำลังพาคนมาเดินเล่นเสียมากกว่า

ผู้หญิงคนนั้นเห็นเขา ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้ม "อาฉินรั่ง วันนี้ไปทำงานสายจังนะคะ"

ผู้หญิงคนนี้รู้จักเขาเหรอ?

ฉินรั่งยังจับทางความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ถูก จึงเออออตามน้ำไป "วันนี้มีธุระนิดหน่อยน่ะ หนาวขนาดนี้ยังออกมาพาสุนัขเดินเล่นอีกเหรอ"

"ช่วยไม่ได้นี่คะ คนเลี้ยงหมาไม่มีสิทธิ์นอนตื่นสายหรอก" ผู้หญิงคนนั้นหาวหวอดใหญ่ ขอบตาดำคล้ำแทบจะหล่นลงมากองที่พื้น "ไม่คุยแล้วล่ะ เจ้าวั่งไฉมันกระชากฉันใหญ่เลย"

"ได้ๆ ไปทำธุระเถอะ"

มองส่งเธอเดินจากไป ฉินรั่งก็เดินเลียบไปด้านข้างอีกครู่หนึ่ง บริเวณที่เขาอยู่นี้คือตึกหมายเลขสี่ของหมู่บ้าน ยูนิต 1 กับยูนิต 2 เชื่อมติดกัน ถัดไปข้างๆ คือตึกหมายเลขห้า ส่วนข้างหน้าคือตึกหมายเลขหนึ่งและตึกหมายเลขสอง

ตึกหมายเลขสามที่ควรจะแทรกอยู่ตรงกลางกลับหายไป

ด้านหน้าตึกหมายเลขหนึ่งและตึกหมายเลขสองมีโรงพยาบาลขนาดเล็กอยู่แห่งหนึ่ง ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลมีเครื่องหมาย "+" ขนาดใหญ่และสัญลักษณ์ดอกลิลลี่ น่าจะเกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลไป่เหอที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

เลยหน้าโรงพยาบาลไปอีกเป็นลานสันทนาการขนาดใหญ่ มองเห็นสิ่งประหลาดจำนวนหนึ่งกำลังเดินไปมาอยู่ไกลๆ

พอมองย้อนกลับไปด้านหลังก็คือตึกหมายเลขเจ็ดและตึกหมายเลขแปด เช่นเดียวกัน ตึกหมายเลขหกที่ควรคั่นอยู่ตรงกลางก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ฉันมาแล้ว" เถาหยวนวิ่งเข้ามา เธอเปลี่ยนไปใส่เสื้อขนเป็ดสำหรับผู้หญิงแล้ว คาดสายรัดเลื่อยยนต์ไว้ที่เอว แถมยังเอาเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำมาให้ฉินรั่งตัวหนึ่ง

"ได้เบาะแสอะไรบ้างไหม?"

ฉินรั่งบอกข้อสันนิษฐานของเขาอย่างกระชับ เถาหยวนพยักหน้า "ตอนนี้พวกเราไปตามหาคนอื่นๆ กันก่อนดีไหม?"

"ไปสิ"

สมาชิกทุกคนในทีมมีวัตถุประหลาดระบุตำแหน่งพกติดตัว ฉินรั่งกับเถาหยวนหยิบแผ่นกลมเล็กๆ ออกมา ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

บนแผ่นกลมนี้มีจุดสีแดงกะพริบอยู่หกจุดก็จริง แต่เขากับเถาหยวนยืนอยู่ด้วยกันแท้ๆ ทำไมตำแหน่งกลับแสดงว่าทั้งสองอยู่ห่างกันตั้งหลายร้อยเมตร?

เถาหยวนกับฉินรั่งชะงักไปพร้อมกัน ความเย็นเฉียบแล่นวาบขึ้นมาในใจ หนาวเหน็บจนถึงขั้วกระดูก

สบตากันครู่หนึ่ง ฉินรั่งก็ตั้งสติได้ก่อน เขากวาดตามองจุดแสงทั้งหกจุดอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มให้เถาหยวนที่เริ่มระแวดระวัง "น่าจะเป็นเพราะวัตถุประหลาดระบุตำแหน่งระดับ C ใช้งานไม่ได้ผล ที่นี่เป็นด่านสิ่งประหลาดระดับ S ของระดับต่ำจะใช้การไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก"

พูดจบ เขาก็เก็บแผ่นกลมกลับเข้ากระเป๋า เถาหยวนมองตารูปสระอิที่ยิ้มจนหยีของเขาแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก "ค่อยยังชั่ว ฉันเกือบคิดว่าเจอสิ่งประหลาดที่เลียนแบบได้เข้าให้แล้ว"

พอไม่มีเครื่องระบุตำแหน่ง การจะตามหาเพื่อนร่วมทีมแทบเป็นไปไม่ได้ ทั้งสองจึงตัดสินใจเฉพาะหน้าว่าจะไปสืบข่าวกันก่อน

เมื่อเดินผ่านตึก 5 พวกเขามองไปยังถนนอีกฟากของหมู่บ้าน ตรงนั้นกลับเป็นกำแพงตัน ไม่มีทางไปต่อแล้ว

ดูเหมือนทั้งหมู่บ้านจะมีแค่ตึกหมายเลขสามกับตึกหมายเลขหกเท่านั้นที่หายไป ส่วนตึกอื่นๆ ยังอยู่ดี

ทั้งสองเดินมาถึงข้างตึก 1 และตึก 2 พอเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงกระจกแตกกระจาย ตามด้วยเสียงกระแทกทึบหนักหน่วง

ทั้งคู่รีบสาวเท้าเดินไป เสียงกระแทกนั้นดึงดูดสายตาคนไปไม่น้อย ผู้คนที่ตื่นเช้าต่างพากันมารวมตัวล้อมดู

บนพื้น มีร่างของคนหนุ่มในชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาวนอนจมกองเลือดและเศษกระจก ลูกตาถลนโปนออกมา ราวกับว่าก่อนตายได้พบเห็นสิ่งสยดสยองบางอย่าง

เถาหยวนแหงนมองขึ้นไปบนชั้น 5 หน้าต่างห้องหนึ่งตรงนั้นแตกเป็นโพรงโหว่ขนาดใหญ่ พอมองร่างไร้ลมหายใจที่นอนอยู่บนพื้น ชัดเจนว่าเป็นผู้เล่นของด่าน ร่างกายยังไม่มีการกลายสภาพเป็นสิ่งประหลาด